Welkom in Italië, lieve blanke

Benvenuto a … Italië barst van meestal kleurige borden met ‘welkom in…’. gevolgd door de naam van een stad of dorp, pretpark of strand.  Het past ook bij het image van het warme, gastvrije Italië, waar de zon altijd opgewekt schijnt en het leven een feest is.

Italië-adepten en toeristen – vaak gaan die twee hand in hand – missen een grote voetnoot bij deze ‘werkelijkheid’. Op al die benvenuto-borden had rechts onderin een sterretje moeten staan met de tekst: ‘mits blank’. Gekleurde vreemdelingen krijgen namelijk met een heel ander Italië te maken.

Mohany Satubangsa, een in Nederland opgegroeide schoonheid van Moluks-Indiase afkomst, kan erover meepraten. Ze werkt bij een multinational in Rome, spreekt vloeiend Italiaans, maar vond toen ze hier een paar maanden terug een huis kwam zoeken deuren gesloten.

Dat wil zeggen, die werden voor haar neus dichtgegooid als zij zich persoonlijk meldde na het telefonisch maken van een afspraak om een huis te bezichtigen. Het mooie appartementje bleek ineens reeds verhuurd. Of een ander was plotsklaps vier- tot vijfhonderd euro per maand duurder dan in de advertentie stond vermeld.

Mohany (een pseudoniem overigens) vond uiteindelijk een kamer in de Romeinse volkswijk San Giovanni, onder meer fameus omdat voetbalheld Francesco Totti er opgroeide. Ook de fanatieke aanhang van de rivaliserende voetbalclubs SS Lazio en AS Roma hebben er hun honken en dat was pech voor Mohany.

Op een avond joeg een groep van deze kaalgeschoren Neanderthalers haar de schrik op het lijf door haar tot aan de huisdeur lastig te vallen, onder meer met het prachtige lied Fiamma tricolore, razza superiore. De driekleurige vlam is het fascistische symbool van extreem-rechts en net als hun geblaat over ‘superieur ras’ een helaas meer dan getolereerd verschijnsel in Italië.

Mohany raakte niet alleen van stuur, maar ook zeer kwaad en deed bij het dichtstbijzijnde politiebureau aangifte. Ze werd er netjes behandeld, hoewel de dienstdoende agent keek haar wel vreemd aankeek. ‘Maar mevrouw, ze hebben u toch niets gedaan. Dan kunnen wij ook niets doen.’

Natuurlijk zijn niet alle Italianen racistisch. Maar velen lopen liever met oogkleppen op. Dat er al jarenlang geregeld mensen om hun huidskleur op straat in elkaar worden geramd wordt steevast als incident beschouwd.

Ooit was de hoofdredacteur Colombani van het Franse dagblad Le Monde zo woedend over de ‘uiterst vernederende’ behandeling die zijn uit India afkomstige geadopteerde zoon van Italiaanse douaniers kreeg, dat hij in een open brief aan de Italiaanse krant La Repubblica betoogde dat Italië een ‘racistische cultuur’ kent.

Het regende verontwaardigde ingezonden brieven. De toenmalige minister van justitie Castelli schreef badinerend: ‘Wat jammer dat onze hardwerkende grensbeambten een intellectueel van links Frankrijk moesten treffen.’

Diezelfde Castelli hield zich uiteraard muisstil toen de zeer eerbiedwaardige en zeer blanke leden van het Hooggerechtshof oordeelden dat uitschelden met ‘vuile neger’ geen strafbaar feit is. Ach, in een land waar het bella figura belangrijker is dan de lading die het verbergt kan dat geen verbazing wekken.

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 302 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.