Coronavirus ontlokt wijze opmerking aan Thaise filosoof

 

Antonin Cee, Opmerking over Coronavirus, Filosoof

Het is me bij geboorte ingegeven. Een oude Franse vriend heeft het me altijd gezegd: je leeft in een luchtbel en pas maar op, op een dag spat hij uiteen. Het was een boude voorspelling, die ik zonder er veel aandacht aan te schenken van me af liet glijden. Maar ik geef toe, in het dagelijkse bestaan houd ik me graag ver van wat je zou kunnen noemen de praktische problemen des levens. Liefst zo ver mogelijk.

Het boeit me niet te horen dat -ten behoeve van het voorbeeld- de FNV in Nederland een staking heeft uitgeroepen om daarmee voor tegelzetters een loonsverhoging af te dwingen. Zelfs niet in de wetenschap dat mijn overbuurman dat eerzame beroep uitoefent en al enige tijd moeite had met de aflossing van zijn hypotheek.

Diep in mijn hart laat het me ook koud, als ik hoor dat mijn neef Piet gaat scheiden van zijn vrouw en daar behoorlijk mee zit. Al doe ik op verjaardagsfeestjes (ik kom er hoegenaamd nooit) waar dit soort zaken over de tong gaan,  soms wel wat concessies om niet volkomen asociaal over te komen.

Ik had in de politiek moeten gaan

Antonin Cee, Opmerking over Coronavirus, FilosoofWant bij deze gelegenheden ben ik heel goed in staat de gepaste meewarige blik in mijn ogen te toveren om mijn medeleven te betuigen. Vreemd genoeg hecht ik onder dergelijke omstandigheden dan wel aan mijn imago. Ik kom graag sociaal over. Wat dat aangaat had ik politicus moeten worden, want eerlijk, geen enkele pretentie is mij vreemd. En net als zij, kom ik slechts op spaarzame momenten tot inkeer.

Mensen die me beter kennen, doorzien die spelletjes wel. Een oude Griekse vriendin wierp het me altijd voor mijn voeten. ‘Jij bent eigenlijk maar een halfmens. Wat die andere helft is weet ik niet, maar het zal wel niet veel zaaks zijn’.

Het is waar, ik voel me maar weinig betrokken bij het wel en wee van deze wereld. Ik ga liever hemelen om me te verliezen in filosofische bespiegelingen. Ik grasduin wat in boeken om bijvoorbeeld weer eens in herinnering te brengen wat de Duitse idealisten nu allemaal uitgevogeld hadden.

Boeddha eiste het ook

Dat waren ook van die hemelgangers, die zich ver van de wereld hielden. En had Plato niet al gezegd dat filosofen zich niet mogen ‘bezoedelen’ aan vulgaire materiële dingen? Misschien had hij het wel van Gotama, die dat ook van zijn monniken eiste.

Naast dat geblader in boeken maak ik graag een wandelingetje om het allemaal eens te laten bezinken en heb dan voor niets en niemand oog. Daarna ga ik weer op huis aan om te mediteren over de vraag of we het Zijn ooit zullen doorgronden. Als het me allemaal te veel wordt, ga ik op reis, wat paradoxaal genoeg ook een uitstekende manier is om nergens bij betrokken te raken.

Zwerven zit me in het bloed. En natuurlijk ben ik dan zoekende, ik zoek en zoek, maar heb er geen idee van wat het is. Op die momenten houd ik me koppig vast aan de uitspraak van een Duitse schrijver, die stelde dat het beter is te zoeken naar iets dat je niet kent dan helemaal niet op zoek te gaan.

Het coronavirus waaiert uit

En nu, wat gebeurt er met me? Ik zit op dit Thaise eiland en het corona virus waaiert uit over alle continenten. Paniek alom, iedereen is ermee bezig. Landen gooien hun luchtruim dicht, de wereld holt naar een recessie, het aantal slachtoffers neemt toe. Misschien kom ik hier voorlopig niet meer weg.

Paniek alom. (foto gezien op Stant Magazine)

Overal om me heen raken mensen in de financiële problemen en ook mijn eigen inkomen is zowat gehalveerd. Het ziet er allemaal niet zo best uit. Gisteren maakte ik mijn meditatieve wandelingetje op het strand, zoals gewoonlijk tegen het vallen van de avond net voordat de zon haar scheervlucht in zee beëindigt.

En waar waren nu de grote filosofische problemen, de vraag of het leven nu wel dan niet absurd is en de moeite waard om geleefd te worden? Uit de bergen rond de baai kwam het antwoord in niet mis te verstane bewoordingen: Probeer eerst maar je eigen hachje te redden. En als je daarna nog wat kracht over hebt dat van  je medemensen. En besef ook maar eens dat als het leven enige zin heeft, het ene niet zonder het andere kan.

Antonin Cee, Opmerking Coronavirus, Filosoof, Koh Chang

En deze ochtend komt de zon, onwetend van alle zorgen op een van haar satellietjes, stralend op vanachter de junglegroene bergen. En brengt de post me een envelop. Ook heden ten dage zijn er nog mensen, die houden van de geur van papier en van deze dienst gebruik maken.

Het is een schrijven van een Thaise filosoof, die zich in Londen heeft gevestigd. Met de frequentie van een brief per maand corresponderen we lekker ouderwets met elkaar. Hij heeft het ook over het corona virus, maar ik denk hier te kunnen volstaan met de slotzin van zijn lange brief. Dus Antonin, schrijft hij, net voordat hij me zijn vriendelijke groeten doet, als filosofie er niet in slaagt een bijdrage te leveren aan het oplossen van de problemen der mensheid heeft ze geen bestaansrecht.

Ik houd het erop dat we ook telepathisch met elkaar zijn verbonden.

Antonin Cee
Over Antonin Cee 172 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

2 Comments

  1. ‘….als filosofie er niet in slaagt een bijdrage te leveren aan het oplossen van de problemen der mensheid heeft ze geen bestaansrecht.’

    Zeker, ook de filosofie moet zich bezighouden met de problemen van deze wereld maar ook als ze er niet in slaagt een bijdrage te leveren aan het oplossen van de problemen van deze wereld heeft ze toch bestaansrecht.

    Wij zijn namelijk allemaal tot op zekere hoogte filosofen. Iedereen denkt na en spreekt over deze wereld, het heelal, de mensen en de relaties daartussen. Sommigen hebben daar hun hobby of hun beroep van gemaakt. Bijna iedereen draagt bij in het denken en doen, en ik neem het niemand kwalijk als ze de problemen in deze wereld niet kunnen oplossen. Ik hoop dat iedereen een bijdrage levert, kleiner of groter. Iedereen zou een Ridder moeten worden in de Orde van het Theelepeltje. Mijn buurman die niets anders doet dan de straten rond onze huizen schoonmaken draagt bij aan een oplossing van de problemen van deze wereld. De pretentie dat de filosofie in die nauwe betekenis de problemen van deze wereld moet en kan oplossen lijkt me onjuist. (Sorry, Plato) Dat moeten we samen doen. Filosofie is praten met elkaar en samen oplossingen zoeken. De belangrijkste vraag is dan wat we gemeenschappelijk hebben en niet wat ons scheidt.

    • Het is natuurlijk een oude vraag. Moet filosofie zich engageren? Veel Franse intellectuelen zeiden daar ja op tijdens WW2 en gingen bij het verzet. Malraux trok naar Spanje om Franco te bestrijden. Maar buiten dat: om filosofie te bedrijven of het nu een tegelzetter is of een beroepsfilosoof, moet je in een zekere ‘luxe positie’zijn. Een werkeloze tegelzetter die omkomt van de honger, zal niet zo gauw gaan zitten mediteren over de vraag of het menselijk bewustzijn uit 5 lagen bestaat. Dat geldt voor iedereen. Een arts zelf geveld door griep houdt zich even niet met zijn patienten bezig.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*