Vietnamese volksverhaaltjes (14)

Vietnamese Volksverhaaltjes, Erik Kuijpers, Vietnam, visser

 

De prinses en de visser.

Heel lang geleden…. De dochter van een mandarijn. Een knappe vrouw; ze heet My Nuong en dat betekent ‘knap kind’.

En zoals alle rijke kinderen leeft ze in afzondering in het vrouwenkwartier in een hoge toren van het paleis. Permanent bewaakt door verzorgsters en geen bezoek.

Haar kamer is weelderig ingericht en haar kasten hangen vol met kleren van de fijnste zijde maar daar heeft ze geen interesse voor. Ze zit heel vaak bij het raam te borduren of ze leest gedichten.

Ook wel kijkt ze dromerig naar buiten, naar de rivier die daar stroomt, en stelt zich voor wie ze in de verte zou kunnen ontmoeten.

De visser

Iedere dag ziet ze een kleine vissersboot over het water glijden. De visser, Truong Chi, is straatarm. Hij staat in zijn boot te zingen maar is te ver weg, My Nuong kan zijn gezicht niet zien. Maar ze hoort wel zijn stem. Hij heeft een mooie zangstem maar zijn liedjes zijn somber van aard.

Dit is haar enige contact met de buitenwereld; daarnaast mag ze een enkele keer het gordijn van haar draagstoel wat opzij doen als haar vader toestaat dat ze, met bewaking, het paleis verlaat.

En dan die dag, er komt geen visser langs. My Nuong is verbaasd over haar eigen reactie: ze wacht de hele dag op hem. Maar ook de dagen daarna wacht ze tevergeefs; My Nuong verliest haar eetlust.

En net als de artsen geen raad weten met haar en haar ouders ernstig ongerust worden is ze ineens beter: de visser is er weer!

Als haar vader, de mandarijn, hoort dat zijn dochter van het lied van de visser houdt laat hij hem komen en toont hem aan zijn dochter.

En daar gaat haar beeld van de man! De visser is lelijk en gekleed in lompen. Niks Prince Charming! Ze vergeet hem.

Maar zo niet de visser! Hij is diep onder de indruk van haar schoonheid en kan haar niet vergeten. Ziek van verdriet sterft hij in eenzaamheid en neemt zijn geheim met zich mee.

Later komt er een vloed en is de familie van de visser gedwongen zijn graf te openen. In zijn graf ligt niets meer behalve een lichtgevende steen die ze op hun boot plaatsen als versiering. Dan komt een koopman langs die de steen opkoopt en bewerkt tot een theekopje.

De mandarijn kan tenslotte die theekop kopen en dan gebeurt het:. Iedere keer als hij thee in de kop schenkt verschijnt in de thee het beeld van de visser die langzaam vaart en zingt:

‘Nu onze harten elkaar niet meer ontmoeten

Hoop ik dat onze zielen

Elkaar voor eeuwig mogen begroeten’

Later doet My Nuong thee in dat kopje en dan verschijnt het hoofd van de visser. Zij kijken elkaar een keer aan. Het meisje herinnert zich hem en ze huilt. Dan valt een traan in dat kopje, en het kopje smelt weg.

 

Foto’s en prenten

Vissersboot; eigen werk.

Erik Kuijpers
Over Erik Kuijpers 517 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*