Thaise nichtje en Belgische oom

Slangenvrees

Roger Stassen, Thaise nichtje, Wandeling

… doodsbang van slangen…

“Ik ben bang van slangen,” bekende ze. “Als kind werd ik ooit gebeten en vanaf toen zit de schrik erin”. Ze liep enkele meters achter me en keek geconcentreerd van links naar rechts. Een beetje overbodig vond ik. De twee honden liepen een eindje verder voorop en zouden heus wel alarm slaan mocht er zich iets op hun pad bevinden.
“Wat voor een slang was het, een giftige?”
“Nee dat niet en het was ook geen grote maar ik schrok zo hard! Ik krijg nog steeds koude rillingen wanneer ik eraan terugdenk.”
“Hoe wist je dan dat ze niet giftig was?” Ik begreep echt niet dat een kind al soorten kon onderscheiden.
“Jai Wandee (*) was bij me. Oma heeft de wonde verzorgd, er is geen dokter of ziekenhuis aan te pas gekomen. Dan, een jaartje of zo later bleef het bij – bijna gebeten – want vlak voor de slang (een andere nu) zou toeslaan wierp onze kat zich op haar.”

Roger Stassen, Thaise nichtje, Wandeling

…. Ammy blijft liever thuis…

Ik keek haar vol ongeloof aan:”Echt waar?” Waanzinnig verhaal is dat. Dit had ik nog nooit gehoord. Een kat, toch bij uitstek de meest individualistische diersoort ter wereld die een mens beschermt?!
We hadden halt gehouden bij een schuilhutje tussen de velden. Een koele wind had de wolken opzij geschoven om plaats te maken voor de zon. Ik draaide langzaam om mijn as om het landschap te bewonderen. Was dit een glimp van de hemel? Mij hoef je niet dagenlang in een tempel op te sluiten om er te mediteren. Deze wandelingen hebben precies hetzelfde louterend effect.

Oom farang stelt vragen

“Zeg eens Ammy (*), dat is een hele tijd geleden dat je nog zulke zuivere lucht hebt ingeademd, is het niet?” Nou ja er zit een snuifje koeien- en buffelmestgeur in maar weinig of geen uitlaatgassen, toch het hoofdbestanddeel van Bangkok’s eeuwige smog. En omdat Ammy enkel reageerde met een brede glimlach ging ik verder met vragen. “Hoe voel je je trouwens hier In Chiang Kham, je geboortestreek? Het moet een immens groot verschil zijn wanneer je het leven in en rond de medische faculteit van de Rangsit university vergelijkt met dit hier?”

De glimlach week geen seconde van haar gelaat maar werd wat wranger. “Als ik eerlijk mag zijn verveel ik me hier. Ten eerste, ik ben niet gewend aan zoveel vrije tijd. Meestal blijf ik gewoon thuis. Ook al blijft mijn moeder aandringen ik vergezel haar niet naar de vroegmarkt of de winkel. Ja en dat is de tweede, de hoofdoorzaak.”
“Wat bedoel je hiermee, ik begrijp het niet?” Ik kon er even geen touw aan vastknopen.
“Mijn moeder kent hier iedereen, dat heeft zo zijn gevolgen voor mij. Iedereen wil een praatje met ons maken, iedereen stelt dezelfde domme vragen. Vragen over of ik al een vriendje heb, of ik misschien toch een kilootje zwaarder ben geworden vergeleken met vorig jaar. Dit scenario wordt herhaald en herhaald en herhaald. Nooit eens een interessant gesprek, altijd dezelfde small talk, ik heb het wel gehad, ik ben het eigenlijk spuugzat, dan liever wekenlang thuis blijven.”

Oom farang kan soortgelijke verhalen vertellen en dat zei ik haar ook. “Met Siriwan naar de markt gaan doe ik nog hoogst zelden. Net als bij jou wordt het steevast een processie van de ene stereotiepe vragenstellerij naar de andere. “Waar komt hij vandaan (alsof iemand hier België kan situeren)? Kan hij al een beetje Thais praten? Kan hij pikant eten?” En nooit richten ze zich persoonlijk tot mij terwijl ik hen perfect begrijp. Ik speel dan mijn rol die ze mij in hun vooringenomenheid toegedicht hadden, kijk als een boer met kiespijn en hoop dat het snel voorbij mag zijn”.
Misschien ligt het aan onze minder ontwikkelde sociale vaardigheden dat Ammy en ik in gelijkaardige situaties verzeild raken?

De animeerhondenbar

We zetten onze weg verder want anders dreigden onze voeten wortels te ontwikkelen in deze zompige grond. De honden lagen iets verder in de beek. Rare beesten, wanneer ze een plas water of een beekje zien kunnen ze er niet aan weerstaan.

Roger Stassen, Thaise nichtje, Wandeling

Bij de beek onthult Ammy waarom ze de honden niet mist

“Jij Ammy, als hondenfreak, mis je hen niet in Bangkok?”
“Heel erg zelfs, maar dan ga ik naar het hondencafé.”.
“Het honden…wat!?”
“Wel, het hondencafé (*), kennen ze dit niet in Europa?”, ze keek me vreemd aan. “Dat is zo een zaak (zaken eigenlijk want er zijn er meerdere in Bangkok) waar je gewoon een drankje bestelt of je kan er zelfs eten. Mits je 120 baht (€ 3) extra betaalt mag je in het vertrek waar je gezelschap krijgt van de honden.”
Nou breekt mijn klomp. Deze oom farang kan even niet volgen. Ik kom namelijk uit een tijd waar, in bepaalde etablissementen, kortgerokt langbenig vrouwvolk gezelschap aanbood (mits een kleine vergoeding). En, die waren absoluut niet tevreden te stellen met een hondenkoekje of een streling achter de oortjes, ze kwijlden weliswaar niet…. ik daarentegen!

Café’s met animeerhonden, katten die zich als lijfwacht gedragen… gesprekken met Ammy vervelen nooit.

 

(*) Jai Wandee: moeder van Siriwan, bijgevolg mijn schoonmoeder en oma van Ammy

(*) Ammy: dochter van Siriwans jongere zus, 5de jaars medische faculteit Rangsit University
Lees ook het verhaal: https://www.trefpuntazie.com/ongelovige-betoverd-thaise-rijk-der-geesten-roger-stassen/

(*) http://www.dogintownbkk.com/

 

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

4 Reacties

  1. Een verhaal vol levenswijsheid. Een kruisbestuiving tussen enerzijds een jonge Thaise studerende juffrouw en anderzijds een rijpere Belgische gepensioneerde filosoof die tijdens een natuurwandeling op Thais grondgebied elkaars impressies delen, interpreteren en een plaats trachten te geven.
    Knap geschreven en aangenaam om te lezen. Fraai Roger ! We kijken al uit naar jouw volgend relaas.

  2. Verrassend geschreven, in een mooie poëtische taal. Heerlijk want zo leer ik jouw en je nieuwe moederland beter kennen en waarderen !

  3. Roger,
    Zoals altijd weer leuk om te lezen, en dat van die kat, zeker, heb het zelf een paar keer gezien.
    We woonden vroeger in Prawet, in een wat ruimere woning met grote tuin, en drie katten in huis, een Turkse Angora die met ons meegekomen was uit Duitsland, en twee Siamese.
    De Angora kater maakte altijd een grote boog om slangen, maar de twee Siamese maakten er “hakvlees” van, ik heb het een paar keer bewonderd waar ze alleen of als paar een slang inmaakten. Niet dat ze dit met een uitgewassen Cobra zouden doen, maar slangen tot zo’n anderhalve meter overleefden het nooit.
    De techniek is cool, zodra de slang is gespot, op veilige afstand gaan en het diertje omcirkelen, tot ze een blinde hoek vinden, dan met een boog op de slang springen, kort achter de kop bijten en weer buiten het bereik van de slang springen, en dit eventueel een paar maal herhalen tot de slang “zaliger” is. Wanneer ze dit in tandem doen lijkt het wel of ze een dansje uitvoeren .

  4. “Een koele wind had de wolken opzij geschoven om plaats te maken voor de zon. Ik draaide langzaam om mijn as om het landschap te bewonderen. ”
    Voor zinnen als deze, ga ik het verhaal herlezen en herlezen.
    Zonder sentimentaliteit of natuurverafgoding een natuurfenomeen beschrijven op de meest simpele manier is ook voor mij een kunststukje.
    Maar ik zie het wel zo voor me, in al zijn pure eenvoud. Mooi.

    Alphonse

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)