De waterlelie van Tao Than

Hans Geleijnse, Waterlelie, Tao Than, Boulevard

Tijd om te bewegen! Met een zucht pakt de bejaarde man zijn Thaise wandelwapenstok en roept Siri bij zich. Het hondje springt verheugd blaffend en kwispelend tegen hem op. Dan sprint ze voor hem uit naar het gesloten poortje achter in de tuin en geeft haar dankbare blik. Ook een Thaise hondenpoot is snel gevuld.

Even later staan ze beiden op het betonnen pad langs het afwateringskanaaltje achter zijn huis. Zal hij vandaag de Route du Pélargonium nemen? Of de Boulevard of Broken Dreams? Duizend fikse schreden maken het verschil tussen deze door hem in een depressieve bui toebedeelde namen; beide wandelingen voeren langs en door het in tropisch groen verborgen plukje van achttien huizen.

Het is weer eens bloedverziekend heet. Geranium dan maar. Zwetend begint hij aan de eerste van tweeduizend stappen. Siri is al in geen velden of wegen meer te bekennen. Shit, foetert hij. Als ze maar niet weer wordt toegetakeld door die ene permanent geile reu van de buurvrouw verderop, de heerser van een achtkoppige roedel.

Waarom deze alleenstaande vrouw acht honden in en bij huis had genomen vermag hij niet te begrijpen. Hij rekent het tot de vele mysteries van zijn tropisch paradijs.  Niet over nadenken, accepteren, dat is het beste in het land van ‘En eeuwig lachen de mensen’. Hij klemt zijn wandelwapenstok stevig in beide handen, gereed om toe te slaan als hij Siri weer moet bevrijden uit de klauwen van een brute instinctieve verkrachter. Een stom manbeest dat het verdomt de afwijzing van een gesteriliseerd teefje te accepteren. Waarom Siri telkens weer het gevaar opzocht kan hij evenmin verklaren. Typisch vrouwelijk gedrag? Of leeuwinnenmoed, een strijd om erkenning van haar hondenrecht?

Bruut mannengeweld

Misschien moet er een #MeToo voor teefjes komen, bedenkt hij. Het logo ziet hij al voor zich: een fotootje van aangerande Siri met supertreurige blik. Opgefleurd met een hashtag die bij het aanklikken een hartverscheurende blaf laat horen.

Hij grossiert graag in waanzinnige ideeën, maar komt dit keer aan verdere uitwerking niet toe. Plots hoort hij beneden aan het talud geneurie. Hij ziet de gekromde rug van een naar contouren en kleding te oordelen op leeftijd geraakte vrouw. Ze trekt groen dat hij voor onkruid aanziet tussen de stenen vandaan en is zo verdiept in die bezigheid dat ze hem niet opmerkt.

Hij kijkt naar die rug en zijn fantasie slaat opnieuw op hol. Een Thaise vrouw uit de onderklasse, vast en zeker afkomstig van een van de illegale kampementen uit de omgeving. Symbolischer kan het niet, die gekromde rug. Staat voor een generatie vrouwen die onverstoorbaar de ruggengraat recht houden, voor welk karretje de elites van verschillende kleuren hen spannen. Hij voelt boosheid oplaaien. Laatste restjes maatschappelijk engagement?

Hans Geleijnse, Waterlelie, Tao Than, Kromgetrokken
De rug krommen voor de elite
Foto ©N. Phansawat

Tijd om zichzelf een eerlijk antwoord te geven krijgt hij echter niet. Een paar honderd meter verderop barst de hel los. Woedend geblaf en gejank. Hij is net op tijd ter plaatse om de hardleerse reu van zijn Siri af te slaan. Jankend over bruut mannengeweld waar hij geen antwoord op durft te geven maakt het beest zich uit de voeten. Zie je wel, mannen kunnen ook huilen, grinnikt hij, en controleert of zijn lieveling ongeschonden uit de strijd is gekomen. Geen bloed, geen schade, maagdelijk aarsje, ziet hij opgelucht. Maar waarom kijkt ze hem zo verwijtend aan? Beetje dankbaarheid tonen mag best, zegt hij. Ze sjokt zwijgend achter hem aan, terug naar huis.

Oogsten op een troosteloze akker

Een paar dagen later kiest hij voor de Boulevard of Broken Dreams. Siri houdt hij dit keer aan de lijn, geen zin in nieuwe bevrijdingsacties, het is zo heet dat elke lichaamsbeweging er één teveel is. Gisteren regende het cats and dogs, maar het hemelwater bracht geen verkoeling. Wel is de kleur van het water in het kanaaltje van diepgroen in diepzwart veranderd, gebruikelijk als er van stroomopwaarts modder en afval wordt meegevoerd.

 

Hans Geleijnse, Waterlelie, Tao Than, Hormonen
Tijdloze schoonheid van de Waterlelie
Foto ©N. Phansawat

En ineens ziet hij haar in het midden van het afwateringskanaal. Ze beweegt zich op blote voeten en speurend naar het groen door de smeerolie. Moge Boeddha haar behoeden, bidt hij, want in droge tijden geeft de bodem zijn geheimen prijs: glasscherven, prikkeldraad, verrot hout met spijkers, en in die afvalchaos zie je af en toe een vervaarlijke slang kronkelen.

Ze is weer verdiept in haar zoektocht naar wat hij uit onkunde voor onkruid aanziet. Maar hij weet ook dat Thais in de meest onwaarschijnlijke plant- en diersoorten het eetbare zien en is benieuwd naar wat de vrouw op deze troosteloze ’akker’ aan het oogsten is.

De schoonheid van de waterlelie

Hij neemt haar goed op, haar ranke gestalte, het sexy petje dat bescherming moet bieden tegen de brandende zon. Siri laat echter geen heimelijke studie toe, begint te blaffen. Verrast kijkt ze op, recht in zijn ogen. En geen verlegen blik, maar een ondeugende, die hem warm maakt. Beschaamd wendt hij zijn blik af, voelt zich betrapt. Hoe gênant dit, misschien denkt ze wel dat hij een manie heeft om stiekem naar vrouwen te gluren.

Minutenlang kijken zij elkaar vorsend aan. Wat een schoonheid van een vrouw, vindt hij, en benoemt haar stilletjes tot waterlelie van Tao Than. Hij kijkt naar het door door het leven getekende lijnenspel op haar gezicht en voelt zich smelten. Hoe kan het toch zijn dat hij vroeger nooit op de aantrekkelijkheid van oudere vrouwen viel, maar nu wel? Realiteitszin, bedenkt hij. Jongere vrouwen boeien hem niet, hun schoonheid bewonderen komt voor hem neer op kijken naar de honderd meter sprint op de Olympische Spelen. Best leuk, maar het zou getuigen van zelfoverschatting om aan deelnemen te denken.

Afscheid van de waterlelie

Dan begint zijn waterlelie te lachen. Hij kijkt naar een tandeloze mond. Ze heet La, zegt ze, maar noem me maar Lala, want ik was ooit zangeres en zing nog steeds graag. Lalalalala, klinkt het. Een prachtige, verleidelijke stem. Hij weet zich geen houding te geven, geconfronteerd met dit wezen dat hem uit het lood slaat en dankt God dat hij niet zoals de reu van de buurvrouw instinctief de goudgepunte lans in stelling wil brengen.

Hoe heet je vraagt ze en waar kom je vandaan? Ik heet Toon, zegt hij met brok in de keel, en kom van heel ver weg. Zij komt uit de Isan,  woont inderdaad in de golfplaten nederzetting even verderop bij haar zoon. Vroeger heb ik in Pattaya gewerkt, maar daar ben ik nu te oud voor, vindt ze.

Hans Geleijnse, Waterlelie, Tao Than, Sla
De buit
Foto ©N. Phansawat

De Waterlelie is net als hij 74. Jij bent mooi oud, complimenteert hij. Maar wat doe je in dat water? Haar gezicht vertrekt in een grimas, haar blik wordt dof. Ik zoek phak waen*, antwoordt ze. Het groeit hier overal op het talud en in het water.  Ik was het thuis en verkoop het dan op de markt van Tao Than. Mijn zoon werkt hard maar verdient heel weinig. Met wat ik verkoop kan ik tenminste voor mezelf zorgen. Hoeveel krijg je dan voor die sla, vraagt hij. Ze houdt een bosje in haar hand omhoog: twintig baht, zegt ze trots.

Dan maakt ze resoluut een einde aan het gesprek. Ik moet verder zegt ze, en beent weg door het gitzwarte moeras. De betovering is verbroken, hij voelt tranen in zijn ogen branden. Tot ziens, roept hij haar na, maar ze kijkt niet om. Siri is erbij gaan liggen. Kom, we gaan naar huis vrouwtje, zegt hij. Lalala, de Waterlelie van Tao Than, zal hij nooit meer zien. Maar dat is een ander verhaal.

 

 

 

* ผักแว่น phak waren, slaplanten die lijken op klavertjes vier

*(Gebaseerd op ware gebeurtenissen. Elke overeenkomst met bestaande personen berust op toeval.

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 326 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.

5 Comments

  1. Oude mensen zijn zoveel mooier dan dat jonge grut. Ik ben gek op oude mensen. Heerlijk verhaal.
    En dan nog even Tao Than เตาถ่าน in het Thais tai thaan (midden, lage toon), Tao is ‘oven’ en thaan is ‘houtskool’, dus…..

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*