Het verhaal van de Week: Op scholenbezoek in Cambodja (deel 2)


Nadat ik een paar weken in de nieuwe provincie Tboung Khmum werkzaam was,  deelden mijn collega’s op de afdeling Planning mij op een middag mee, dat ze de volgende dag op scholenbezoek zouden gaan. Voor mij een uitgelezen kans om de praktijk te toetsen aan al het papierwerk dat ik inmiddels doorgeworsteld had. Vorige keer kon u deel 1 van het verslag lezen. In dit artikel het vervolg.

 Op een volgende lagere school, waar iets kleinere gaten in het dak zaten, die voor de nodige overlast zorgen tijdens de regenbuien, had een juffrouw wel een hele speciale oplossing gevonden om haar 66 kinderen in grade 3 toe te spreken. “Om haar stem te sparen gebruikte ze een megafoon”, zo deelde ze mij mee. Onverstoorbaar sprak ze in het apparaat, terwijl de kinderen braaf hun werk aan het doen waren. Petje af voor de leerkrachten, die voor een karig loon, toch maar weer iedere dag bereid zijn om deze kolossale lerarentekorten in de afgelegen gebieden op te vangen en door les te blijven geven onder zulke moeilijke omstandigheden.

Marcel gerritse, Scholenbezoek Cambodja 1
School met iets kleinere gaten in het dak, die overlast geven tijdens de moessonregens.

We bezochten deze ochtend twee middelbare scholen en drie basisscholen. Hierbij was één hele grote basisschool, een zogenaamde “Cluster Core school”, de centrale school binnen een cluster van scholen, met ieder een eigen directeur, in een bepaald gebied. Deze school, die meer dan 1000 leerlingen telde en zo op het oog de zaakjes goed voor elkaar had, met relatief kleine groepen in de klassen, was tevens de enige school zonder een flinke hoeveelheid zwerfafval op de terrein.

Marcel gerritse, Scholenbezoek Cambodja 2
Toespreken met megafoon door de leerkracht aan de 66 kinderen in grade 3 (groep 5 in Nederland).

Op mijn vraag of er ook een kleuterschool aan deze school verbonden was, werd eerst verbaasd gekeken en vervolgens ontkennend geantwoord. Opmerkelijk dat zelfs zo’n goed geoutilleerde school geen kleuterschool (Pre school) binnen haar muren heeft. Het zittenblijven in grade 1 zou hiermee al stevig teruggedrongen kunnen worden. Zou men het belang van kleuteronderwijs niet inzien? De reden van dit bezoek werd me trouwens niet geheel duidelijk, aangezien alles er ordentelijk uitzag.

Kleuterschool

Gelukkig bezat de volgende lagere school een kleuterschool. Toen we dat hoorden gingen Kanha, de vertaalster, en ik er gelijk op af. Bij het leslokaal aangekomen zagen we de kinderen doodstil op krukjes om de groepstafels zitten met veelal hun rugzakjes voor hen op de tafel en bij één groepje zat één van de kinderen op de tafel en was met een vormpje aan het kleien. Alle kinderen zaten blijkbaar te wachten op iets wat nog zou gaan gebeuren.

Marcel gerritse, Scholenbezoek Cambodja 3
Kleuterklas in stilte in afwachting tot de school uitgaat. In de klas geen enkel spel- of ontwikkelingsmateriaal te vinden.

De juffrouw, die erg jong was, vertelde dat de kinderen over een kwartier naar huis zouden gaan en nu alvast klaarzaten. In het kale lokaal, dat enkel gevuld was met stoelen en krukjes, kon ik geen enkele kast, laat staan, iets van spelmateriaal ontdekken. Op mijn vraag wat ze met de kinderen zoal de hele dag deed, liet ze me een boekje zien met plaatjes, die gekleurd konden worden en waarin tekeningen gemaakt waren. Ook hadden de kinderen er vierkanten in getekend. In gedachten zag ik de prachtig gevulde kasten met de vele ontwikkelingsmaterialen in Nederland en hier nul komma nul. O, ja er waren een paar vormpjes, waarmee gekleid kon worden…

Marcel Gerritse, Scholenbezoek in Cambodja 4
Netjes op hun stoel, achter de tafel. Eén uitzondering, op de tafel gezeten. Zij kneedde met een stukje klei, het enig “spelmateriaal” dat ik kon ontdekken.

Op mijn vraag of ze ook liedjes met de kinderen zong of verhaaltjes vertelde, antwoordde ze, dat ze daar niet erg goed in was en het daarom maar niet deed.  Via de vertaalster vroeg ik naar haar vooropleiding. Ze vertelde dat ze tot en met grade 9(3e klas VO in Nederland) op het voortgezet onderwijs had gezeten en vervolgens een soort staatsexamen had gedaan om bij de PTTC (Opleiding voor lagere school leerkrachten) een tweejarige opleiding tot kleuterleidster te volgen. Deze had ze nog niet zo lang geleden met goed gevolg afgerond.

Hoofd, schouders, knie en teen…

Kanha, de 23 jarige vertaalster, waarvan beide ouders onderwijzer zijn, kon deze situatie niet langer aanzien en liet alle kinderen opstaan en zette het overbekende “hoofd, schouders, knieën……” in het Engels in. Verbazingwekkend hoe gauw de kinderen de Engelstalige woorden oppikten en hoe gretig ze meededen aan dit versje. Zo zorgde Kanha ervoor dat een groep stilzittende kinderen in mum van tijd veranderde in een vrolijke, enthousiaste, meezingende en meebewegende groep, voordat de school uitging. Hoe jammer dat dit eenmalig zal zijn, of zou de juf er iets van opgestoken hebben…

Marcel gerritse, Scholenbezoek Cambodja 5
Kanha, de vertaalster, zorgde ervoor dat de kinderen van de stoeltjes kwamen en enthousiast meededen met het lied in het Engels.

Bij het verlaten van deze school wil ik u één ergernis, die ik van Kampong Thom heb overgehouden, niet onthouden. Bij iedere school, die we deze ochtend bezocht hebben, stond namelijk een stalletje waar, letterlijk voor een paar centen, een groot assortiment aan snoep verkocht wordt. Blijkbaar levert dit voldoende rendement op, maar het gevolg is dat bij sommige jonge kinderen het fraai witte melkgebit al is getransformeerd tot twee rijtjes zwarte tanden, die onmiddellijk opvallen als zo’n kind je toelacht. In Nederland werd dat vroeger “wolf” genoemd, als ik me niet vergis.

Marcel gerritse, Scholenbezoek Cambodja 6
Op ieder schoolplein, meestal in de schaduw, een snoepwinkeltjes, alwaar letterlijk voor een paar cent zoetwaren te verkrijgen zijn.

Abrupt einde aan scholenbezoek

Na vijf scholen bezocht te hebben, was het lunchtijd. De twee andere duo’s hadden zich al bij een eetgelegenheid verzameld en wij schoven gevieren als laatsten aan, zodat de collega’s hun tweede warme maaltijd voor hun rekening konden nemen. Hierna verspreidden we ons weer en stond nog het bezoek van één school op het programma, die niet al te ver van de lunchplaats zou liggen. Het bleek dat de beide collega’s van de POE, die hiervoor zonder aarzeling de vijf vorige scholen “gevonden” hadden, de ligging van deze school niet wisten. Diverse malen werd de weg gevraagd aan omstanders, maar we werden iedere keer een andere kant op gestuurd.

Mijn “bestuurder” werd het zat en bracht de motor terug naar de grote doorgangsweg, waarover we ook gekomen waren. Daar aangekomen zei hij doodleuk, mij de sleutels van de motor overhandigend,  dat hij langs de weg zou wachten op een taxibusje, die hem naar Phnom Penh zou brengen, alwaar hij een tweedaagse cursus zou volgen. Blijkbaar zat in zijn handtas, die hij de hele dag bij zich gedragen had, ook nog de bagage hiervoor. Op deze wijze kwam er een abrupt einde aan ons scholenbezoek en arriveerden we gedrieën drie kwartier later bij de POE.

Het eerste deel vindt u hier: https://www.trefpuntazie.com/mijn-azie-op-de-motor-op-scholenbezoek-in-cambodja-deel-1/


Marcel Gerritse
Over Marcel Gerritse 31 Artikelen
Marcel Gerritse heeft tweemaal anderhalf jaar in Cambodja gewerkt in een onderwijsproject van UNICEF en is uitgezonden door VSO (Volunteer Service Overseas). Zijn eerste standplaats was Kampong Thom (juni 2013 t/m dec 2014) en zijn tweede plaatsing was in de nieuwe provincie Tboung Khmum (mei 2016 t/m dec 2017). Toevallig arriveerde hij net voor de vrije verkiezingen in 2013 en heeft het land vanaf die tijd zien “afglijden” naar een staat waarin de regeringspartij alle zetels wist te bemachtigen bij de verkiezingen in 2018, door de oppositie stap voor stap te ontmantelen. Marcel heeft op www.marcelgerritse.waarbenjij.nu zijn wetenswaardigheden geplaatst. Op gezette tijden zal hij in Trefpunt Azië een artikel plaatsen over zijn arbeidsverleden in Cambodja.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*