Thaise schoolkinderen met gedrag- en leerproblemen. Bestaan die dan?

“Hoe wordt er in het Thaise onderwijs omgegaan met leerlingen die gedrag- of leerproblemen hebben?” Die vraag werd mij gesteld en hoewel ik inmiddels zestien jaar werkzaam ben op een Thaise middelbare school –nee, ik ben nog steeds niet gedeporteerd –, kan ik er moeilijk een helder antwoord op geven.

Cor Verhoef, Thaise schoolkinderen met leerproblemen

Waarom? Omdat, voor zover ik het kan overzien, Thaise middelbare scholen helemaal niet erkennen dat ze leerlingen hebben met leerproblemen. Aan het begin van het schooljaar begin je met zes nieuwe klassen, een krappe tweehonderd nieuwe gezichten met nieuwe namen. Na een week kom je er achter dat een bepaalde leerling ‘anders’ is. Dus in gestrekte draf naar de Foreign Language Department. Daar word je verzekerd dat er absoluut niets mis is met Bong Bong die elke ochtend het volkslied toch wel hééél erg hard meezingt. Het volkslied wordt over het algemeen gemompeld door de leerlingen, niet gezongen, maar Bong Bong brult er elke ochtend op los.

Cor Verhoef, Thaise schoolkinderen met leerproblemen, Volkslied zingen

Later kwam ik er via de vader van Bong Bong achter dat zijn zoon een milde vorm van autisme had. Nooit geweten dat autisme gepaard gaat met extreme koningsgezindheid.

Ping Ping schoot als een leeglopende ballon door de klas.

Ik herinner me ook nog Ping Ping, een vrolijke, slimme knul. Ping Ping schoot als een leeglopende ballon door de klas. Ping Ping had ADHD. Nu ben ik zelf nogal sceptisch wanneer ik hoor dat een kind ADHD heeft. Gezonde kinderen zijn meestal erg druk, rennen overal en kunnen slecht stil zitten, maar Ping Ping was wel erg turbo. Ik liet hem altijd gewoon rondlopen in de klas, iets waar zijn klasgenoten best jaloers op waren. Waarom Ping Ping wel en wij niet? Omdat wanneer je Ping Ping dwingt om in zijn schoolbank te blijven zitten, wordt ie gek, daarom. Op sommige dagen was ie rustig. Erg rustig. Ritalin rustig. Ook dat jaar was mij nooit verteld wat Ping Ping mankeerde. Je moet er zelf achter komen.

Cor Verhoef, Thaise schoolkinderen met leerproblemen, ADHD

Waarom wordt docenten door de school van te voren niet verteld, dat Sombat dit mankeert en Ploy dat onder de leden heeft? Die vraag legde ik voor aan de onder-directrice en die verzekerde mij dat ouders vaak, wanneer zij hun kind inschrijven op een school, de school niet vertellen dat hun spruit dit of dat heeft. Soms wel, maar meestal niet, zo wist ze.

Toch vreemd dat ouders met een kind dat gedrag- of leerproblemen heeft, dat niet vertellen aan een school wanneer zij hun koter opgeven. Gezichtsverlies? Het lijkt me in ieder geval niet in het belang van het kind om daar geheimzinnig over te doen.

Bestaan er in Thailand wel speciale scholen voor leerlingen met leerproblemen?  Scholen die ‘passend onderwijs’ bieden? Er zijn wel scholen voor blinde kinderen, maar voor zover ik weet geen scholen die onderwijs bieden voor leerlingen met leerproblemen. Waarom niet? Geen idee. Je zou verwachten dat je in een metropool als Bangkok toch wel een hele school kunt vullen met kinderen die een andere onderwijsmethode nodig hebben dan de reguliere.

Nu ik er over nadenk; naar mijn idee hebben alle Thaise kinderen in het hele land een andere onderwijsmethode nodig dan de reguliere. Maar dat is weer een ander verhaal….

Eerder geplaatst op 8 oktober 2018.

Ook op Trefpunt Azië: Financieel belang hindert hervormingen in het onderwijs

Over Cor Verhoef 47 Artikelen
Geboren Rotterdammer Cor Verhoef werkt sinds 2004 als leraar Engels aan de Nairong middelbare school in Bangkok, de metropool waar met zijn echtgenote en docent Ning (‘Priceless woman’) woont. Na zijn opleiding aan de lerarenopleiding van de Hogeschool Rotterdam en Omstreken werkte hij in de horeca en als reisagent in Mexico en Guatemala. Via de NBBS belandde hij in najaar 2001 in Thailand. Inmiddels zijn Cor en Ning de trotse ouders van zoon Leon.

5 Comments

  1. Ja, leer-en gedragsproblemen bij leerlingen bestaan in Thailand.

    Maar helaas bestaan er ook heel veel gedragsproblemen bij leraren. Misschien wel meer.

  2. Dank voor je fijne antwoord. Nog even een aanvulling. Een goede vriendin heeft twee hoog-autistische zonen. Zij heeft categoriek Inclusief Onderwijs geweigerd en nog een BUSO-school voor haar kinderen gevonden. Ze hebben met succes dat secundair gehaald. De ene is nu politieagent, de andere bachelor orthopedagogie. Ze zijn goed op hun pootjes gevallen omdat ze goed begeleid zijn.
    Verder zou ik zeggen: goed bezig, Cor! Jouw stelregel is heel waardevol… Mijn oudste zoon vertelde vorige week nog precies hetzelfde. Zo kweek je vertrouwen bij je leerlingen.
    Zoiets van ‘wij tegen de wereld’ en niet ‘de wereld tegen jou’. Het gaat om verbinding.

  3. Beste Cor, misschien dat men in Thailand onbewust de methode toepast die hier in België en Nederland nog steeds natte droom is, waar onze ministers van onderwijs bij uit hijgen: Inclusief Onderwijs. Natte droom wegens uitblijven van succes.
    In België zit men al een tiental jaren de BUSO-scholen te sluiten, de Buitengewoon Secundaire Onderwijs-scholen, waar kinderen ‘met leer- of gedragsproblemen of vanwege een lichamelijke, zintuiglijke of verstandelijke handicap’ opgevangen werden.
    Alle heil is nu gesteld op ‘Inclusief Onderwijs’. Je dropt een autist in het gewoon lager/secundair waar hij al na een maand verdrinkt, alleen al door het ritme en de hoeveelheid van aangeboden leerstof en de klasomvang. Zulke kinderen renderen niet in klassen groter dan 7 leerlingen. Grote drama’s zijn erdoor ontstaan, want die leerlingen worden gefrustreerd, hebben geen enkele succeservaring en de medeleerlingen, die aanvankelijk nog hun goede hart laten zien, worden het moe dat ze altijd in de les afgeleid worden, en dat alle aandacht constant naar die ene leerling gaat. Vermoeiend.
    Toch blijven onze opeenvolgende ministers Onderwijs volharden in de boosheid, want de essentie is dat ze door BUSO-scholen te sluiten behoorlijk kunnen besparen.
    Ook houden ze er totaal geen rekening mee dat de leerkrachten niet opgeleid zijn voor die taak.
    Overigens ben ik begripvol voor je Thaise directie en medeleerkrachten – en hun onmacht. Indertijd bracht ik mijn jongste zoon mee naar mijn eigen school waar ik lesgaf en legde op een bijzondere klassenraad uit, dat hij Tourette had en hoe met hem om te gaan. Volledige openheid, met vervolgfoldertje door mij samengesteld (ik was toen lid van de Belgische Tourette-vereniging).
    Helaas spoelde toen de tweede migratiegolf België binnen en ging alle aandacht, tijd en geld naar ‘DE’ integratie van Turkse en Marokkaanse kinderen… zodat de problemen van mijn zoon hors concours werden. Na het tweede jaar secundair is hij er genadeloos uitgebonjourd naar het kunstsecundair onderwijs (waarna hij later bachelor beeldhouwer werd, dus toch succes).
    Bedoelde integratie van allochtonen is nooit geslaagd zoals we weten. Integendeel, men verwijt het onderwijs dat ze die kinderen nooit kansen gegeven heeft. Heel onrechtvaardig, ze hebben de kansen niet genomen. In België heeft de 5de generatie allochtonen intussen minder taalvaardigheid dan de eerste. En gaat de kwaliteit van het onderwijs zienderogen achteruit. Oei, oei, hoe komt dat?
    Dus enerzijds weet ik dat zulke leerlingen speciale aandacht nodig hebben in kleine klassen, anderzijds dat begeleiding vooral van de inzet van de individuele leerkracht afhangt. Een subjectief gegeven dus.
    Uit mijn ervaring stel ik vast dat de professionaliseringsgraad van Thaise leerkrachten meer dan behoorlijk is en dat er behoorlijk meer bijscholingen zijn dan in België. Toch in het ‘staatsonderwijs’. Ondanks de zeikerige kritiek die expats op het Thaise onderwijs kunnen hebben.
    Ik zou zeggen: vecht verder met de moed der wanhoop, net zoals in het Belgische onderwijs!
    Onderwijs is nu eenmaal een ‘non-profitsector’ waar commercieel gewin onbestaande is – en vandaar onbelangrijk. Helaas!

    • Alphonse, dank voor deze uitgebreide en waardevolle reactie. “Alles van waarde is weerloos’, schreef Lucebert. Het is onbegrijpelijk dat overheden met de sloopkogel door gepast onderwijs gaan en daarmee schade aanrichten aan de ontwikkeling van kinderen die toch al niet de loterij gewonnen hebben in onze maatschappij die in toenemende mate alleen nog maar plek heeft voor winnaars en strebers. “Tien kinderen in een klas? Weet je wat dat kost?” Dat hoor je dan van eem minister van Onderwijs die die positie ook alleen maar bekleed na de portefeuille-stoelendans en niet vanwege een onderwijs achtergrond. Wat Thailand betreft, ik heb alle hoop laten varen en ga gewoon mijn eigen gang. We hebben een mantra, mijn leerlingen en ik: “what we talk about in this classroom, stays in this classroom”. En zo gebeurt het. Waar wij over praten en discussieren, komt niet naar buiten. Anders was ik mijn baan al lang kwijt geweest.

      • Week 1 van het nieuwe schooljaar: khroe Cor zet The Godfather op.
        Week 2: “What we talk about in this classroom, stays in this classroom, capisce?” 🤵 😅

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*