Waar was u die avond? Ik was vissen…

Sinds een week of vier beun ik bij. Ik geef twee keer per week extra Engelse lessen aan leerlingen van mij buiten schooltijd in het mini-schooltje van mijn goede makker Sompoch, een leraar natuurkunde op de reguliere middelbare school waar ik werk. Sompoch huurt op een steenworp afstand van school een huis en heeft twee slaapkamers voorzien van een white board, een tiental stoelen met mini-lessenaar, stiften en airco, en voilà, Sompoch heeft zijn school. Zo simpel gaat dat hier.

Eigenlijk heb ik helemaal niks met zogenaamde ‘cram schools’, scholen en instituten waar leerlingen buiten schooltijd klaargestoomd worden voor examens in allerlei vakken. Die gasten hebben al veertig lesuren per week en dan wordt er ook door pa en ma verlangd dat ze na een lange schooldag of in het weekend, weer in de schoolbanken kruipen. Spelen? Lol trappen? Vissen? Bomen klimmen? Ze hebben geen idee wat het is…

Maar goed, ik heb ja gezegd, toen Sompoch vroeg of ik wat Engelse lessen wilde verzorgen, puur omdat Ning en ik in oktober willen gaan kijken of Nederland er nog ligt en dat kost geld.

Ik heb me voorgenomen om dan in ieder geval mijn lessen leuker te maken dan vissen (niet zo moeilijk) en minstens even leuk als spelen en boompje klimmen. Toen vanochtend de buren van de school klaagden over de herrie die mijn leerlingen maakten, wist ik dat ik daarin geslaagd ben.

Wat deden we vanochtend? ‘Alibi’ en klasdiscussie. Leeftijd van de rakkers: 14-15. Aantal rakkers: 12 (5 meiden, 7 jongens).

Alibi

Dit schreef ik op het bord:

‘On Friday night, around 8 pm, the lifeless body of businesswoman Anchalee Katsaporn (42) was found in the kitchen of her apartment, lying in a pool of blood. She was stabbed 16 times. The police suspect the murder is a result of a business dispute and is investigating.’

‘Is dit echt gebeurd?’, vroeg Dell. ‘Ja’, antwoordde ik, ‘en de kans is groot dat de daders zich onder jullie bevinden. Daarom moeten jullie gaan werken aan jullie alibi, in drie groepen. Jullie moeten de politie overtuigen dat jullie ergens anders waren. Elke groep moet een alibi maken met behulp van een lijst met details.

Alibi 2Waar jullie waren, wat jullie deden, wat jullie aten, hoe laat jullie daar kwamen en vertrokken, etcetera. Daarna worden jij en de leden van je groep apart ondervraagd. Jullie krijgen elk vijf dezelfde vragen. Wanneer jullie antwoorden van elkaar verschillen, betekent het dat jouw groep liegt en jullie dus automatisch de moordenaars zijn.’

Ze snapten het meteen en gingen direct in drie groepen aan de slag met hun alibi.

We hebben ons helemaal ziek gelachen tijdens de ondervragingen, die door de rakkers ook zelf werden uitgevoerd. Ze waren dus allemaal verdachte EN poltieagent. ‘Pat’ was met zijn ‘gang’ op de avond van de moord op het feestje van ‘Junior’ geweest maar wist op geen enkele vraag het antwoord omdat hij, naar eigen zeggen, zoveel had gedronken dat hij zich niets meer kon herinneren. De aard van de vragen was ook wel erg gespitst op details. Dell vroeg aan Pat bijvoorbeeld welke kleur sokken Meena droeg op het feestje. Ik liet deze absurde vragen toe om het pretgehalte te verhogen.

Uiteindelijk kwam de groep van Pat onbetwist uit de bus als de moordenaars met maar liefst zes afwijkende antwoorden. De andere groepen hadden hun alibi feilloos, tot in de kleinste details voorbereid. Opvallend was wel dat een paar rakkers, zoals Meena en Baifern zichtbaar nerveus waren toen ze, zittend in een stoel, door hun klasgenoten ondervraagd werden die hun rol van intimiderende politieagent met verve speelden. Het was geweldig…

Vissen…? Scheer je weg met je ‘vissen’.

(Over de klasdiscussie schrijf in mijn volgende artikel.)

Cor Verhoef
Over Cor Verhoef 41 Artikelen
Geboren Rotterdammer Cor Verhoef werkt sinds 2004 als leraar Engels aan de Nairong middelbare school in Bangkok, de metropool waar met zijn echtgenote en docent Ning (‘Priceless woman’) woont. Na zijn opleiding aan de lerarenopleiding van de Hogeschool Rotterdam en Omstreken werkte hij in de horeca en als reisagent in Mexico en Guatemala. Via de NBBS belandde hij in najaar 2001 in Thailand. Inmiddels zijn Cor en Ning de trotse ouders van zoon Leon.

2 Comments

  1. Roger, dank je voor dit mooie compliment. Ik ben misschien wel een inspirerende leraar, maar ik moet wel, ik kan niks anders.

  2. Ik denk dat het lesgeven je in je bloed zit beste Cor. Zulke docenten als jij er eentje bent blijven voor eeuwig in de herinnering van leerlingen. Elkeen heeft wel eens een leerkracht gehad die bepalend was voor hem of haar. Jij brengt hen niet alleen Engelse taal bij maar ook dat studeren best wel plezierig kan zijn.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.