Het Verhaal van de Week. De verdwazing van Thailand: fotograferen

Stop met fotograferen, nu!

Begrijp me niet verkeerd alsjeblieft. Stenig me nog even niet, al voelt u grote aandrang. Gun me de tijd om het uit te leggen, te verklaren, ja ook met eigen smartphoneopnames.

Feit is ik lijd momenteel aan een ernstige vorm van Aziatische fotografeerobsessiewalging. Ja inderdaad een zelf gemaakt woord maar het dekt ruimschoots de lading. Deze ziekte (ingebeeld of niet) sijpelt langzaam in je brein, het druppelt jaaarenlang gestaag in je hersenpan.
Tenslotte krijg je zoals ik hartritmestoornissen, je gaat hyperventileren en soms wil je ergens aan de wegkant je maaginhoud aan de kraaien schenken.
Na het jarenlang lijdzaam ondergaan, zijn de limieten blijkbaar opeens bereikt. Alleen al het woord foto bezorgt je een paniekaanval. Bij het schouder-aan-schouder staan voor het zoveelste groepskiekje sta je op je knieën te trillen. Je wil vluchten maar de situatie staat dit niet toe. Vluchten kan niet meer! Aanvaarden is het enige wat je rest. In Facebookistan staat het weigeren van een fotoshoot gelijk aan permanente uitsluiting. Van de ene op de andere dag hoor je nergens meer bij.

Roger Stassen, De verdwazing van Thailand: fotograferen, Roger kust beeld

Ziezo, nu dat u zich door de inleiding geworsteld hebt, durf ik u de vraag stellen: hebt u dat ook? Misschien niet in een zo ver gevorderd stadium als ik? Misschien aanschouwt u dergelijke taferelen nog steeds geamuseerd? Of vindt u dat obsessieve overmatige fotografeergedrag gewoon euh… raar?
Misschien ligt het gewoon aan mij of aan de situatie waarin ik verkeer. Ik bevind me namelijk vrij frequent in groepjes en groepen waar men maniakaal de opnameknop indrukt. Het risico lopend op lange Aziatische tenen te trappen schraap ik nu elk greintje moed samen en durf ik te beweren dat bewoners van dit continent… euh ja… overdreven vaak fotograferen.

Roger Stassen, De verdwazing van Thailand: fotograferen, Fotocollage

Al jarenlang zie ik Thailand, waar ik zo vaak vertoef, zich transformeren tot een gigantische fotoshootstudio. Elke koffiebar, elk restaurant, elke toeristische attractie de naam waardig is dermate ingericht zodat de klikgeile medemens/bezoeker aan zijn foto”trekken” kan komen. Begin een zaak zonder dergelijke hoekjes en plekjes en je bent gedoemd om in een mum van tijd op de fles te gaan. Creativiteit is geboden, want het moet een aantrekkingspool worden. Originaliteit wordt gevraagd want men zal van heinde en ver komen afzakken om in jouw zaak te worden gefotografeerd. Het menu dat je te bieden hebt of de kwaliteit van je koffie is van secundair belang, of wat had je gedacht?

Ik observeer dit dus al een hele tijd en voel me er niet lekker bij. Ik mis kritisch vermogen bij hen, begrijp niet dat ze telkens weer in een soort roes tekeer gaan tijdens dergelijke fotoshootorgies.
Ik zag taferelen waar ik ging twijfelen aan het gezond verstand van de menselijke diersoort.

Is fotograferen de verdwazing van de wereld?
Zijn wij in dat stadium van de geschiedenis beland?

Roger Stassen, De verdwazing van Thailand: fotograferen
Bron: AnySoftwareTools

 

 

Ook op Trefpunt: Fotografie van klasse, andere koek

Roger Stassen
Over Roger Stassen 102 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

1 Comment

  1. Dat gevoel heb ik ook wel eens, alles moet vast gelegd worden, zelfs de meest bizare ongelukken. dat je foto’s maakt om later terug tekijken is ok, maar als je van onder tot boven en van links naar rechts alle standjes moet uitvoeren op een foto, dat staat mij tegen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*