Vreemdeling thuis (8, slot). Nijhoffs jongen

Alex Ouddiep, Vreemdeling thuis, Gay bar

Locatie Avenida Luís de Camões, Viana do Castelo

De locatie had niet beter kunnen zijn. Een oud havenstadje aan de Atlantische kust, langs de rivier de Lima die ooit de barbaren buiten het Romeinse rijk moest houden. Een esplanade met een cirkelvormig café dat Girassol heet, naar de plant die zich altijd richt naar de zon, al zoekt iedereen nu de meedraaiende schaduw:  Portugese families, ouderen, eenlingen, een enkele toerist. Op het volle terras drinkt men  cafezinhos en vinho verde, genietend van de tijdloosheid van het ogenblik. Kleinkinderen kussen hun grootouders en verdwijnen dan rap op skateboards. Tussen de platanen wandelen ineengestrengeld de geliefden, verderop voetbalt de jeugd. Daarachter stroomt de rivier richting oceaan zoals ze al duizenden jaren heeft gestroomd.

Mijn oog treft twee knapen die er ongewoon keurig uitzien: korte broek en poloshirt in aardkleuren, golvend blond haar, fiets aan de hand, zijtassen, tentzak achterop. Duitse gymnasiasten, denk ik, net examen gedaan, sportief op een ouderwetse manier. Ze kijken rond en vinden een plaats aan mijn tafeltje.

‘Vous permettez, monsieur? Merci, monsieur, obrigado.’

Het zit anders, het zijn Parijse jongens. BCBG*). Ze bestellen cider op ijs dat hier in de mode is en na een enkele vraag van mijn kant vertellen ze over hun tocht: alles leuk, geen tegenslag, alleen een enkele lekke band, enzovoort.

Ik luister maar het boeit me niet. Mijn gedachten dwalen steeds af naar mijn eigen tochten door Europa, tientallen jaren terug. Altijd met een vriend, altijd met de tent, bijna altijd met de fiets.

Met Arne langs de Noorse fjorden tot Åndalsnes, terug via Geilo. Vlakke kustwegen, bramen plukken, spetteren met de lokale jeugd in stroomversnellingen. Weinig cultuur, veel natuur.

Vanuit het Venetië van Thomas Mann en Visconti richting zuiden: Florence, Corfu, de Peloponnesos, Kreta. Fiets, trein, veerboten, maanden met Orlando in een tentje, in Athene een obscuur pensionnetje. Het was de klassieke Europese tour van de oudere en jongere vriend, in eigentijdse vorm.

Met Günther en Dieter op Zakynthos (anthos anatoliou in het Grieks, bloem van het oosten), aan het strand stoeiden we in olympische stijl, de bijl die een boze boer slingerde richting onze naakte lijven bleef steken in de stam van een olijfboom.

En dan de Plage de la Huchette met die mooie donkere jongen, zijn naam ben ik vergeten maar niet zijn lijfspreuk: La beauté est la splendeur du vrai, het ware schittert in het gewaad van het schone. Zijn filosofie-uren op het lycée in Guadeloupe waren goed besteed geweest.

Verfraai ik de herinnering? Zonder twijfel, het is een greep, vermoeidheid en monotonie zijn naar de achtergrond geraakt.

De jongens kletsen door, ik luister met een half oor. Ze vragen naar de camping en het station. En hun gidsboekje raadplegend: waar is de patisserie van Zé Nazário? Ik verbaas me, jongens van twintig op zoek naar gebak en ander zoetigheid? Dan maken ze opnieuw een sprong die ik in mijn dromerige gedachten niet had verwacht: ‘Is er hier geen gay bar?’ Vreemd, het volle leven is hun niet gay genoeg? Maar ik help, zo goed ik kan. ‘Vroeger was hier inderdaad zo’n bar, in de straat van de patisserie, er was weinig aanloop. Maar kijk eens rond bij het station, een trapje af, in een kelderbar treffen allerlei mensen elkaar die hier marginais genoemd worden, mensen die wat buiten het normale patroon vallen.’  Ze kijken elkaar aan. Zìj zijn toch geen randfiguren? Dat wìllen ze toch niet zijn? En dan zie ik de ringen aan hun vinger. Zijn ze een stel? ‘Bien sûr, monsieur, in januari getrouwd.’ Geluk gewenst. ‘Merci, monsieur, obrigado. Au revoir, monsieur.’ Nog steeds BCBG. Ze slenteren naar hun fietsen. Ik kijk ze na, ongemakkelijk, rusteloos.

In mijn pensão komt die fatale dichtregel van Martinus  Nijhoff**) me tegemoet:
‘De weg buigt om, en men keert nooit terug.’

Alex Ouddiep, Vreemdeling thuis, Martinus Nijhoff

 

*) Bon chic bon genre – keurige jongens.
Ook: beau cul belle gueule, mooi kontje mooi kopje – geile boys.
**) Internet, zoekwoorden: Nijhoff+jongen+gedicht

Alex Ouddiep verwisselde zijn woonplaats Chiang Mai twee maanden voor Europa: Nederland, Friesland, Portugal. Hij doet verslag van min of meer toevallige gesprekjes in de publieke ruimte. Een achtkleurig palet: Inburgering,  Land van Dromen, Pizzaberber, Ses fromages. Friezen, It heitelán, Samen reizen em Nijhoffs jongen.

Foto’s

Tijdloos genieten op terras. ©Alex Ouddiep
‘Bijna altijd met de fiets’: Gerbert en José
‘De weg buigt om en men keert nooit meer terug’. Footprints.nl

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*