Thaise werkelijkheid: sabai sabai tussen Thai sabai sabai

Haar Engels is net toereikend genoeg om voor mij verstaanbaar haar mening te geven over Thailand. En dan met name de situatie waarin het land verkeert.

Normaal gesproken ben ik niet zo erg geïnteresseerd in politiek maar veel meer in de vorm van haar strakke billen gehuld in een spijkerbroek waarin slijtplekken gefabriceerd want zo wil de mode.

Zij doet mijn afwas en ik bekijk haar slanke rug, wespentaille en dan vooruit, die billen. Alles klopt aan haar. Haar schouders zijn net zo breed als haar heupen, zij heeft lange benen in tegenstelling tot wat de meeste Thaise vrouwen in bezit hebben, en als zij zich even omdraait om mijn vraag te beantwoorden zie ik een lekker koppie waarin constant een lach ligt. Tja, wat zou zo’n schoonheid van tweeënveertig jaar zich druk maken om politiek.

Zij lacht om mijn vraag. In die lach ligt verborgen dat zij het allemaal wel best vindt zolang zij maar kan zorgen voor haar kinderen, zich wat luxe aan kan schaffen – mobieltje want zoiets is belangrijk- en dagelijks eten. Een dak boven het hoofd ook natuurlijk, alhoewel het leven rondom haar huis zich over het algemeen buiten afspeelt.

Mensen in de omgeving waarin zij woont, een smal straatje ergens in San Sai, hebben eveneens geen mening over de huidige situatie. Ja, iedereen had natuurlijk heel veel vertrouwen indertijd in Thaksin die beloofde het de mensen wat beter te maken, en dan met name in het noorden omdat hij nou eenmaal geboren is in San Kampeang en als vanzelfsprekend daar nog steeds ongekend populair is.

Dat de man, zoals wordt beweerd, slechts uit was op zelfverrijking deert niemand. Hij stond voor betere leefomstandigheden voor de Thaise bevolking die niet tot de elite van Bangkok behoort. Of andere plaatsen waar via buitenlandse investeerders en de toerist geld gegenereerd wordt. Dit geld moest eerlijk verdeeld worden, zo dacht men en veel van dat kapitaal zou naar het noorden stromen, naar de boeren en buitenlui. Allemaal door Thaksin.

Lekker rustig is het nou

‘De huidige situatie?’ vraagt zij. ‘Het is toch lekker rustig nou. Geen rellen, geen doden als gevolg, betaalbaar voedsel, goedkope benzine en diesel, wij leven ons leven op onze eigen manier. Vrijheid van meningsuiting? Ik kan toch met de buren praten waarover ik wil. Ba ba bo bo, dat hondje met een staatsbegrafenis. Kan mij verder niks schelen.’

‘Wat ik ga stemmen als er ooit nog verkiezingen komen? Rood natuurlijk. Doet iedereen hier. Waarom? Weet ik niet. Iedereen stemt rood. Misschien ga ik helemaal niet stemmen. Ik wil een nieuw huis laten bouwen. Ik wil dat mijn kinderen goed terecht komen na hun schoolopleiding. Zij een baan kunnen vinden. Mij kunnen verzorgen als ik oud ben.’

Is zij de enige die er zo over denkt? Buiten de intelligentsia die moppert op de overheid? Er is geen land te bedenken waar niet gemopperd wordt op de overheid en dan nog niet eens alleen door de intelligentsia. In Nederland, een van de belangrijkste democratieën met een lange traditie van vrijheid van meningsuiting en met een bevolking dat in de top drie staat van tevredenheid over hun eigen leven, wordt er aan één stuk door gekankerd op de overheid. Een soort volkseigen. Een folklore.

Bert van Balen, sabai, thai
.…. sabai sabai, feestje, lachen, mobieltje en de waas door bijgeloof…

Hier, onder de gewone Thaise mensen hoor ik geen gemopper. Althans, niet op de regering of het koningshuis. Men leeft zijn leven, sa bai sa bai, en lacht graag en veel, rijdt in een splinternieuwe Toyota Hi-Lux of Camry waarin hij of zij gezeten verandert in een Alien waarvoor god noch gebod geldt, laat staan een verkeersregel. En ieder ander past zich aan, net op tijd en soms te laat.

Waar blijft Thorbecke?

Een Thaise vriend van mij, een man van even in de tachtig, oud onderwijzer en het Engels goed beheersend, kan zich nog wel druk maken over de gang van zaken hier in Thailand.

‘You know what the problem is,’ hij buigt naar mij toe en fluistert: ‘Corruption.’

Ik knik. Bedenk tegelijkertijd dat het toch wel makkelijk is om een agent af te kopen door hem tweehonderd baht in zijn handen te frommelen zodat je daarna van een hoop gesodemieter af bent. Dat een mandje snoepgoed geven aan de immigration official die jouw jaarvisum moet verlengen best helpt tegen die eindeloze wachttijd die je anders moet doorbrengen op een houten bankje.

Of ie zelf ooit wel eens tweehonderd baht in de hand van een agent heeft gefrommeld, vraag ik mijn Thaise vriend. Hij lacht.

Een veel groter probleem in Thailand is denk ik, die enorme hypocrisie. Dat stupide geloof in Boeddha. Het animisme. Met als gevolg hieruit, dat desolate. Het is eigenlijk een volk zoals elk volk, het wacht alleen nog maar op de verlichting.

De komst van een filosoof of beter nog, een Thorbecke. Nog een eeuwtje of wat te gaan. Als hun de tijd gegeven wordt tenminste.

Tot dan toe wentel ik mij rond in hun levensstijl van sa bai sa bai. Zo anders dan in Nederland in de top drie van een tevreden volk.

Bert van Balen
Over Bert van Balen 453 Artikelen
†Bert van Balen (20 juni 1945 - 26 oktober 2018) verbleef een decennium lang regelmatig in Thailand, vooral in Chiang Mai. Bert leerde als autodidact van zijn hobby fotografie zijn beroep te maken. HIj was ook chauffeur, magazijnbediende, semi beroepszeiler, redacteur en journalist voor Kidsweek en flierefluiter. De reden tot zijn regelmatig langdurig verblijf in Thailand is terug te vinden in zijn boek: Hoera, ik heb kanker. Te bestellen via Bol.com

4 Comments

  1. Als dit het fameuse Bertsballenopraapteam is op de Thaise golfvelden zal het wel lukken.
    Politiek gezien moet je als langdurig bewoner van dit land op basis van een visum je grenzen weten en het verschil in inzicht die er wel eens zijn tussen twee culturen in principe op een officiele manier oplossen.
    Iedere munt heeft drie kanten.
    Zoniet kan de deksel wel eens op een plek komen waar je hem niet wil hebben.

    Denk dat de officiele cijfers en daadwerkelijke belevenis met het boeddhisme een beetje vergelijkbaar is met jaren zeventig met het katholicisme in Nederland.

  2. Ik heb er niets op tegen als buitenlanders hier zijn vanwege het sabaai sabaai gevoel en dat ook uitstralen. Maar verwacht dan niet dat de Thais met jullie over politiek willen praten. Ik heb diezelfde ervaring maar vaak blijkt later dat ze in 2010 deelnamen aan de demonstraties in Bangkok. Ze zijn nu murw geslagen, dat is waar. Raad eens waarom.
    De Thai niet geinteresseerd in politiek? Wat nou? Al tien jaar zijn er felle demonstraties van de geelhemden en de roodhemden met een paar honderd doden, een paar duizend gewonden en vele gevangenen. Bijna allemaal door ‘de man in de straat’. En als Thais niet geinteresseerd zijn in politiek waarom heeft het huidige bewind dan alle politieke activiteiten (behoudens hun eigen optreden) verboden? Ook op lokaal niveau waren er heel actieve groepen bezig met politiek, ook dat kan niet meer.
    En wat de Thaise Thorbecke betreft: die heet Pridi Phanomyong.

  3. Je geeft goed weer hoe de man in de straat er naar kijkt. Men is door de eeuwen heen murw geraakt door politici die, ach waar niet, ‘het volk’ alleen zien staan als het rode potlood in het stemkastje wordt gehangen.

    Waar ik woon, en dat is ‘buiten’, is politiek iets voor de ‘hoge dames en heren’ en bekommert men zich om de dagelijkse prak en hoe de maandelijkse factuur voor de scooter te voldoen. En men wrijft over het I-ding en koestert het want dat is na gezin, huis, scooter en koe het kostbaarste bezit.

    En de slimmerds? Die gaan voor de clubs die onder het rode potlood op papier staan. Ook lokaal pluche zit lekker en betaalt goed.

  4. Prachtig verwoord Bert, en precies zoals ik het hier voel en beleef, politiek is een ver van mijn bed show !
    En dat Boeddhisme, ik zie toch een achteruitgang daar hoor, ik doe vaak mee met ceremonies ( ik ben vaak aanwezig bij, is een beter beschrijving) in de tempels hier, en de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen ligt een stukje boven de 50 hoor.
    Ik heb niet de indruk dat jonge mensen nog echt geïnteresseerd zijn in het tempelgebeuren.

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.