The way she walks


Wachtzaal wordt observatiezaal

Ik bevond me, samen met Siriwan, in een wachtzaal van een ziekenhuis in Theung (provincie Chiang Rai). Siriwan wilde een gerenommeerde tandarts uit Chiang Rai consulteren en werd naar hier verwezen. Mocht u al ooit een Thais staatsziekenhuis bezocht hebben dan weet u dat het woord “wachtzaal” goed weergeeft wat noodgedwongen onze hoofdbezigheid werd. Om de tijd te doden maakte ik er een observatiezaal van. Kijken naar mensen doe ik bijzonder graag.

De wachtzaal was een open ruimte inclusief gangpad waar veel volk af en aan liep. Iets meer dan 10 procent hiervan bestond uit jonge vrouwen, mijn geliefd onderwerp van observatie. De overige 90 procent bestudeerde ik ook wel maar minder gedetailleerd.

Roger Stassen, Godinnen, CatwalkHebt u dat ook, of ben ik de enige perverseling… dat ik achterkanten zo boeiend vind? Bij de voorzijde is de spanning eraf, Je hoeft niet meer te fantaseren, zo ziet ze er uit, dat heeft ze te bieden. Vandaag lette ik vooral op de manier van lopen. “The way she walks, the way she moves”, komt in honderden liedjesteksten voor. Ik ben dus niet de enige gluiperige gluurder. Wat een opluchting!

Kijken hoe collega’s voorbij liepen deed ik vroeger, tijdens mijn actieve loopbaan, ook wel. Zo kan je bijvoorbeeld perfect harde werkers onderscheiden van gepatenteerde luieriken door gewoon te kijken hoe ze zich in een open ruimte voortbewegen, wandelen, rennen, slenteren, sloffen. De drang naar productiviteit druipt ervan af, of juist niet.

Jurylid naast the catwalk

Daar in Theung jureerde ik “denkbeeldig” op elegantie en vrouwelijkheid. De manier hoe een jonge vrouw voorbij schrijdt of stapt zegt veel over haar zelfvertrouwen, haar zelfbeeld. Tijdens die 3,5 uur wachtkamerobservaties groeide mijn teleurstelling in toenemende mate.

Een groot percentage van de Thaise schonen liep namelijk vrij onelegant. Het deed wat aan lopen op schaatsen (scheve) denken, de Charlie Chaplin Stijl begon ik het te noemen. Alles behalve verleidelijk en verleiden zouden ze volgens de grondbeginselen van de biologie toch moeten doen.

Slof slof slof, daar kwam weer een moordgriet voorbij terwijl ze de helft van haar charmes verknoeide door haar afgrijselijk slepende stapjes.

Roger Stassen, Godinnen, Catwalk

De godinnen vliegen mee

Twee weken geleden, ginds bij de gate in Don Muang, de oude luchthaven van Bangkok, vlak voor ons vertrek naar Yangoon zag ik evenwel de absolute perfectie. Twee oogverblindend mooie jonge vrouwen, verleiding gegoten in lichamen waarbij je als man, alleen al bij het ernaar te kijken, onvermijdelijk verhoogde bloeddruk, stijging van allerhande hormoongehaltes en andere stijgingen oploopt. Dit waren de vleesgeworden godinnen Venus en Aphrodite!

“Je moet opletten dat kijken niet staren wordt Roger, want dan gaat het gênant worden. Zouden ze meevliegen met onze vlucht? Natuurlijk, ze zitten toch bij dezelfde gate. Zouden ze… zouden ze eventueel bij onze reisgroep horen?

Verdorie, dan moet ik wel op mijn tellen passen. Siriwan kan wel wat verdragen maar dergelijke onverslaanbare concurrentie maakt elke vrouw nerveus, ze zijn te mooi, Champions League tegen Amateurliga, Rolls Royce limousines tegen een Trabantje”.

Als de klokken weer gaan luiden

Ze waren te mooi jazeker. Ze waren te vrouwelijk, inderdaad. En opeens klonk er in mijn hoofd een nauwelijks hoorbaar alarmbelletje, tingeling, tingelingeling. Ik keek naar hun verfijnde, stijlvolle beweginkjes, de manier hoe ze telkens in hun prachtige haarlokken wriemelden of ze met een rukje van hun hoofd theatraal naar achter wierpen. Ik hoorde hun gegiechel en gespeeld verlegen lachjes. Het was te, het was er zodanig over dat het alarmbelletje een gigantische beiaardklok werd… Diiiiing Doooang galmend met André Van Duin hangend aan het touw.

Roger Stassen, Godinnen, Catwalk

De twee godinnen verbleven drie dagen in ons reisgezelschap in Yangoon. Ze verschenen elke morgen in een nieuwe prachtige outfit aan de ontbijttafel. Het moet uren gevergd hebben ter voorbereiding want ze zagen er telkens opnieuw superbeeldig uit. En nooit, op geen enkel moment, kon ik hen erop betrappen dat ze uit hun rol vielen.

Het was mijn eerste reis in het gezelschap van godinnen. Sindsdien is mijn visie op vrouwelijkheid aan een degelijke update toe.


Roger Stassen
Over Roger Stassen 135 Artikelen
Roger Stassen werd in 1954 geboren te Genk, Belgisch Limburg. Als kind al een fantasierijke dromer en boekenwurm. Na een bijzonder gevarieerd beroepsleven als o.a. verpleger, sjouwer bij een verhuisfirma, matroos op de binnenvaart, fabrieksarbeider, stratenmaker, jeugdauteur en archiefbediende nu met pensioen, eindelijk! Want de heerlijke mogelijkheid hebbend voor langere periodes in Thailand te verblijven, het vaderland van zijn echtgenote Siriwan. Sinds 1993 met deze Noord-Thaise uit Chiang Kham gehuwd, lief, leed en de bankrekening delend. Heeft bij regelmaat onbedwingbare schrijfkriebels, is hondsdol (dol op honden), fotografeert bijzonder graag en interesseert zich voor tropische flora. Thailand is een gigantisch vat vol verhalen die enkel nog geschreven moeten worden. Wat al wel geschreven is kan ook worden gelezen op https://mijnazieblog.wordpress.com

9 Comments

  1. Leuk verhaal…..kan het volledig volgen?Goed uikijken ginds hé!!!!grtjs

  2. Prachtig verhaal dat me doet denken aan de keren dat ik in Azië was, regelmatig vroeg ik me af of zij misschien een hij kon zijn. zo stijlvol en bijzonder goed afgewerkt !

  3. Roger, mooie observaties, maarre, je liefste vergelijken met een Trabantje…. foei! Maak er desnoods een Opel van, hah! Iets anders nog, over observeren en analyseren. Mocht je een vrouw zien die met haar armen over elkaar over straat loopt, doe geen enkele poging haar te benaderen; kansloos!

    Theo

    • Trabantje, hoe ga ik me daar uitpraten, onmogelijk. Goed dat ze mijn teksten nooit leest. Snaveltjes dicht dus dan hoef ik niet te vrezen voor mijn huwelijk. En begin nou niet met zwijggeld te eisen.

  4. Wat een gezever Roger, ik wil weten hoe het met de tanden van je vrouw is afgelopen. 😀

    • Ik zal straks eens kijken op het nachtkastje naast ons bed Gerrie als ze ronddobberen in een glas water.

  5. Haha, Roger. Heerlijk stukje.
    En ben ik een pientere jongen als bij mij ook een belletje ging rinkelen over wat ik bij je superschonen moet denken… Meisjes met een lage stem???
    Als het zo is, heb je overschot van gelijk. Die zijn vrouwelijker dan vrouwen.
    Hoe doen ze het. Het is toch iets met genetica, geloof ik, in Thailand.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.