Het Verhaal van de Week: Vertrekken naar Thailand

Wie droomt er niet?
Wie broedt er geen plannen uit voor… later?

Zonder dromen en plannen is het leven als smakeloze soep zonder zout of als een geur- en kleurloze bloem. We willen allemaal betekenisloze saaiheid ontvluchten. Kan het niet nu dan maar later, wanneer de tijd er rijp voor is en het momentum geschikt gevonden wordt.
Ik was en ik ben niet anders. Geen plannenmakerij is mij vreemd. Toch is het beduidend verminderd ten opzichte van toen. Nuchterheid en realiteitsbesef werken droomversmachtend en lost ze op als een sterke toiletontstopper. Dromen en plannen werden bijgevolg doorgespoeld en bevinden zich nu in de beerput van mijn herinneringen.
Siriwan, mijn Thaise echtgenote, bracht me op de hoogte van de intenties van een bevriend koppel. Zij hadden plannen om definitief naar Thailand te verhuizen. Zij wilden bij ons ten rade, vragen naar hetgene wij hierover dachten.

Roger Stassen, Vertrekken naar Thailand

Valkuilen bij dromen en plannen

Goede raad geven is niet zo eenvoudig. Wij mensen verschillen in zoveel. Wat voor de ene het grote geluk betekent is voor de andere een valkuil. Wie ben je? Waar, hoe? Ben je een stadsmus of een plattelandskraai? Ben je iemand die voortdurend omringd wil zijn door mensen of ben je een pur sang einzelgänger. Hoe is je gezondheid? Ga je dichtbij je Thaise familie wonen? Zijn dit mensen die jou als een portefeuille op twee blanke benen zien, de spreekwoordelijke geld schijtende ezel? Hoe is je financiële situatie? Wat verwacht je van dit definitieve verblijf? Ben je voorbereid (zal iemand dat ooit zijn?) om ingebed in een voor jou vreemde cultuur te leven, om steeds als een vreemde beschouwd te worden? Is het klimaat geschikt voor jou? Ben je voorbereid op het gemis van zaken die je nu als vanzelfsprekend ervaart zoals tientallen soorten lekker brood, broodbeleg, rechtstreekse uitzendingen van wieler- en voetbalwedstrijden, de gezelligheid op caféterrasjes, koffie met gebak, het gekeuvel van mensen in jouw taal? Ga je je ergeren aan al die keren dat de Thais jou meer gaan aanrekenen omdat je nu eenmaal een farang bent? Begrijp je bij voorbaat dat je echtgenote, eenmaal terug in “haar” omgeving, al snel meer afstand zal nemen van jou. Het verveelt haar dat ze er steeds moet zijn voor jou omdat je moet geholpen worden als een kind, de taal niet voldoende spreekt, leest en schrijft. Ach, jij spreekt wel Thais! Mooi is dat en hoe lang duren jouw conversaties met hen dan? Een taal beheersen gaat namelijk verder dan dagdagelijkse small talk.

Roger Stassen, Dromen en plannen, vertrekken naar Thailand, Thailand

Velen doen het, blazen bruggen op die hun terugkeer haast onmogelijk maakt. Velen beseffen te laat dat ze beslissingen namen verdwaasd door euforie terwijl “een roze bril” de werkelijkheid vervaagde. Enkelingen slagen wel, gepokt en gemazeld door het leven met een scheepsvracht aan ervaring en mensenkennis. Het blijft echter een aartsmoeilijke onderneming die je best niet ondoordacht aanvat.
Suggestie: Probeer het een langere periode (minstens 6 maanden) zou ik zeggen. Vestig je niet te snel, bouw zeker niet te snel. Test jezelf. Observeer jezelf vanaf het moment dat de verveling toeslaat, hoe ga je daarmee om?

Trouwens wie ben ik om anderen raad te geven? Elke situatie is anders, elke locatie is anders. De ervaringen die ik heb zijn uniek vanuit mijn specifieke leefwereld. Euforie en geluk werden afgewisseld met misnoegdheid en teleurstelling. Het gras is niet altijd groener aan de andere kant van de heuvel begreep ik gaandeweg. Mijn mening opdringen zou misplaatst zijn. Wanneer ik erin slaag om anderen aan het denken te zetten ben ik al tevreden.

Binnenkort ontmoet ik hen. Wat zal ik hen vertellen? Wat zou u vertellen?

Meer op Trefpunt over dromen en plannen: Terug naar Nederland
Roger Stassen
Over Roger Stassen 83 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

11 Comments

  1. Het is om te beginnen hartverwarmend om zoveel reacties te mogen krijgen, bedankt. Elke tekstschrijver wenst dit, geloof mij. En… het is niet omdat ikzelf bedenkingen heb bij het mezelf defenitief vestigen in Thailand dat dergelijke onderneming voor iedereen tot mislukken gedoemd is. Bezint eer ge begint is de boodschap. Wees ook kritisch bij het aanhoren van de succesverhalen van sommigen die “vergeten” eigen negatieve ervaringen te vermelden omdat dit hun persoonlijke falen teveel zou benadrukken. De werkelijkheid is veel genuanceerder veel complexer. Tenslotte maakt ieder het voor zichzelf maar uit en moet zelf op de blaren zitten als hij zijn gat verbrandt (oud Vlaams gezegde).

  2. Een gewaarschuwd mens…….. vul maar in. Wij gaan graag naar Thailand en heb zo hier en daar een en ander aan verhalen gehoord van zowel Nederlandse, Engelse en Australische “heren”. Het gras lijkt altijd groener aan de andere kant, maar alles kan zomaar ineens voorbij zijn. Thaise families die je letterlijk en figuurlijk financieel’ uitkleden’. Eigen schuld dikke bult. Ik vind van niet. Wanneer je denkt de liefde van je leven te hebben gevonden en je gaat er vol voor is het een hard gelag om zo dusdanig gebruikt te worden.
    Wat mij wel opvalt is dat het voornamelijk Europese/ westerse mannen zijn die het overkomt. Het zijn ook voornamelijk Thaise vrouwen die zich opwerpen voor de familie om een Europese man te trouwen en uit te buiten. We zien daar vaak blanke opa’s lopen met veel te jonge Thaise meisjes. Ja en die verwachten wat anders dan liefde en genegenheid. Armoe gaat over lijken.
    Laat je goed voorlichten en ga niet af op je emoties. Liefde kan haat worden als je niet uitkijkt.
    Succes als je als man toch maar Thailand verhuist om te trouwen met een jong Thaise blaadje.

    • ik heb het gelezen en ja wat je schijft is juist zelf ben ik al 20 jaar aan plannen 4jaar geleden met thai vrouw getrouwd veel meegemaakt maar veel geluk gehad maar om hier nu te komen wonen neen nog niet ookhebben we 3 kids daarvoor alleen al blijven we in belgie wonen vakantie thailand

  3. Het is niet zo moeilijk, of mensen maken het moeilijker dan het is.
    Je maakt gewoon een zogeheten beslissingstabel: de belangrijkste 10 factoren die een rol spelen in de beslissing benoem je; meer factoren zijn niet te behappen en tellen ook nauwelijks mee. Deze factoren zet je in een rij van belangrijkheid (van hoog naar laag) en geeft hen een belangrijkheidsscore. Samen vormen deze scores 100%.
    Er zijn nu twee mogelijkheden: blijven of gaan. Voor elke factor geef je voor deze mogelijkheden een score van 1 tot 10…bv. gezondheid (bv. belang 40%), bij blijven een 10, bij gaan een 6. Dit doe je voor alle factoren. Je vermenigvuldigt de scores (bv. bij gezondheid in het voorbeeld; blijven 40 *10 = 400; gaan: 40 *6 = 240). Dan tel je de (gewogen) scores voor de twee mogelijkheden op en voila, de optie met de meeste punten wint.
    Bespaart een hoop discussie. Je moet het natuurlijk wel eens worden over welke factoren tot de top 10 behoren en de scores voor gaan en bijven.

    • ik zou de factor ‘Onvoorzien’ op plaats 1 zetten en de rest vergeten. Je kunt in het leven niet alles incalculeren, sterker, het is veel aardiger om jezelf te laten verrassen en nieuwe uitdagingen aan te gaan. Teruggaan is minstens zo boeiend (en moedig) als. vertrekken en allerminst een ramp.

      • Als je al je beslissingen neemt met slechts 1 factor, namelijk onvoorzien, ben je naar mijn mening onverantwoordelijk. Ik zeg niet dat alles te calculeren is maar dat het helpt in ogenschijnlijk moeilijke beslissingen.

        • Als, ja als. Als je de voorlaatste alinea van dit verhaal met zeer bruikbare tips goed had gelezen had je een andere reactie getikt. Maar ja, als de hemel naar beneden valt heb je een blauwe hoed, zei m’n moeder zaliger altijd. Die past je prima, Chris.

  4. Ik vertrek: Naar Thailand. Mijn interesse was meteen gewekt. Ja, ook wij hebben het gedaan. In 2006 – 2007 zijn we met een tot motorhome omgebouwde ambulance van het leger (UNIMOG) vertrokken van Nederland (Eindhoven) naar Thailand. Hebben deze reis 5 jaar voorbereid en ja, huis verkocht, meubels opgeslagen bij familie. De rest kun je lezen op onze site http://www.trottermoggy.com …… 30.000 km. – 19 landen – 14 maanden. Inmiddels wonen we al weer ruim 11 jaar in het noorden van Thailand. In die 11 jaar is Thailand zeker veranderd, helaas moet ik zeggen, maar spijt dat we die prachtige trip gemaakt hebben en hier leven. Nee, geen seconden. Volgend jaar worden we beiden 70 jaar en hopen nog lang in Thailand te leven. Het is inderdaad wat U schrijft. Je kunt voor een ander niet beslissen, een ieder ervaart het anders. groetjes Kees en Els.

  5. De beste raad hebt u hen al gegeven, kom eerst eens hierheen voor 6 maanden of een jaar. Is er reeds een plan waarheen in Thailand, want ook dat maakt een wereld van verschil. Ook moet men zich bewust zijn dat eenmaal een bepaalde leeftijd bereikt het heel moeilijk of heel duur word een Ziekteverzekering te krijgen. Is de financiële draagkracht voldoende om het leven te leiden die men hebben wil en om zijn VISA te krijgen en verlengen. Men kan relatief goedkoop leven maar evengoed exclusief en duur. Nu bevalt Thai eten mij ook best, maar men moet zich bewust zijn dat bepaalde zaken hier zelfs duurder zijn dan in België of Nederland, om nog maar enkel aan bvb kaas of Nutella te denken. Zaken uit Europa kosten hier zowiezo het dubbele van thuis. Ik ben zo ene die is “blijven hangen” op het einde van een reis, mijn ticket van vertrek op Suvarnabhumi aan de QATAR check in afgegeven en terug het land ingetrokken. Deze fout heeft mij veel stres, heen en weer gereis naar Bangkok (Bel. Embassy) en Vientiane, Laos (Thai Embassy) gekost om het financiële plaatje niet te vergeten. Dan tientallen mails, honderden telefoontjes, dat was inderdaad een “kruisweg”, de fout van NIKS gepland te hebben. Toch heb ik er geen spijt van, maar de volgende keer zou ik toch een minimum aan planning doen en mij een periode van stres hier vermijden. Een paar tips, voorzie iemand die uw Volmacht heeft voor eventuele bankzaken, breng een Internationaal rijbewijs mee, ook een bewijs van goed gedrag en zeden….blanco strafregister, paspoort die lang genoeg geldig is, maak copies van alle belangrijke documenten en zet die op uw email account of in de cloud en zo zijn er best nog een hoop tips mogelijk. Steeds tot hulp bereid, indien mogelijk. Groeten en GO FOR IT.

  6. Beste Roger Stassen. `Wat zal ik hen vertellen´ is je voorlaatste vraag in je verhaal. Ik vermoed, dat dit wat jou betreft een retorische vraag is. Je verhaal gelezen hebbend, denk ik, dat je verhaal het antwoord is. Iedere mens, situatie, verwachting, locatie is anders. Dus mij dunkt, iedere mens moet zelfstandig op zijn of haar eigen wijze de afwegingen maken op basis waarvan een beslissing genomen wordt.
    En die beslissing is dan derhalve een eigen beslissing. Mocht een en ander later blijken tegen te vallen, niet te zijn wat men ervan verwacht had, dan is de beslissingnemer zelf verantwoordelijk voor het eerder genomen besluit. En dus ook zelf verantwoordelijk voor ´hoe nu verder te gaan´.
    Ik ben van mening, dat je in je verhaal een en ander goed hebt verwoord. Hulde.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*