Thailand. Geen Wai voor een niet-Thai

Bert Vos, Geen Wai voor een niet-Thai

Toen ik voor de eerste keer in Thailand kwam was ik gecharmeerd door de manier waarop de Thai elkaar begroetten. Met de wai. Met handen en handpalmen tegen elkaar aangedrukt en vingers richting kin met een kleine knik. Ter afscheid of als begroeting. Voor de Thai een belangrijk gebaar die de maatschappelijke positie bevestigt. Als westerling kun je er, vind ik, beter niet aan beginnen. Onder het motto: Geen Wai-gebaar voor een niet-Thai

De wai is ontstaan in vroeger tijden waar menig oorlog in het oude Siam werd uitgevochten onder meer de Birmezen uit Birma en de Khmer vorsten uit Cambodja. Met dit gebaar lieten de partijen elkaar zien dat ze ongewapend waren. Het ritueel is te vergelijken met het Indiase namasté.

Wai als belediging

Hoe hoog de handen gehouden moeten worden is zeer subtiel en voor een westerling vaak niet te behappen. Het is afhankelijk van klasse, sekse en leeftijd en daarbinnen zijn ook weer gradaties. Regel een: de lagere in rang begint met de wai en houdt de handen hoger en langer vast dan de hogergeplaatste die de groet beantwoordt. Alleen als je als Thai bent opgegroeid voel je dit feilloos aan.

Voor de doorsnee toerist die een paar weken van zon, zee, strand en de andere geneugten komt genieten kun je niet verwachten dat die het juiste gebaar geeft. Hoe leuk ook bedoeld, nog te vaak zie ik westerlingen een wai geven aan kinderen, obers, serveersters en straatverkopers. Niet doen dus! Het kan zelfs als een belediging opgevat worden, aangezien zij in de Thaise hiërarchie een paar treden lager staan dan jij. Maar meestal lachen ze zich een breuk over die maffe farang. Want vaak zit die er totaal naast.

Geen wai-gebaar voor een niet-ThaiTerug-waien

Maar hoe wai je dan terug, vroeg mij laatst iemand. Nou, dus niet, als het aan mij ligt. Een korte knik is voldoende. En als een Thai zijn hand uitsteekt om je te begroeten dan schud je vrolijk zijn hand. Vinden veel Thai leuk, want interessant. Alhoewel ze er meestal niet van houden, gezien de hitte en dus de onvermijdelijke zweethanden

Respect

Mocht je toch willen waien. Kun je het niet laten. Vouw dan je handen vroom voor je borst. Bij mannen met de duim tussen de borstpartij, bij vrouwen in het decolleté. De ellebogen bevinden zich langs het lichaam maar niet te strak tegen de zij gedrukt. De neus gaat langzaam naar de toppen van de vingers, je buigt daarbij het bovenlijf lichtjes. Hoe dieper de buiging, hoe dieper het respect voor de ander. Je ogen zijn op de grond gericht, je kijkt de ander niet aan. Natuurlijk geef je niet iedereen een wai. Je schudt ook niet telkens weer de hand van je vrienden. Je glimlacht en zegt iets van ‘hallo, hoe is het?’

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

7 Reacties

  1. Op een feestje in het kader van de verjaardag van de grote bazin van een beer bar had ik eens wat foto’s gemaakt (met een behoorlijke camera) op verzoek van één van de meisjes die ik daar kende. Die had ze meteen doorgestuurd. Om twaalf uur kreeg ik een flink stuk van de belangrijkste taart aangeboden door de jarige. Toen voelde ik me wel vereerd en heb ik me een Wai gepermitteerd.
    Naar de jongens in het hotel salueer ik altijd van enige afstand en die springen dan acuut in de houding. Als ik het kamermeisje toevallig tegenkom vraag ik wanneer ze weer een dagje vrij heeft. Dan geef ik haar 100 Baht en springt ze om mijn nek.
    Als ik in gedachten ben en een bekende tegenkom moet ik altijd wel opletten niet uit gewoonte ‘Hoi’ te roepen.
    Het heeft ook wel even geduurd voordat ik erachter was dat ‘Where are you going?’ een begroeting is waarop geen inhoudelijk antwoord wordt verwacht.
    Ach, en als je goedbedoeld eens iets fout doet is dat ook niet zo’n drama. Maar houd je wel een beetje aan de normale gebruiken. Ik zit op een barkruk nogal eens met een onderbeen opgetrokken onder het andere, zodat voor iemand die langsloopt de zool van mijn schoen te zien is. Je merkt al snel (als je weet dat dat niet hoort) dat men daar toch wat vreemd van op kijkt zonder dat ze je meteen de tent uitzetten, maar dan doe ik dat dus maar niet.

    • Ik antwoord tegenwoordig op ‘pai nai?’ met ‘pai tiauw’ (ไปเที่ยว) . Als men toch een inhoudelijk antwoord of gesprekje wil dan is er ruimte genoeg door te vragen.

  2. Mijn wai zal niet soepel zijn maar ik doe mijn best er wat moois van te maken. Soms krijg je die kans niet: toen ik mijn schoonmoeder ontmoette was ik druk in mijn hoofd bezig met het correcte uitvoeren van de wai, terwijl ik geconcentreerd was op mijn wai werd deze met een knuffel gesmoord. Mijn schoonmoeder liet me los en keek mij met een gezicht vol geluk en blijdschap aan, ‘ so happy to meet you’ zei ze. Ik was voor een seconde van slag, ‘krijg de tandjes… volgens de boekjes doet ze het geheel fout..’. Ik trok de conclusie dat die handleidingen hup overboord konden.

    Had ik kunnen weten, volgens de zelfde boekjes heeft een Thaise mogelijk geen kennis van orale seks. Dat was natuurlijk hilariteit al om toen ik dat tegen mijn liefje zei. Nee de wereld is inmiddels toch wel een heel stuk kleiner geworden met het vliegverkeer en het internet. Ook Thailand zit niet meer vast in een instelling uit begin 20ste eeuw. Nouja, politiek gezien misschien wel maar dat is een compleet ander onderwerp.

    En voor mensen die niet weten wanneer een wai gepast is, ik vergelijk het maar met een hand schudden. De portier of kassamedewerker geef je ook geen hand maar een knikje. Maar als personeel of een vriend hemel en aarde beweegt en met moeite iets speciaal voor jou doet dan is een wai (handdruk) natuurlijk gewoon gepast.

    • Die voorlichtingsboekjes hebben het ook nooit over de halve wai met een (1) hand die ik, en anderen, gaf als ik op of in een voertuig zat en de andere hand aan het stuur moest houden……..

      Tino Kuis
  3. Nou Tino. Ik zou dat meisje op de foto ook wel eens willen knuffelen. Vind het bij dames altijd wel charmant staan, dat waien.

    Bert Vos
  4. Natuurlijk krijgen mijn gewone buurtjes geen wai; ik spreek hen in het Thais aan en mij waaien ze ook al niet meer na 16 jaar. De vrienden van mijn zoon die binnen komen in ons huis waaien wel maar dat is zo kort dat ik het nauwelijks opmerk. Ik knik dan maar eens en hoop dat ze die vlieg hebben verjaagd.

    Maar vergeten de jongste broer en zus (8 en 6) van hem mij te waaien dan corrigeer ik dat netjes; zij moeten nog leren dat een witneus ook een waaibaar mens is.

    Doch doodt buurman een cobra in mijn tuin dan krijgt ie van mij een waai. Een nette waai; niet de flukse waai die je achterlaat als je langs de dorpsruilkist van een dode loopt.

    Nee, een nette waai, handjes tegen elkaar, de wijsvingers onder de kin en daarbij maak ik een knikje. Dat wordt hogelijk gewaardeerd al weet de goede man die net voor mij zijn leven heeft geriskeerd dat Kai even later 300 baht bij hem gaat afleveren voor bewezen diensten. Want daar kun je wat eten van kopen ….. en de lokale croma voor als de slang in de pan gaat……..

    erik kuijpers
  5. Correct wat hierboven staat.
    Je hebt ook nog de dankbare wai als iemand je een goede dienst heeft gewezen.
    Er is de verzoekende wai: ‘Kunt u me alstublieft helpen?’
    En tenslotte de sarcastische wai: ‘Papa, mag ik 500 baht?’ ‘Waarvoor dan, jongen?’ ‘Geef nou maar gewoon, papa!’. En dat doe ik dan met een sarcastische wai.
    Overigens komt de knuffel steeds meer voor tussen intieme vrienden en familieleden. Ik gaf dagelijks wel een knuffel tijdens mijn verblijf in Thailand.

    Tino Kuis

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)