Vreemdeling thuis (2). Land van dromen

Alex Ouddiep, Land van dromen, Vreemdeling thuis

Locatie: Ten Katemarkt, Amsterdam

‘Mag ik er even bij komen zitten? zei ik. Ik vraag maar want je moet overal toestemming voor hebben in dit land.’ Hij draaide zich om in zijn scootmobiel. “Van mij mag je, hoor, ik heb me eigen ruimte.”

Hij lachte. Stevige man, een soort dokwerker. Ras Amsterdammer, zo te horen. “Kom wat dichter bij, jongen, ik hoor niet meer zo goed. Of heb je soms niks te vertellen?” Eigen humor. Ik zei, om maar wat te zeggen, dat ik voor een maand terug was in Nederland. Waar ik dan vandaan kwam. Shanghai, begreep hij. Ik liet het misverstand maar gaan. “We kregen vroeger wel schepen uit Shanghai in de haven.” (Toch echt een dokwerker?) Daar zou hij ook wel naar toe willen. “Want dit koude land, hè, ‘t vocht kruipt je in de gewrichten. En je zit alsmaar voor het raam. Ik heb mooie geraniums, daar niet van, haha, de mooiste van de hele straat.”

Johan (“Vroeger noemden ze me Cruijff”) was vaker in het buitenland geweest, altijd voor één of twee weken, maar dat soort gereis wilde hij nu niet meer. Hij wilde langer weg. En in de winter.
“Maar dat is voor ons soort mensen niet weggelegd. Mijn bovenburen zijn vorig jaar geweest, ze gingen voor een paar maanden naar de Filipijnen. Poten, maar aardige jongens, hoor. Hun verdieping hadden ze verhuurd. Altijd feest toen ze weg waren, ook met meiden. En een troep dat die gasten maakten! De dichter zou zeggen: de stront plakte aan het plafond. (Het was zeker niet de eerste keer dat hij dit verhaal bracht.) Hels lawaai ook. Ik heb toen even een draadje verlegd in de meterkast, kon ik slapen. Je mot je redden in het leven. Maar zonder onderhuurders kan ik niet weg, ik heb AOW en een piepklein pensioentje. De regels worden steeds strenger. Als de woningbouw er achter komt, ben je je huis kwijt. Je wordt zo verlinkt tegenwoordig. Je mág niet meer onderverhuren. Komt door de Partij van de Arbeid, die helpt ons soort mensen niet meer. Wel anderen, begrijp je wie ik bedoel? Wij trekken altijd aan het kortste eind.”

Kon ik hem tegenspreken? Vroeger was het inderdaad niet moeilijk de regels te ontduiken. Zelf had ik een flat in de sociale sector een half jaar ondergehuurd. Ook mijn eigen appartement kon ik probleemloos aan studenten laten toen ik in het buitenland werkte – tegen kostprijs maar ook dat was tegen de regels. Nu trek ik al twintig jaar aan het langste eind: vroeg met pensioen, leven in het buitenland en ook nog eens gezond.
Ik besloot de onbillijkheid in het leven te laten voor wat ze is, en Johan te volgen in zijn dromen. Waar zou hij in de winter naar toe willen?
“Naar Spanje. Lekker weer, veel Hollanders, je hoeft geen Spaans te kennen. Ik ken twee kerels hier in de buurt, aardige jongens trouwens. Zitten beiden in de WAO, hoeven niet meer te werken. Hebben in Spanje een villa gehuurd met een zwembad en ze houden hun appartementje in Amsterdam ook nog aan. Mijn god wat een leven!”
“Of Thailand, daar zou ik zó naar toe willen. Zó’n land (hij stak beide duimen omhoog). Mooi weer, kun je van je AOW goed rondkomen, zeggen ze. En dan de vrouwtjes, daar komt een ouwe lul nog goed aan zijn trekken. In mijn straat heb je zo’n Thais massagehuis, het zijn echt geen jonkies die daar naar binnen wippen. Of anders de Filipijnen, daar hoef je ook nooit alleen te zijn. Geraniums groeien er niet niet eens. Haha.”

Toen betrok Johan mij bij zijn monoloog. “Hoe ver ligt Thailand eigenlijk van Shanghai af?” Wat was zijn denkstraatje? Wat wilde hij weten? Moest ik het misverstand over mijn woonplaats uit de weg ruimen? Ik verschool me achter de letter van zijn vraag. ‘Zo’n drieduizend km, schat ik.’ Hij viel stil, vroeg niet verder. Hij droomde nog even door.

“Nou, Tot ziens. Of niet natuurlijk. Eerst mijn geraniums nog water geven. Haha.”

Alex Ouddiep verwisselde zijn woonplaats Chiang Mai twee maanden voor Europa: Nederland, Friesland, Portugal. Hij doet verslag van min of meer toevallige gesprekjes in de publieke ruimte. Komende woensdag  aflevering 3: Pizzaberber.

Eerdere aflevering: Inburgering

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)