Thailand. Zadelleed, wondermiddel en bankgeheim

Kom eens achter die computer vandaan en ga bewegen, verordonneerde mijn privé Prayuth. Zij heeft altijd het beste met de mens voor, net als de echte. Háár iets weigeren kan ik echter niet. Fietsen dus, aan lopen heb ik een bloedhekel. Op de Trek van Lance Armstrong himself is het racen geblazen, herinner ik me angstig. Het is van levensbelang buiten bijtbereik van hondsdolle creaturen te blijven. Goed voor de conditie, dat dan weer wel. En natuurlijk met veel pauzes voor ravitaillering

Hans Geleijnse, Wondermiddel, Bankgeheim. Lance
Vaste prik: doping scoren in restaurant Emmi. Helaas zijn coureur en ravitailleuse niet meer als zodanig actief.
Foto ©N. Phansawat 2010

Ik herinner me iets minder aangenaams: veel zadelleed. Geen wielerbroek met stapels inlegkruisjes voorkwam het bij mij. De huid die het zwetende zaakje bij elkaar moet houden trekt dat niet met dik honderd kilo scharnierend erboven. Dan is het na een paar ritten toch lopen geblazen en nog wijdbeens ook. Maar wacht, staat daar niet het flesje wondermelk tussen de smeermiddelen onder de toiletspiegel? Bracht bij het vorige fietsavontuur uiteindelijk verlossing. Ik kijk op het etiket. Exclusief bij het Pattaya International Hospital, at your service. Houdbaar tot januari 2016!

Hans Geleijnse, Wondermiddel, Bankgeheim. Lance
Broek met biefstukcompartiment
Pinterest

Beschaamd over zoveel luiheid haast ik me met flesje naar Pattaya. Doe mij even een nieuw, zeg ik tegen de apotheekmevrouw. Nou, dat gaat zomaar niet. First you have to go to skin doctor, sir. Zo gezegd, zo gedaan. Op de afdeling Mooi Maken laat ik het flesje aan natuurlijk ook mooie receptioniste zien en vraag of ik een receptje kan krijgen. Nee dus, naar de dokter. Die heeft over een half uurtje wel tijd.

Wondermiddel in een zakje

Ik schik me in m’n lot. Na veertig minuten word ik ontvangen. Oh, zegt de dokteres, u had niet hoeven te komen hoor. Hier is het recept. Door ervaring wijs – dokter laten bewegen betekent hoe dan ook betalen – toon ik haar een paar pukkeltjes maar die mogen rustig blijven zitten, niks aan het handje. Nog een half uurtje wachten bij de apotheek en ik heb m’n wondermiddel in een zakje. Plus nog een doosje met crème, een zinkhoudende substantie die, zo had de arts me verzekerd, ervoor zou zorgen dat het gevoelige huidje daar totaal ongevoelig zou worden voor welke prikkeling dan ook.

Hans Geleijnse, Wondermiddel, Bankgeheim. Lance
Het wondermiddel

Met dit blije vooruitzicht en 3600 baht armer rijden we de 36 kilometer terug naar huis. ’s Avonds zet ik me terstond aan de eerste behandeling, want in de vroege ochtend de fiets op. Excuses accepteert mijn Prayuth niet meer. Ik kijk nog even op de rekening in het zakje. Staan drie medicijnen op plus consult. Het zakje bevat echter slechts stuks 1 flesje wondermiddel en stuks 1 doosje zink. Ziekenhuis gebeld. Blijkt het wondermiddel een lullig kokosnotenmelkje of zoiets, dat alleen wonderen verricht door toevoeging van een kleine hoeveelheid substantie van onuitspreekbare naam. Aan de prijs, dat spul. Tweeduizend hele baht voor een likje.  Oh jee, zegt de apothekeresse, we hebben u een hele tube laten betalen. Dat is 1600 baht teveel. Krijgt u terug hoor, kan u morgen bij ons komen ophalen. Klik.

Geen bankverkeer mogelijk

Ik bedenk me dat 70 km rijden om 1600 baht (vier Eurotientjes) te incasseren iets teveel van het goede is. Ik stuur een mailtje. Maak het geld maar over naar mijn bankrekening. Het antwoord komt in de loop van weer een fietsloze dag (elk nadeel heeft z’n voordeel) met een mailtje en een telefoontje van de coördinator klantenservice of zoiets. Geld overmaken nee. Beleid van het ziekenhuis, geen transfers naar bankrekeningen van patiënten doet het ziekenhuis niet. Maar we kunnen het wel komen brengen. We hebben iemand die in Sattahip woont. Dat is toch bij u in de buurt?

Ik ga nog gebeld worden over tijd en precieze plaats voor handje contantje, belooft ze. Wat een gedoe, zeg ik. Vindt zij ook wel een beetje en ze heeft een lieve stem. Zelfs aan de telefoon ruik ik Slavische schoonheid. Goed geraden, zegt ze. Oh, u heeft in Moskou gewoond. Ik kom uit het Verre Oosten, uit Chabarovsk. Na een kort gesprekje over mijn belevenissen in dat gebied besluit ik spontaan haar op te zoeken. Ik kom het geld wel halen volgende week, zeg ik. Oh, wat aardig, neemt u me niet kwalijk, roept ze, Извините пожалуйста. Nou, dat equivalent van het Thaise solly solly kan ik nog steeds in het Russisch dromen.

Maar het slechte nieuws zinkt in. Er is geen ontkomen meer aan. Morgen moet Lance uit de schuur. Overleeft deze bureaustoelartiest zonder doping zo’n inspanning wel? Bij de gedachte al loodzware benen.  ‘Ik voel me beetje misselijk, zou dat van die zinkcrème komen?’ vraag ik overste P. Ze kijkt me meewarig aan. ‘Als de zon schijnt hoef je niet hoor. Veel te heet voor je kruisje.’

 

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 288 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*