Voorportaal van de hel in de grotten van Mae Hong Son


Het is vlak na de eeuwwisseling. Ik reis als backpacker door Noord-Thailand. Vanuit Chiang Mai ben ik neergestreken in het plaatsje Mae Hong Son. Onder meer bekend om zijn trips naar de grotten. De reis was acht  uur lang met de bus over een weg door het woud vol haarspeldbochten. Een klein vliegtuig tilt je in twintig minuten een bosrijke berg over.

Ik weet de naam van het guest house niet meer. Maar het is goedkoop, het eten goed, de douches zijn buiten en ik heb een matras op de grond. Aan de teakhouten stamtafel worden door mede-backpackers die meteen je ‘friend’ zijn, want gelijkgestemd, tussen de flessen Chang-bier plannen gesmeed. Volgens de Duitse Kathy, ervaren Azië-reiziger, is het leuk om een grot-tour te doen. Dat zegt ze vol overtuiging. En ik ben meteen om. Moet je eenmaal meegemaakt hebben, staat in de Lonely Planet Gids Thailand.

Evenwichtsstoornis

De volgende dag met een stijve rug, katerig en na een ontbijt van tosti’s met jam, een glas sap en een mok slechte koffie, brengt een song taew ons, een groepje van vijf, naar ergens nowhere. ‘To visit the caves’, zoals het reisbureautje in het stadje adverteerde. Twee gidsen, man en vrouw, vergezellen ons. In karig Engels vertellen ze over de vele grotten die de omgeving rijk is. Niemand luistert. Ik heb een kakikleurige blouse aan, met daaronder een lichte ritsbroek en Teva-sandalen aan de voeten. Ik ben de backpacker ten voeten uit. En het ergste: ik ben vergeten dat ik naast hoogtevrees een evenwichtsstoornis heb en dat ik nachtblind ben.

De mei-hitte dringt zich op als we na een uur uit het voertuig stappen. ‘In cave is cool’, zegt de reisleider. Een gapend donker gat kijkt ons grijnzend aan. Brede, groen uitgeslagen gladde treden dalen af naar het binnenste van de aarde. Mijn sandalen slippen op het mos en ik zoek steun tegen de zijwand. Glibberend en vloekend glijd ik naar beneden waarbij ik er een paar keer bijna onderuitga. Het daglicht verdwijnt. Langs de looproute hangen vieze lampen vol dode insecten, die slechts als dimlichten dienen. En ik heb nu al spijt. Net zoveel als toen ik in een opstijgende luchtballon zat nog voordat die de toppen van de bomen bereikte. Er is echter geen weg terug. De auto staat ons aan de andere kant van het gangenstelsel op te wachten. Mijn zintuigen slaan alarm, ik bibber op mijn benen en ben nu al totaal gedesoriënteerd.

De grotten willen mijn ziel

De begeleidster die een looplamp draagt vraagt: “You okay?” “Ja hoor”, lieg ik en kijk een zwak verlichte gang in. Links en rechts van het pad gaat het stijl naar beneden, slechts een dik touw scheidt ons van leven en dood. Ik zwalk van de ene kant naar de andere. Kathy vertelt mij later dat ze de angst in mijn ogen zag, terwijl strepen van zweet van mijn gezicht afdropen. Ik verman mij en ga krampachtig rechtuit lopen. Dat valt mee, denk ik, maar de euforie duurt kort. We moeten ineens een soort van touwtrap omhoog om een brug te bereiken. Mijn knieën knikken wanneer ik de eerste schreden zet en het touwwerk begint te zwaaien. Mijn reisgezellen klimmen vrolijk omhoog en hebben nergens last van. Het Thaise stel moedigt mij aan, ze klimmen achter mij en houden me vast. De grotten van Mae Hong Son willen mijn ziel is mijn overtuiging.

Voorportaal van de hel

Het is een tocht die ik beleef als het voorportaal van de hel. De brug geeft volgens de folder een magnifiek uitzicht op de grot. Ik zie niets en sta doodsangsten uit. Wankelend op mijn benen blijf ik in het midden staan. Dan gaat het weer een glibberige trap naar beneden en gang in, gang uit. Achter elke bocht verwacht ik het einde van de lijdensweg. En het lijkt alsof ik steeds meer dronken word. Alles in mij staat op high alert. Mijn blouse pakt tegen mijn rug, waterdruppels sijpelen via mijn voorhoofd de oogkassen in en ik wil gaan liggen en nooit meer opstaan.

Er is ineens licht, stralend zonlicht, aan het eind van de tunnel.

Bijna dood ervaring

De vrouw heeft mijn arm vast en spreekt mij sussend toe. Ze zet een fles water aan mijn mond en laat mij niet meer los. Haar hand klauwt zich om mijn bovenarm. “You drink, yes?” De wandeling met klimpartij duurt nog geen half uur. Maar voor mij is het een trip zonder einde. Ik waggel alle kanten op en ben doodsbang. Ik wil gaan liggen en nooit meer opstaan. De gezichten van het gidsen stel staan op bezorgd, ze wisselen blikken uit.

Er lijkt geen einde aan te komen. Maar dan, dan is er ineens licht, de zon schijnt aan het einde van de tunnel. Ik zie een strand voor mij waar ik geniet van de zonsondergang waar ik in wegsmelt. Als een bijna dood ervaring. Ik zie de rafelige uitgang waar de zon het groen nog groener maakt. Ineens loop ik weer recht, alle angst verdwijnt en eenmaal buiten is er een kiezelstrand met een beekje dat naar buiten meandert. Ik zijg neer, tranen wellen op en ik neem mij voor om nooit, maar dan ook nooit meer een grot in te gaan. “And now there is a second one”, wijst de reisleider naar voren. Hij kijkt mij aan en deinst terug. Mijn blik die kan doden zegt genoeg. Hij glimlacht en maakt een sussend gebaar. “We see you in ten minutes, yes?”

Natte wang

Ik strek mij languit op de kiezelgrond. Een weldadige rust maakt zich van mij meester. Emoties springen naar buiten. Ik schreeuw: “godverdomme, ja hoor dat moet je toch een keer meegemaakt hebben’. Ik steek die Fucking Lonely Planet in de fik.” In de auto terug streelt Kathy mij over mijn rug. “Bisst du wieder ruhig?”, vraagt ze zacht. Ik leg mijn hoofd op haar schouder terwijl ik de beelden voorbij laat gaan. Ze zoent mij op mijn natte wang. Ik heb nog een lange weg te gaan.


Beste lezer

Trefpunt Azië is een reclamevrije site geheel gemaakt door vrijwilligers. Al onze berichten zijn voor iedereen te lezen. Maar het in stand houden van een website als Trefpunt Azië kost geld; er zijn kosten voor software om de site te maken en de huur van serverruimte zodat hij te zien is. Die kosten worden gedragen door leden van de redactie en die kunnen daarbij wel wat hulp gebruiken. Als u wilt helpen met een (kleine) bijdrage klik dan op de rode knop rechtsonderdaan op de pagina en doneer, dat kan al vanaf 3 euro. Wilt u op een andere manier helpen? Mail dan even met de redactie: post@trefpuntazie.com

Dankzij uw bijdrage kan Trefpunt Azië elke dag nieuws en achtergronden uit uw favoriete werelddeel blijven brengen.

 

Bert Vos
Over Bert Vos 233 Artikelen
Bert Vos is journalist, tekst-producent en Azië-liefhebber. Hij woont in Amersfoort.

2 Comments

  1. Beste Bert, ik leef met je mee.
    Wij hebben deze grotten nabij Mae Hong Son vele jaren geleden ook betreden. Hoewel ik de busreis naar MHS zelf stukken angstaanjagender vond dan het grotbezoek, nam ik mezelf daarna ook voor dit nimmer meer te herhalen. Donkere grot, walmende olielampjes die het licht van een gloeiende spijker afgeven, stank en gladheid door dikke lagen vleermuispoep, en bovenal het claustrofobische gevoel van opgesloten zitten en niet weg te kunnen. Voeg daarbij het idee dat er ieder moment een kolossaal stuk stalactiet naar beneden kan komen, je hersenpan indeuken, en de vakantie voortijdig be-eindigen. Dan begin je ernstig naar het daglicht te verlangen. Net als jij toentertijd.
    Vriendelijke groet, Lieven.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*