Visumverlenging makkie met geest van Wine uit de fles

Visum, pensionado, Immigratie, 10 jaar
Het stempelen is weer geklaard

De jaarlijkse visumverlenging zit er weer op. Ik mag weer een jaar langer blijven. Driewerf hoera! En dit jaar stonden we -zeven van mijn collega’s en ik – om half twaalf al buiten met het felbegeerde stempeltje in onze paspoorten.

We waren dit keer zo slim geweest om een scout vooruit te sturen in de persoon van Vic, de wiskundeleraar die om 5 uur ‘s ochtends in zijn Toyota Corolla uit 1973 naar Chaeng Wattana – dat monsterlijk grote overheidsgebouw – gescheurd was om nummertjes te trekken. Om kwart voor negen stuurde Vic mij een foto van de nummertjes die hij bemachtigd had: nummer 16 t/m 23. Ik stuurde een berichtje terug: “We zijn nog steeds op school. De chauffeur (van het schoolbusje) heeft zich verslapen. Die nummers halen we nooit.”

Uiteindelijk kwamen we om half elf aankakken en daar was Vic met verheugend nieuws: “Wine’s moeder  heeft vandaag dienst op de N-afdeling en dat zal onze redding zijn”. Wine was ooit een leerling op onze school en haar moeder werkt bij de immigratiedienst. Fijne meid. Toeval of niet, maar aan kinderen met bijnamen gerelateerd aan alcoholische dranken koester ik dierbare herinneringen. Whiskey was een topgozer en ook Beer en Chivas waren droommeiden.

We baanden ons een weg door de menigte richting de “N” cubicles en ja hoor, daar zat Wine’s moeder met een stapel papieren te stoeien.

Ik liep op haar af, de man die ze aan het helpen was negerend. “Good morning Wine’s mother, how are you?” “Mr. Cor, how are you? Wine still talks about you”. Wine zat 14 jaar geleden als brugsmurf bij mij in de klas en heeft inmiddels een baan als apotheker. “I’m sure she does”, zei ik glimlachend. Ik liet haar het fotootje van Vic met de nummers zien en legde uit dat we de nummers gemist hadden doordat de chauffeur zich verslapen had. Ze stond op en maakte een “hierkomen jullie” gebaar naar mijn collega’s die zich achter mij, gevuld met hoop, opgesteld hadden. Ze handelde de klant die ze aan het helpen was af, en dook in onze papieren. Ik keek over mijn schouder om te zien hoe de menigte achter ons reageerde bij het aanschouwen van deze voordring show, maar er was niemand die ook maar een wenkbrauw optrok.

Drie kwartier later stonden we, na een recordtijd te hebben gebroken, buiten, dronken van geluk met onze nieuwe stempels. Wine’s moeder is nooit vergeten dat Wine altijd tienen haalde bij de buitenlandse leraren.

Visum, pensionado, Immigratie, 10 jaar

Volgende halte die dag was het Ministry of Labour voor de verlenging van onze werkvergunningen. “Have ve got someone on ze inside at ze Ministry ov Labuur  Cor?” vroeg Elodie, de Franse lerares Frans. Dat was helaas niet het geval. Op het ministerie zouden we als doodgewone stervelingen behandeld worden.

 

Meer op Trefpunt over verplichtingen in Thailand: curieuze wetten 

Gerelateerde berichten

Cor Verhoef
Over Cor Verhoef 41 Artikelen
Geboren Rotterdammer Cor Verhoef werkt sinds 2004 als leraar Engels aan de Nairong middelbare school in Bangkok, de metropool waar met zijn echtgenote en docent Ning (‘Priceless woman’) woont. Na zijn opleiding aan de lerarenopleiding van de Hogeschool Rotterdam en Omstreken werkte hij in de horeca en als reisagent in Mexico en Guatemala. Via de NBBS belandde hij in najaar 2001 in Thailand. Inmiddels zijn Cor en Ning de trotse ouders van zoon Leon.

4 Comments

    • Joop,leg eens uit. Wat is er “Hollands” aan? De laatste keer dat ik in Nederland een voorkeurbehandeling kreeg omdat ik via via iemand kende die weer iemenad anders kende was…even kijken…nooit.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*