Wees gezeten!

Ik weet niet goed hoe ik dit moet aanpakken. Over het onderwerp waarover ik het wil hebben wordt niet erg veel geschreven, begrijpelijk eigenlijk.
“Je jaagt je lezers weg”, dacht ik nog, “en zo groot is je lezersschare niet dat je je dat kan permitteren”.
En toch wil ik mijn ei kwijt (vrij toepasselijk in deze context).
De titel mag niet teveel onthullen. Indien je de inhoud te snel vrijgeeft, zappen ze naar een andere website. Het aanbod is groot, je kan niet voorzichtig genoeg zijn!

Kijk, het zit zo…
Ach nee, zo open je geen gênant onderwerp. Toch is zitten of de mogelijkheid tot zitten of het ontbreken ervan een belangrijk onderdeel van het… euh… van de taak die we vrijwel dagelijks dienen te volbrengen.

Mocht u nu aan het ontbijt “zitten” stel dan het lezen even uit. U bent natuurlijk vrij om te doen wat en wanneer u wil. Ik verbied het u niet, maar één en ander is soms bepalend voor het feit of uw maaltijd zal smaken of niet. En zelf indien u het lezen uitstelt, mag ik niet overdreven de zintuiglijke toer op. Schrijven in beelden, kleuren en geuren lokt vermoedelijk, correctie met 100% zekerheid, pure walging uit. De beleving moet dus getemperd, spijtig want dat vind ik juist zo leuk.

Het idee om dit onderwerp aan te snijden ontstond onderweg in Thailand. We reden met een tourbusje vanuit onze thuisbasis Chiang Kham naar Bangkok. Ter hoogte van Ngao (halverwege Phayao en Lampang) stopten we bij een wegrestaurantje, heel simpel, zo een zaak waar de “gewone Thai” een kom rijstsoep pleegt te eten. De rijstsoep smaakte overigens, hoe kan het ook anders, simpel en gewoon. Ik had liever een volkoren boterham met kaas gehad of een kom havermout met muesli, yoghurt en vers fruit maar dat behoorde niet tot het aanbod. “On the Road” is het zaak om tijdig naar het toilet te gaan. De afstand tot een volgend benzinestation (1) kan heel ver gaan lijken wanneer je hoge aandrang voelt. Het leek me dus verstandig om in deze eetgelegenheid de laatste fase van mijn spijsverteringsproces te voltooien. Geen nood hoor, een “hong naam”(2) was er.

Roger Stassen, Wees gezeten, hurktoilet

Bij het betreden van dit “kamertje” en een eerste observatieronde rees er echter twijfel. Zou het niet verstandiger zijn de geplande activiteit uit te stellen? De muren, de vloer waren ronduit vies, de Franse WC aangekoekt, zo ook de betegelde waterbak waarvan de bodem zwart geworden was. Wanneer was hier voor het laatst gepoetst?

Geen toiletpapier voorhanden dus… Ja het schoonvegen na de dropping moest dus met het water uit het plastic waterkommetje met steel gebeuren. Dat dreef op de waterbak en de steel werd door al die vorige bezoekers/gebruikers bij het manuele water scheppen vastgehouden.

Ik vermoedde een miljoenenleger van bacteriën, verspreid over de aanwezige accommodatie. Die hadden mij nu al in de gaten. De meesten wreven zich bij het vooruitzicht van het kunnen binnendringen al gniffelend in hun bacteriële tentakels. Waar en hoe hing alleen af van wat ik zou aanraken en welke handelingen ik zou doen. Binnenkort, na een korte incubatieperiode, zouden ze zich binnen in mij verduizendvoudigen, me misselijk en ellendig laten voelen, hoge koorts bezorgen, me tientallen keren per dag naar soortgelijke kamertjes laten rennen, waterige stinkende secreties uit mijn darmen laten spuiten, kortom me laten lijden. Laten lijden is namelijk de essentie van hun bestaan, tenminste de goede bacteriën niet in acht genomen (je mag zelfs bij microscopische levensvormen niet veralgemenen).

Roger Stassen, Wees gezeten, bacterie

Mijn twijfel voorkwam dat ik ondoordacht zou gaan hurken. Bovendien zag ik nergens een haak om mijn broek aan op te hangen. Balanceren op de rand van een hurktoilet met je broek aan vergt vakkennis en ervaring hetgeen ik geheel ontbeer. Ik behoor, en dit van kindsbil, af tot de groep der modale brilzitters.
Mijn besluit stond vast, hier op deze plaats liever niet. Mijn vrachtje zou hier niet gelost worden. Het bruine eindproduct waar zo moeizaam en in stilte (meestal) aan gewerkt was door organen van mijn inwendige ik in dit gore kamertje, jamais! niemals! never!!!

En zo besloot ik om, nadat ik me bij de groep vervoegd had, iedereen in te lichten over mijn falen. Gelukkig oogstte ik begrip en werd bij het eerstvolgende benzinestation halt gehouden. Met drie zachte plonsjes nam ik daar voorgoed afscheid van datgene dat een tijdlang te hoge druk veroorzaakt had. Opgelucht, ja inderdaad dat ook, trok ik mijn jeans opnieuw aan.

Roger Stassen, Wees gezeten

Ook hier ter plaatse was een extra moeilijkheid voorzien. De vloer was kletsnat, pas gepoetst. Je wilde het toch hygiënisch? Jazeker, erg netjes, niks op aan te merken, zelfs een haakje om je broek aan te hangen maar… eenvoudig is het niet. Kijk me hier staan bovenop mijn sandalen (wil niet met mijn blote voeten in het poetswater), dan proberen om één been in de eerste pijp te steken zonder dat de ander nat wordt door hem over de grond te laten slepen…

Roger Stassen, Wees gezeten, toiletgebruik

Ach u probeert het ooit zelf maar eens uit. Mijn broekspijpen droog houden was me niet gelukt. Trouwens heeft iemand er ooit aan gedacht om een soort opleiding te organiseren “toiletgebruik voor wereldreizigers”?
Een gat in de markt!
Plons!

Noten
1 Thaise benzinestations hebben haast allemaal  toiletvoorzieningen (gratis) en zijn feitelijk halve dorpen met kleding- en voedingszaken, eetkraampjes allerhande, een koffiebar enzovoort.
2 “Hong naam” betekent letterlijk waterkamer maar is meestal een gecombineerde badkamer met toilet.

 

 

Roger Stassen
Over Roger Stassen 75 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*