Thaise logica lost ‘sabotage’ op (slot)


Ik had het kunnen weten. Wat? Dat er gesjoemeld zou worden om de verantwoordelijkheid voor een energiecrisis in mijn buurt weg te poetsen. Maar ja, achteraf kun je alles voorspellen.

Niettemin, de signalen waren er. Terwijl de uit zijn krachten gegroeide door een paar stormstoten ontwortelde boom van buurman Tokkie de geknakte elektriciteitsmast bedekte zag ik hem, de Pujai Ban (zeg maar deelraadvoorzitter) en de rechterhand van deze gekozen figuur in onze buurt heimelijk met elkaar overleggen. Het zal toch niet, dacht ik eventjes. Ik vond het echter een geruststellende beeld dat buurtoudste S., ex-militair waarmee wij op zeer goede voet leven, Tokkie-hater en fervent corruptiebestrijder, één van de gesprekspartners was. S. weet geknaktemastimmers dat de geknakte paal met lichtbak was geërecteerd met privé-fondsen van een geëngageerde buurtbewoner.

Het trio zonderde zich af terwijl te hoop gelopen buurtbewoners onderling discussieerden over de vraag hoe de zaak hersteld moest worden en vooral wie voor de kosten zou opdraaien. Tokkie zelf had eventjes aan deze discussie deelgenomen. Hij maakte terloops de opmerking dat recentelijk bij hevige regen één van zijn vier autowrakken onherstelbaar beschadigd was geraakt doordat de straat was ondergelopen. Deze opmerking mocht buiten de gespreksorde zijn, het was de overigen meteen duidelijk dat Tokkie die niet voor niets plaatste. De hele buurt weet dat hij wateroverlast volkomen onterecht toeschrijft aan zijn rechter overburen, (een Engels-Thais koppel) die een jaartje terug hun tuin hadden opgehoogd. Kortom, Tokkie – een bijnaam die hij niet verdient door zijn uiterlijk maar door zijn asociale gedrag – liet weten dat hij niet van plan was te betalen.

Twee etmalen na het gebeurde arriveerden de elektriciteitsmensen met vrachtwagen plus nieuwe mast en apparatuur. Wat zij aantroffen was een geknakte mast met kabels gedrapeerd over het wegdek en een hele hoop groen. Tokkie houdt namelijk niet van schoonmaken en niemand van de buurt had zin om zijn rommel op te ruimen. Slechts de boom was door onbekenden naar de kant getrokken, want die versperde de doorgang.

Wij genoten van een ochtendlijk kopje koffie en zagen Tokkie schielijk verdwijnen toen de elektriciteitsploeg arriveerde. Zijn auto had hij uit voorzorg bij de uitgang van ons buurtje geparkeerd. Dus kwam een olijke elektrieker ons vragen of wij wellicht zo vriendelijk konden zijn om de werklieden wat water te verstrekken. En hij had al gezien dat de sensor in de elektriciteitsmast – die het licht bij invallende duisternis automatisch doet ontsteken – naar de Filistijnen was. Of wij een nieuwe konden kopen, want zo’n sensor hadden zij niet bij zich.

Mijn vrouw gaf de werklieden niet alleen wat te drinken, maar ook te eten. ”Dat hoor je namelijk te doen als ze bij jou komen werken. Daarom vluchtte Tokkie”, zei ze. Daarna ging ze de sensor kopen. Ze kwam furieus terug met de mededeling dat ze Tokkie bij de buurtbar, waar zelfgestookte whisky wordt geschonken waar een blind paard stekeblind van wordt, aan de drank had gezien. ‘Vijfhonderd baht voor eten, drinken en sensor’, fulmineerde ze, ‘dat ga ik die Tokkie inwrijven’.

Thaise logica

Hans Geleijnse, elektriciteitsmast, corruptie
Tokkie’s Place (rechts) in de ‘slagschaduw’ van de nieuwe mast

Vervolgens ging ze bij de elektriekelingen op onderzoek uit. ‘Wat kost deze klus eigenlijk’, vroegt ze. ‘Geen idee’, zei de olijkerd met de grootste mond. ‘Weet je dan wel wie dit gaat betalen?’ vroeg ze. Jawel, zei hij, tetsaban (de overheidsinstelling in de buurt) en de elektriciteitsmaatschappij. ‘Maar de schade is veroorzaakt door de boom van de buurman’, wierp mijn vrouw tegen. ‘Zie jij een boom dan?’ zei hij met een vette knipoog. Daarop onthulde hij het herenakkoord. De boom was onzichtbaar gemaakt, weggetoverd. Er was nooit een boom geweest, dit was stomweg stormschade die ook elders in de buurt was opgetreden. Een creatief staaltje Thaise logica.

Vijf uur later stond er een nieuwe mast. Beetje scheef, maar kniesoor die daar op let. Een ander kleinigheidje was dat de elektriciteitsdraden nog niet aan de contactpunten bovenin de mast konden worden bevestigd. ‘Het gaat zo regenen, veels te gevaarlijk’, zei de elektrieker. Daarna groette hij vriendelijk de op rubberen benen passerende Tokkie. Die nam meteen de inmiddels uitgewoonde behuizing van de bende Giant Aslan Hornets mee naar binnen. Zou ergens in zijn woonkamer komen te hangen, met een boeddhistische erelint eromheen. Zeker weten dat dit hem bij een van de volgende trekkingen van zijn illegale loterij opnieuw in de prijzen doet vallen.

Inmiddels zijn vijf dagen verstreken na de botsing tussen boom en mast. De kabels zijn nog niet aan de contactpunten bevestigd. Vrouwlief meldt dat de elektriciteitsmaatschappij vindt dat tetsaban die opdracht en kosten voor zijn rekening moet nemen. Ze gaat de Pujai Ban vertellen dat ze nooit meer op hem zal stemmen. ‘Slappe figuur’, zegt ze. Met S. wil ze niet meer praten. Hij ontwijkt haar ook na een aanvaring over diens rol bij dit mini-mini-schandaaltje. Typisch Thais, vindt ze. Ik vertel haar niet te overdrijven. Dit is net zoiets als verzekeringsfraude, komt overal ter wereld voor. O ja, zegt ze, wie denk je zou de rekening hebben gekregen als die boom vanuit onze tuin de mast naar beneden had gehaald?

Ik kijk haar aan. Ik hoef niet naar het antwoord te raden.

 

 


Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 346 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Hij woonde met partner en dochter ruim tien jaar in Thailand.

1 Comment

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.