Een verwarde vrouw (4)


Antonin Cee, Een verwarde vrouw (1)
My Secret
©Krissadank Intasorn

 

Later, toen ze de vrouw tijdens een etentje ontmoette, had deze haar gevraagd, wat over het Boeddhisme te vertellen. In grote trekken had ze voor die vrouw de basisprincipes van het boeddhisme geschetst: het lijden voorkomend uit de begeerte. Als je die wist uit te bannen, houdt ook het lijden op.

‘Voor ons Boeddhisten is het alleen ons eigen ego, dat ons parten speelt’, had Jintana gezegd. ‘Door in te zien dat het ego slechts een illusie is, word je vrij’.
 En denkend aan de schilderijen van die vrouw, had ze er nog aan toegevoegd: ‘Het boeddhistische ideaal is de leegte te realiseren’.
Met een veelbetekenend lachje op haar wit aangezette lippen – ook al hetzelfde soort wit dacht Jintana – had de vrouw gezegd, dat als zij zichzelf geen ego toekende, ze net zo goed zou kunnen ophouden met schilderen.

Ook had de vrouw haar gevraagd, of ze dan niet in een schepper geloofde, want zo zei ze terwijl ze de wijn in haar glas liet ronddraaien, ‘iemand moest dit alles toch gemaakt hebben’. Jintana had haar gezegd, dat het er voor boeddhisten totaal niet toe deed. Dat het van geen enkel belang was om deze dingen te weten.

‘Als dat niet belangrijk is’, had de vrouw lichtelijk aangeschoten uitgeroepen, ‘wat is het dan wel?’ waarop Jintana met een poeslieve glimlach haar glas nog eens had bijgeschonken, maar de subtiliteit van dit gebaar was aan deze vrouw niet besteed.

Nee, erg fijngevoelig waren ze niet die westerlingen. Weinig oog voor details hadden ze en ze verloren zich altijd in abstracties. Dan was de Thaise manier van leven en met elkaar omgaan toch stukken beter.

Door dit soort redeneringen had ze in die tijd geprobeerd zichzelf in de hand te houden en soms lukte dat ook wel. Maar na haar miskraam was er een gapende leegte in haar geslopen, die ze nooit eerder gevoeld had en die zich in de daaropvolgende maanden alsmaar leek uit te breiden.
Ze liep verloren rond in het appartement, dwaalde hulpeloos rond in haar eigen ziel, wanhopig proberend zichzelf beet te pakken en tot kalmte te manen. Maar wat ze ook deed ze slaagde er niet in om tot rust te komen.

Op sommige momenten had ze Rak zelfs gehaat en een ogenblik overwogen van hem te scheiden. Maar alleen al de gedachte daaraan had haar hartkloppingen bezorgd. Wat zou ze hebben moeten beginnen? Werk zoeken in Bangkok en voor zichzelf gaan zorgen?  Ze had haast nog nooit gewerkt en te weinig opleiding een degelijke baan te kunnen krijgen. Ze zou nauwelijks voldoende verdienen om in leven te blijven en heel wat stappen terug moeten.  Want Bangkok was duur en bovendien bedekt met de dikke laag onverschilligheid eigen aan elke metropool. Heel anders dan haar geboortedorp in noord Thailand, waar mensen veel meer sociaal betrokken waren en alles van elkaar wisten. Maar daar berooid terugkeren zou alleen maar spottende opmerkingen ontlokt hebben.
Ze zouden haar gniffelend hebben nagewezen. Was zij niet ingetrouwd in een van de beste families van Bangkok? En had zij zich, in hun ogen althans, geen arrogante stadsallures aangemeten?

Tijdens de sporadisch keren, dat ze naar huis ging om haar familie te bezoeken, had zij duidelijk gemerkt hoe groot de afstand tussen haarzelf en de mensen uit het dorp in de loop der jaren gegroeid was. Zonder dat ze daar zelf ook maar iets tegen vermocht.  En met haar broers en zusters leek de spontane intimiteit van vroeger tot een voor altijd afgesloten verleden te behoren. Trouwens niet alleen zij zelf, maar ook haar vader zou voor gek hebben gestaan. Want had die destijds, uit trots of wie weet waarom, niet eens van een bruidsschat willen horen?  Waarom had hij die voorname aspirant echtgenoot uit Bangkok niet gevraagd om in het dorp eerst een huis voor haar te bouwen?, zouden de mensen gezegd hebben. Dat had die man zich toch immers gemakkelijk kunnen veroorloven en het zou niet meer dan gepast zijn geweest.
Met die deftige lui uit Bangkok kon je nooit weten. Dan zou ze in ieder geval de zekerheid hebben gehad om wat de toekomst ook brengen mocht, altijd terug te kunnen keren naar een eigen dak boven haar hoofd.

dorpshuisNee, in haar eigen dorp zou ze geen leven meer hebben. Ze zou bovendien volledig op haar vader of op haar broers en zusters moeten terugvallen, totdat ze misschien een onbeduidend baantje vond als receptioniste of iets dergelijks.
 Ze kende Rak voldoende om te weten, dat hij haar geen cent zou laten als ze bij hem weg ging. Daarvoor zou hij te veel gezichtverlies lijden, zeker in zijn kringen. De deuk, die zijn eigenwaarde er door opliep, zou te groot zijn om hem een startkapitaaltje te kunnen vragen. Hoewel hij verder overigens heel royaal met geld was.

Als ze eerlijk was besefte ze buiten dat alles maar al te goed, dat ze haar leventje in die kleine gemeente van rijstboeren met hun verspreide plukjes land, uitgebakken door de zon en als de moessons kwamen overspoeld door slagregens, nooit meer zou kunnen opvatten.  Daarvoor was ze zelf ook te veel veranderd, gewend geraakt als ze was aan het comfort en de luxe, die haar huwelijk met Rak haar gegeven hadden.

Om die schrijnende leegte in haar bestaan te boven te komen en Rak wat meer aan haar te binden, zou ze haar uiterste best moeten doen opnieuw zwanger te worden. Wellicht zou dit hen ook daadwerkelijk dichter tot elkaar brengen. Aangezien Rak nog maar zelden met haar sliep, zou dat niet zo eenvoudig zijn. In die tijd was ze bijna dagelijks naar de tempel gegaan, had er wierook en kaarsen gebrand, lotusbloemen voor Boeddha neergelegd en bladgoud op zijn gelaat geplakt.  Niet dat ze echt geloofde, dat het veel effect zou hebben. Maar ze voelde er zich wel bij.

Alleen al door het feit dat ze iets deed, werd die leegte minder drukkend en kreeg ze gaandeweg wat meer vertrouwen.

 

 

Vierde aflevering van de novelle Een Verwarde Vrouw. Deel 5 wordt zaterdag op onze site geplaatst.

Een Verwarde Vrouw komt uit de in 2012 gepubliceerde bundel:

Tussen Eigen en Ander: Verhalen over Thailand met filosofisch sausje (2012)
Antonin Cee
Free Musketeers
144 pagina’s
Prijs: € 14,95
ISBN: 978904842763

In Thailand is het te bestellen bij: tusseneigenenander@hotmail.com

Illustratie: My Secret, ©Krissadank Intasorn.

Foto huis in dorp: ©N. Phansawat


Antonin Cee
Over Antonin Cee 185 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.