Turkijerel: Twee columns, een wereld van verschil


De Turkse leider Erdogan
Wikipedia

Kennelijk had de Turkse dictator Recep Tayyip Erdoğan niet genoeg aan de 6 miljard Euro en toezeggingen over Turks EU-lidmaatschap die hij vorig jaar met dank aan de Nederlandse premier Rutte (zie https://www.trefpuntazie.com/waanzinnigste-eu-deal-ever/) binnensleepte. Dan vinden ze dit ook wel goed, moet hij hebben gedacht en stuurde zijn ministers naar Duitsland en Nederland  om in de Turkse gemeenschappen propaganda te maken voor een ja-stem bij het komende referendum dat zijn status als dictator formeel moet bevestigen.

Nederland weigerde de ministers toe te laten. Erdogan fulmineerde over fascisten en overblijfselen van het Nazi-rijk. In hartje Rotterdam kwam het zondag tot rellen met Turkse Erdogan-aanhangers bij het Turkse consulaat.

De Nederlandse politiek heeft zich achter het besluit van Rutte geschaard. Maar de discussies zijn nog lang niet over. Ten bewijze twee columns met totaal verschillende boodschap. Die van mijn oud-collega Fidan Ekiz, journaliste en programmamaakster, raakte me in het hart. In het AD legde zij uit waarom zij boos is over de Turkije-rel.

Jesse Frederiks van online medium De Correspondent legt de verantwoordelijkheid voor die rel bij de regering-Rutte. Met zijn column ben ik het hartgrondig oneens. Ik ben blij met dit (ook door Duitsland en België gedeelde) standpunt van de Nederlandse politiek. Maar lees en oordeel zelf.

Waarom Fidan Ekiz zo boos is over de Turkijerel

 

Hans Geleijnse, Turkije-rel, Erdogan
Fidan Ekiz in DWDD
Schermafbeelding

Allahuekber’ (Allah is groot!’) scandeert de menigte bij het Turkse consulaat aan de Schiedamse Vest in Rotterdam. De situatie is hectisch en gespannen. Ik praat met demonstranten. Mijn telefoon gaat over, de radio belt, op mijn display verschijnt ‘NOS’. ,,Ga je leugens vertellen zeker!”roept een opgefokte jongen. ,,Ik weet wel wie jij bent.” Ik moet snel beslissen: of ik loop weg, of ik ga een zinloze discussie aan. Mijn verstand verliest het en ik gooi al mijn frustraties eruit. Binnen enkele seconden ontspint zich een felle woordenwisseling. ,,Waarom heb je er last van als we ‘Allahuekber’ roepen”, vraagt een jongen me in het Turks. Hij heet Ismail. ,,Wat is er mis met jou”, vervolgt hij. ,,Aan wiens kant sta jij?” We staan oog in oog. ,,Ik wist niet dat het oorlog was”, zeg ik.

Hij wordt tot kalmte gemaand door andere jongens. Eén van hen, Seyfettin, staat me rustig te woord. ,,We zijn het gewoon zat. Nederland meet met twee maten. We worden buitengesloten. Ga jij eens met een hoofddoek lopen, zoals mijn zus, dan ervaar je het zelf.”

Een paar uur later breekt de pleuris uit.

Wanneer ik tegen middernacht richting huis vertrek, sta ik helemaal te trillen. Ik had het niet eens door. Wat is het dat me zo raakt? Ik zoek naar het juiste antwoord, maar kan door de adrenaline niet helder nadenken. Over een paar uurtjes al ben ik te gast bij omroep WNL, met onder anderen premier Rutte, om te praten over de ‘Turkijerel’. Ik doe geen oog dicht. Klaarwakker luister ik naar de politiehelikopters die bij ons overvliegen. Plotseling slaat mijn aangeslagenheid om in woede. We hebben net de spanningen binnen de Turkse gemeenschap na de mislukte coup gehad, nu weer dit. Verdomme. Je leeft in dit land, je geniet de vrijheid van dit land, je voedt je kinderen op in dit land, maar schreeuwt je liefde uit voor een man die het land waar jouw ouders en voorouders vandaan komen verandert in een autocratie. Je levert al die mensen, van wie de helft dit niet wil, over aan een legitiem gekozen dictator, terwijl jíj hier profiteert van alle verworvenheden van de Nederlandse rechtsstaat.

Belazerd

Mijn emoties zijn ook persoonlijk: ik voel me belazerd. Als journalist, eerst als correspondent in Turkije, nu vanuit Nederland probeer ik mij in te zetten tegen de polarisering in Nederland, probeer ik, en velen met mij, telkens weer nuance aan te brengen in de negatieve beeldvorming over migranten, Turkse Nederlanders en over Turkije. In een klap wordt die poging onderuitgehaald.

Nederland heeft jarenlang de deur opengelaten voor ultra-nationalistische, religieuze en reactionaire clubs als Milli Görüs en de Grijze Wolven. Alle middelen werden beschikbaar gesteld, zodat deze Turkse organisaties tot diep in de Turkse gemeenschap in Nederland konden doordringen. Het resultaat stond dit weekend in Rotterdam – zwaaiend met Turkse vlaggen, teksten scanderend – kapot te maken wat mijn ouders en generaties na hen hebben opgebouwd in Nederland.

Ik weiger ook toe te kijken hoe het land van mijn voorouders, waar moedige mensen hun leven hebben gelaten en opgeofferd voor democratie, vrijheid en gelijkheid, waar mijn familie zijn toekomst heeft liggen, naar de knoppen wordt geholpen.

De volgende morgen in Amsterdam, tijdens de uitzending van WNL op Zondag, zeg ik tegen Rick Nieman dat ik me alleen voelde daar tussen de vlaggende Erdoganaanhangers bij het consulaat.

Maar ik weet dat ik niet alleen ben. Ik weet dat er een zwijgende meerderheid is van Nederlandse Turken die afstand nemen van wat zich dit weekend afspeelde in Rotterdam. Die mensen zijn het zat om in die spagaat gedwongen te worden waarin ook zij rekenschap moeten afleggen over hún loyaliteit aan Nederland – waar niks mis mee is – omdat zij meegesleurd worden in de onheilspellende duistere wereld waarin Erdogan god is en Nederland een land van ‘fascisten en nazi’s’. Die demonstranten bij het consulaat zijn niet de norm. Wíj – de zwijgende meerderheid – moeten onze stem laten horen. Wij hebben een wereld te winnen: voor de toekomst, voor onze kinderen.

 

Tot zover Fidan Ekiz.

 

De Correspondent, logo
©De Correspondent
© 2013 Momkai All Rights Reserved

De tweede column is van Jesse Frederiks, auteur bij online medium De Correspondent. Hij betoogt dat Rutte cs. de afgezanten van Erdogan gewoon toe had moeten laten. Door dit niet te doen zou de Nederlandse politiek de Turkse dictator in de kaart hebben gespeeld. Jesse vindt dat democraten ten allen tijde het recht op vrije meningsuiting moeten eerbiedigen.

Zo maakte Nederland van een Facebook-event met 48 geïnteresseerden een Turkije-rel

 

Klik de link hieronder om het verhaal van Jesse te lezen.

https://decorrespondent.nl/6378/zo-maakte-nederland-van-een-facebookevenement-met-48-geinteresseerden-een-turkijerel/250809167202-76b1f443

Hans Geleijnse, Turkije-rel, ErdoganOver de auteur:

Jesse Frederik
Correspondent Economie

Jesse Frederik (1989) is correspondent Economie. Hij schreef onder andere voor Follow The Money, nrc.next, de Volkskrant en Vrij Nederland. In 2013 won hij samen met co-auteur Eric Smit de journalistieke prijs de Tegel.

 

 

 


Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 346 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

2 Comments

  1. Vind het allebei wel goeie stukken eigenlijk. Verschillende invalshoeken, verschillende conclusies, maar ze hebben allebei een punt.

  2. Die demonstranten bij het Turkse consulaat, zijn niet de norm, zegt Fidan Ekiz. “De zwijgende meerderheid moet zich laten horen”. Maar helaas, ik hoor niets.
    Wat Jesse Frederik betreft, die vindt blijkbaar dat je poltieke besluiten moet afstemmen op de eventuele gevolgen die ze in het mediatieke theater kunnen hebben. Wat een rotzooi zou het dan wel niet worden…

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.