Een verwarde vrouw 7

Antonin Cee, Een verwarde vrouw
My Secret
©Krissadank Intasorn

Haar vader, die het na haar dood behoorlijk moeilijk had gehad het huishouden te bestieren, had al snel een andere vrouw uit het dorp genomen. Het was een dom fantasieloos wijf, waarmee Jintana niet erg best overweg kon. Als hij er niet was ruzieden ze onophoudelijk en in zijn bijzijn ontweken ze elkaar. Haar vader was er niet erg gelukkig mee. Waarschijnlijk maar al te blij van haar af te zijn, had hij er geen bezwaar tegen gehad dat ze trouwde.

Wel was hij behoorlijk van zijn stuk geweest, toen op een dag de vader van Rak zich aanmeldde om, zoals de traditie onder gegoede mensen dat wilde, aan hem formeel haar hand te vragen voor zijn zoon. Haar vader had zich geen houding weten aan te meten naar die deftige heer, die voor zijn dochter helemaal uit Bangkok was overgekomen. Hij had haar laten roepen en ze had er stilletjes bijgezeten, uiterlijk kalm weliswaar, maar met wild kloppend hart. Ze had de vader van Rak nooit eerder gezien en het was toen ze Rak haar jawoord gaf niet helemaal tot haar doorgedrongen, hoezeer dat haar leven zou veranderen.

Haar vader was al net zo zenuwachtig geweest en had niet veel weten te zeggen. Ze hoorde nog hoe hij zijn keel schraapte en vervolgens voor een ogenblik zijn blik op haar liet rusten.
‘Als u denkt dat mijn dochter uw zoon waard is’, had hij gezegd, ‘dan heb ik er niets op tegen dat zij trouwen’.

Een bruidsschat voor haar had hij niet gewild, alhoewel dat helemaal niet ongebruikelijk was, temeer daar de bruidegom uit zo’n rijke familie kwam. Zelfs van een geldelijke vergoeding voor het grootbrengen van zijn dochter, hetgeen in hun kringen toch de gewoonste zaak van de wereld was, had hij niet willen horen.
‘Als u denkt dat mijn dochter uw zoon waard is’, had hij koppig herhaald, ‘dan hoef ik daar niets voor’.

Was dat uit trots geweest, had Jintana zich destijds afgevraagd. Of wilde hij voor zichzelf, als een arme, eenvoudige man, toch een zekere mate van waardigheid behouden naar die heer uit Bangkok? Of was het alleen maar uit een soort verlegenheid geweest, opgeroepen door de diepgewortelde onderdanigheid, die zich heeft ingegraven in de sociale genen van alle arme mensen in Thailand?

Jintana schrok op uit haar gedachten, toen de wagen plotseling scherp afremde en met een schok tot stilstand kwam achter een bus, die enorme wolken uitlaatgassen uitstootte. Het verkeer op de expresweg zat weer eens muurvast. Iets verderop zag ze de guirlandes van licht, die afhingen van het Royal Armada hotel dat hoewel nog steeds een van de meest luxueuze hotels in Bangkok, nu wat verloren tussen de wolkenkrabbers stond. Onwillekeurig gleed haar blik omhoog, naar de bovenste verdieping waar ze de cocktail lounge wist.

Op avonden dat ze zich te onrustig voelde om alleen in het appartement te blijven, kwam ze er wel eens om dan gezeten aan een van de grote ramen het verkeer beneden gade te slaan. Het was een van de weinige plekken, waar een vrouw alleen kon komen zonder daarop meteen te worden aangekeken. Zou Rak dat weten, vroeg ze zich ineens af. Zou hij er zich ooit wel eens rekenschap van geven, hoe alleen ze was? Op sommige avonden besprongen door de verlatenheid van het appartement was het haar gewoon onmogelijk thuis te blijven.

Antonin Cee, Verwarde vrouw 7Daarboven achter een glas wijn en starend naar de eindeloze strengen licht, die zich door het woud van wolkenkrabbers weefden, werd haar eenzaamheid dan in ieder geval minder drukkend. Er speelde een trio uit noord Thailand dat veel van haar favoriete nummers ten beste gaf en ze krabbelde net als de andere klanten verzoeknummers op servetjes en liet zich wegdragen op de muziek.

Soms, na een tweede of derde glas voelde ze zich volkomen verloren en wist zich totaal geen raad. Op een keer had ze daar zelfs zachtjes zitten huilen, alhoewel daar eigenlijk geen bijzondere aanleiding toe was. De obers, die dat ondanks het schemerduister wel in de gaten hadden, hadden zich discreet op afstand gehouden.

En plots had daar iemand voor haar gestaan en een zakdoekje aangereikt. In het halfdonker had ze hem niet meteen herkend en in een eerste, defensieve opwelling haar hoofd afgewend, waarop de man gevraagd had of zij hem niet meer als vriend beschouwde. Pas toen had ze zijn stem herkend. Het was Somchai, die ze in haar geboortedorp als jongen gekend had, maar later naar de stad was verhuisd.

Hij was bij haar komen zitten en, nadat hij wat te drinken had besteld, hadden ze herinneringen opgehaald. Uit de tijd dat ze nog ravotten op de ongeplaveide paadjes tussen de houten woninkjes van het dorp, in bomen klommen, achter een houten hoepel aanrenden en als de moessonwinden kwamen, zelfgemaakte vliegers oplieten. Als kind had ze altijd van jongensspelletjes gehouden en hij was een van haar vaste speelmakkertjes geweest. Somchai woonde nog altijd in het Noorden waar hij politieagent was. Hij was enkele dagen in Bangkok voor bijscholing en zou de volgende dag weer terugreizen.

Jintana had het aangehoord met een zekere spijt, want ze had eigenlijk gehoopt dat hij ook in Bangkok zou wonen, zodat ze tenminste een vertrouwd iemand om zich heen zou hebben. Ze had zich in lange tijd niet zo ontspannen gevoeld.
 Zou Rak beseffen hoe alleen ik me voel, vraagt Jintana zich opnieuw af als de bus voor hen in een roetzwarte wolk van uitlaatgassen weer in beweging komt.

Zijn hand maakt zich even van haar los om te schakelen en kruipt daarna weer onder haar jurk. Rak begint mee te neuriën met de muziek, terwijl zijn vingers op haar dij ritmisch meebewegen. Pas als ze de afslag nemen naar de Chinese buurt met zijn wirwar van smalle straatjes legt hij zijn beide handen weer op het stuur.

Even later draait de auto de parkeerplaats van de torenflat op. De bewaker komt uit zijn huisje, trekt de slagboom op en springt met klikkende hakken in de houding.
Toen ze naast elkaar in de lift stonden, waarvan de wanden geheel uit spiegels bestonden, sloeg Rak een arm om haar heen en trok haar tegen zich aan. In de spiegels ziet ze al zijn bewegingen. Zijn gestalte, die zich naar haar toebuigt en haar wang kust. Zijn jasje valt open en ze ziet dat er een knoopje van zijn overhemd is opengesprongen, de lichte welving van zijn buik. Ze kijkt naar zijn hand, die zich spant om haar schouder en plots wordt haar lichaam een wezenloos dood ding dat haar niet meer toebehoort.

Het kwam haar voor dat ze daar als een buitenstaander twee wildvreemde mensen stond te begluren. Om te ontkomen aan de beklemming, die dat in haar opwekt, drukt ze zich stijf tegen hem aan.

 

Zevende aflevering van de novelle Een Verwarde Vrouw. Deel 8 wordt komende maandag op onze site geplaatst.

Een Verwarde Vrouw komt uit de in 2012 gepubliceerde bundel:

Tussen Eigen en Ander: Verhalen over Thailand met filosofisch sausje (2012)
Antonin Cee
Free Musketeers
144 pagina’s
Prijs: € 14,95
ISBN: 978904842763

In Thailand is het te bestellen bij: tusseneigenenander@hotmail.com

Illustratie: My Secret, ©Krissadank Intasorn.

Over Antonin Cee 200 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.