Thambun revisited: knock-out in tweede ronde


Lieven Kattestaart, Knock Out, Pelgrimage
Foto Wikalenda.com

Net als ik die avond mijn bordje rijst heb verorberd, komt Ooy met een verrassende mededeling. Vrienden van schoonzus gaan in een andere provincie een voetafdruk van Boeddha bekijken. Heb ik zin om mee te gaan?

Na de recente thambun-marathon in Bangkok klinkt me dit net zo verleidelijk in de oren als het blootsvoets over glasscherven lopen. Bovendien ben ik flink vermoeid door slechte nachtrust en de busreis hierheen. Ik wil me net tactisch terugtrekken als ze er op laat volgen dat het in een gebied a la Khao Yai zal zijn, en we daarna nog een middag aan zee zullen vertoeven. Ik ben meteen om. Leuk, de bossen in en een duik in zee. Ik vraag niet verder. Had ik wel had moeten doen.

Schoonzus heeft een busje besteld dat over een uur hier staat. Ooy vertelt me dat alles geregeld is. Ik heb alleen een paar schoenen nodig en een zwembroek. Ook prima.

Dan stroomt er een legertje bekende en onbekende Thaise gezichten de tuin van schoonma in. Kort daarna ook het beloofde busje. Met elf zitplaatsen te klein voor de dertien koppen die ik tel.

Maar wat in mijn geboorteland zou leiden tot verhitte discussies of afzeggende passagiers wordt hier opgelost met lachen en inschikken. Er blijkt plotseling plaats voor dertien. Ik heb als farang weer niets te klagen want mijn zetel is op de voorste rij met meer beenruimte. Ook het feit dat enkele van de Thaise passagiers het figuur van Olijfje bezitten, helpt behoorlijk om het busje niet geheel in een sardineblikje te veranderen.

Reizen met en tussen twaalf Thai die een dagje uit gaan is een ervaring kan ik u melden. Nauwelijks tien minuten onderweg stoppen we al voor de nodige verfrissingen. Want een reizende Thai wankelt op de rand van de hongerdood als er niet per kwartier een snackje naar binnen gaat.

Lieven Kattestaart, Knock Out, PelgrimageDe aankopen variëren van ijskoffie tot bepaalde inheemse worstjes. Die laatste hebben door hun gepeperde inhoud een interessant effect op de stoelgang, zo ervaart een nicht van Ooy. Als hoofdstewardess bij een gerenommeerde vliegmaatschappij is ze immer het toonbeeld van koele schoonheid en accuratesse. Maar deze worstjes hebben daar schijt aan en maken haar in no-time recordhouder op het onderdeel benzinepomp-sprint en deuren forceren op damestoiletten. Voor de taal die ze gebruikt bij een nieuwe krampaanval had ook menig schutting bedankt.

Gelukkig voor nichtje was dit pas op de terugweg. Na een dag vol zegeningen.

Onder het meezingen van vele Thaise popsongs en verzwelgen van belachelijke hoeveelheden voedsel rijden we uur na uur door het duistere Thaise land. Dan zie ik borden opdoemen met ‘Khao Khitchakut National Park’. Nooit van gehoord.

Je verwacht vogelgekweel en ruisende bergbeekjes

Eindpunt van de bus is een klein dorpje waar het om vier uur s’morgens verrassend druk blijkt te zijn. Hele groepen mensen zwerven er over straat. Als het busje even later stopt is het niet tussen ruisend groen, maar op een immense parkeerplaats. Een monotone luidsprekerstem op de achtergrond is daarbij irritant aanwezig. Zeker voor een Nationaal Park waar je vogelgekweel en ruisende bergbeekjes verwacht.

De voetafdruk van De Verlichte blijkt goed verborgen op een heuvel te liggen. Als we even later zittend achterop een flinke terreinwagen diezelfde heuvel op worden gesleurd, bekruipt me de twijfel. De korte voettocht door het dorpje toonde me namelijk slechts winkel na winkel met boeddha-parafernalia en meer zalvende luidprekers. Die roepen de bezoeker op toch vooral diep in de buidel te tasten.

De tocht naar boven geeft me een voorproefje van de natuur die ik hier zal gaan aanschouwen. Zo te zien heeft men met bulldozers een pad naar de top geharkt, en word dit nu verder platgereden door de 4×4 jaarproductie van Toyota en Isuzu. Een dame van onze groep vindt de rit niet spannend genoeg en besluit haar iPhone overboord te laten buitelen. Later zal ze bericht krijgen dat het praatijzer gevonden is en beneden op haar wacht. Licht bekrast doch werkend. Een klein wonder. Vanzelfsprekend wordt dat als een goed voorteken beschouwd door de Thaise pelgrims en die ene Hollandse heiden.

Als we bovengekomen de 4×4 verlaten belanden we in een nieuwe menigte Thais en grove geluidsoverlast. Een monnik pakt geld aan, en een handlanger leest daarbij luidkeels de namen van de gulle gevers op.

Een spraakwaterval achter de kassa

Om me heen zingen de eeuwige bossen, maar ze worden met gemak overstemd door de spraakwaterval achter de kassa. Vervolgens beginnen we met een legioen devote gelovigen de bestijging van een eindeloze betonnen trap. Met om de zoveel treden een nieuwe plaats voor offerandes of monnik met  handeltje.

Ik heb mijn zakken al meer dan vol. Een prachtig stukje natuur, volgestort met beton, aflaatverkopers, en wierookplantages. Over zonde gesproken.

Lieven Kattestaart, Knock Out, PelgrimageDe beklimming blijkt bepaald geen kattenpis. Zwetend en hijgend hoop ik keer op keer dat we eindelijk de top bereikt hebben, maar na iedere trap ontwaar ik een volgende. Mij ontsnapt dan ook af en toe een zeer onboeddhistische krachtterm en ik vraag me af of ik de zee vandaag nog ga aanschouwen. Het enige zoute water dat ik tot nu toe zag komt van mijn eigen voorhoofd. Het beste aan deze klim is  het feit dat de heuveltop in een koele mist gehuld is. Dat behoedt me waarschijnlijk voor totale versmelting met het pad.

Een broodmagere Thai passeert me op een sukkeldrafje. Met een gasfles op zijn nek. Dat ziende slik ik mijn gezeur even in.

Tussen naar zuurstof happende weeklagers

De rest van het Park zou prachtig kunnen zijn, maar door de mist en later de vermoeidheid ga ik er niets van zien. Onze bedevaartsgroep is nu een langgerekt lint van stoere doorlopers en naar zuurstof happende weeklagenden.

Als we eindelijk op de top aankomen is het daar drukker dan in de Bijenkorf bij een uitverkoop. Men heeft hier besloten maar liefst drie luidsprekers tegen elkaar op te laten boksen. Je mocht eens bevangen worden door stilte in dit enge bos. Een oude eerbiedwaardige abt, zittend op een soort troon trekt op zijn eentje hopen volk met zijn praatjes. Zijn wijwaterkwast mept liters gezegend vocht op hoofden en handtasjes.

Eega schuift aan voor zijn preek en wil meteen haar portemonnee laten zegenen. Dat ze niet de enige is die op dat idee kwam blijkt wel uit de tientallen geldbuidels die men voor hem opstapelt. De helpers duwen de stapel nog eens flink aan, als om de Hemelse Voorspoed er eigenhandig in te rammen. De oude bonze mikt tussen het praten door af en toe een fikse fluim in een naast hem staande pot. De geknielde menigte voor hem verblikt of verbloost er niet van.

Zou de Nederlandse kerkganger ook zo stoïcijns blijven als de predikant tussen de preek door even opzij zou buigen om een verse rochel naast de kansel te ketsen? De absurde gedachte brengt een lach op mijn gezicht, die door de om me heen staande Thais meteen vriendelijk wordt beantwoord. Kijk die farang het eens naar zijn zin hebben.

Er is mij zee beloofd

Ik aanschouw het allemaal en besluit voor de honderdste keer nimmer boeddhist te worden. Alles wat ik zie zijn bepijde zakenlui die mensen geld uit de zak kloppen en goedgelovigen die dat graag laten gebeuren. In de hoop op rijkdom nu en een goede wedergeboorte later. Middeleeuwse taferelen.

Als we na een uurtje geld en gebeden strooien aan de afdaling beginnen, wil ik Ooy zeggen dat ik eenmaal thuis meteen een rubberboot ga aanschaffen om niet te verdrinken in de vloedgolf aan poen en goederen die nu onvermijdelijk onze kant op gaat komen. Wijselijk houd ik het echter voor me. Er is mij namelijk zee beloofd.

Lieven Kattestaart, Knock Out, Pelgrimage
Foto Tripadvisor

Weer in het busje ga ik met stramme kuiten en sufgekwekt door Boeddha’s Buidelkloppers meteen knock-out. Om weer wakker te schrikken als Ooy zegt dat we er zijn. Even later zit ik wat verdwaasd in de schaduw van een palmboom, uitkijkend over de zee bij Chantaburi. Met naast me een ijskoude fles Chang bier en de belofte van meer.

De rest van de middag wordt door allen misbruikt om de inwendige mens te verzwakken met grote hoeveelheden drank, nog meer drank en heerlijke zeevruchten. Zalig verdoofd vergeet ik gelukkig de hele heuvel en Boeddha’s ergerlijke grondpersoneel.

Op de terugweg blijkt dat nichtje stewardess enkele bewonderaars heeft onder de mannelijke medereizigers. Ze wordt door hen getrakteerd op vele snackjes. Ze laat het zich heerlijk aanleunen en heeft het hoogste woord.

Af en toe hapt ze in een worstje.


Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

2 Comments

  1. Beste Roger,
    mocht je terugvlucht met Etihad zijn, is er zelfs kans dat je haar ontmoet. Laat weten dat je’ Loeng ‘ Lieven kent, en je krijgt beslist een extra kop thee met een Mariakaakje van haar. Meer kan ik niet beloven.
    Maar troost je maar met deze gedachte: A dirty mind is a joy forever.
    ( Word door sommigen toegeschreven aan Oscar Wilde. Hij had in ieder geval wel raad geweten met stewards aan boord 🙂 )
    Ik wens je een goede vlucht en sweet dreams.

  2. “AF EN TOE HAPTE ZE IN EEN WORSTJE” een fatale zin voor iemand met zoveel fantasie als mij. Omdat het hier een stewardess betreft kijk ik al met iets meer vreugde uit naar mijn terugvlucht volgende zaterdag. Toch vermoed ik weinig te zullen kunnen slapen of alleszins niet heel erg diep. Er zijn tegenwoordig vrij veel (te veel) stewards op die lijnvluchten. Ja Lieven, jouw verhalen hebben een behoorlijke impact op mijn reisplezier.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.