Het verhaal van de week. De rijke vrouw (deel 1)

Het Verhaal, Thongproi, Tino Kuis

Thongproi’s kindertijd

Thongproi wist heel goed hoe fortuinlijk ze was. Ze had nooit te maken gehad met de beproevingen die voortkomen uit ontberingen of onvervulde verlangens. Thongproi kreeg altijd de volle aandacht van haar ouders en oudere broers en zusters ook al was ze de jongste dochter uit een grote zakenfamilie. Ze was tenslotte de jongste, en op jonge leeftijd was ze zo ziek geweest dat haar vader en moeder vreesden voor haar leven.

Maar ze genas op wonderbaarlijke wijze. Haar ouders geloofden dat ze voorspoed bracht want vanaf het moment van haar geboorte bloeide de zaak van haar ouders als nooit tevoren, en ze stonden nu bekend als de rijkste familie in het district.

Om al die redenen was Thongproi geboren in een wereld waar iedereen al haar grillen bevredigde. Ze kreeg alles wat ze wilde want geen van haar oudere broers en zussen verzetten zich ooit tegen haar wensen. Haar ouders weigerden nooit als ze iets kostbaars wilde maar zeiden ‘Geef wat ze vraagt. We danken ons fortuin aan haar, het kwam toen zij werd geboren. Ze moet veel verdienste hebben verworven in haar vorige levens. Waarom zouden we spijt hebben van die opoffering?’

Niemand maakte ooit bezwaar tegen Thongproi’s jeugdige verlangens. Of het nu ging om eten, speelgoed of kleren, ze hoefde het maar te vragen en ze kreeg het. Ze had een gelukkige jeugd waarin al haar kinderwensen werden vervuld. Ze hoefde nooit twee keer om iets te vragen, de wetenschap dat ze alles kon krijgen gaf haar veel voldoening. Zoals veel kinderen doen fantaseerde ze vaak, liggend onder het muggennet, over al de dingen die ze nog wilde hebben en besloot het de volgende dag te vragen. Ze viel in slaap met de zekerheid dat het geen probleem zou zijn het te krijgen.

Als Thongproi in een eeuwige staat van kindertijd had kunnen blijven en haar wensen niet waren uitgegaan boven jeugdige grillen dan zou ze nooit lijden hebben gekend.

Het Verhaal, Thongproi, Tino Kuis
‘Mooie Keetje’

Jonge vrouw

Thongproi groeide op tot één van de mooiste vrouwen in het district. Haar ouders zorgden nog beter voor haar dan tevoren. Vanwege de rijkdom van haar familie hoefde ze haar natuurlijke schoonheid nooit bloot te stellen aan de elementen of de gewone taken te doen die andere meisjes op zich moesten nemen. De nauwgezette zorg, bescherming en toegeeflijkheid van haar ouders maakten dat zij de reputatie kreeg van een schoonheid.

En naast die fysieke kwaliteiten was het algemeen bekend dat ze als dochter van een miljonair erg rijk was. Thongproi zou toch met deze twee voordelen een belangrijke huwelijkskandidaat zijn voor de jonge mannen in het district. Maar iedere keer als iemand haar naam noemde was er iemand die zei: ‘Jij en ik zullen nooit goed voor haar kunnen zorgen. Proi’s ouders gaven haar geen gewone opvoeding. Ze waren altijd inschikkelijk, verweten haar nooit iets en gaven haar alles wat ze wenste. Ze heeft nooit ook maar iets van werk gedaan, ze kan niet eens rijst stomen of soep koken. Ze konden steeds bedienden betalen om dat te doen.’

‘Wanneer wij trouwen verwachten we dat onze vrouwen helpen om in ons levensonderhoud te voorzien. Als je een vrouw in huis haalt die alleen maar slaapt en eet, en je moet elk van haar opwellingen bevredigen, dan is ze er alleen maar om de baas te spelen en wie kan dat verdragen?’

Dit soort opmerkingen hielden jonge mannen tegen die wilden dat hun vrouwen werk en vrije tijd deelden. Terwijl Thongproi’s vrouwelijkheid bloeide was er niemand die ook maar enige belangstelling voor haar toonde. Niemand van de dorpsoudsten liet een blik op haar vallen als huwelijkskandidaat voor hun zonen omdat ze wisten dat haar levensstijl hun middelen en status ver te boven ging. Thongproi was trouwens ook in het geheel niet geïnteresseerd in deze zaken. Met het opgroeien waren haar behoeften wel veranderd, maar liefde en een echtgenoot hoorden daar nog niet bij.

Haar ouders hadden ook andere plannen. Ze wilden dat ze goed onderwijs zou krijgen om later een hoge positie in te kunnen nemen. Een neef van haar vader was een hoge ambtenaar in Bangkok. Ze werd daar naar toe gestuurd om meer te leren, beschaafde omgangsvormen te ontwikkelen en mensen met naam en faam te ontmoeten, om zo in hogere kringen te kunnen verkeren.

Het Verhaal, Thongproi, Tino Kuis
De provincie Bangkok

Bangkok

Thongproi vond het leven in Bangkok niet zo opwindend als verwacht. Vanaf het moment dat ze kon lezen en belangstelling kreeg voor de wereld om haar heen gebruikte ze al haar vrije tijd zoals een miljonairsdochter betaamt. Ze las boeken en tijdschriften uit Bangkok, en die gingen vanzelfsprekend over het leven in Bangkok. Thongproi wist meer over het leven in Bangkok dan wie ook in het district en in haar geest bouwde ze daarvan een beeld op. Ze kleedde en gedroeg zal altijd al als een Bangkok meisje en volgde na wat zij hoorde en zag van bezoekers uit Bangkok.

Toen ze daar aankwam was ze niet echt onder de indruk en zelfs wat teleurgesteld. Het echte Bangkok miste de pracht en schittering van de stad in haar verbeelding. Maar dat vond ze niet zo erg want ze hoefde slechts een brief te schrijven aan haar ouders en ze kreeg geld voor cosmetica, kleren en verstrooiing.

Omdat ze genoeg geld had begreep Thongproi niet de echte waarde ervan. Haar leven werd al snel nietszeggend en saai.

Ze had er zoveel van verwacht maar uiteindelijk verdween elk besef van mooi en lelijk. Hoewel ze elke gelegenheid aangreep de vele bioscopen, theaters, winkels en feesten te bezoeken samen met haar jeugdige familieleden begonnen al deze pleziertjes te verbleken louter door hun vertrouwdheid. Verveeld zag Thongproi Bangkok als leeg en zinloos.

De vakgebieden die haar familieleden aanraadden zoals huishoudkunde en naaiwerk interesseerden haar in het geheel niet. Waarom zou ze dat leren als ze anderen kon betalen die het beter konden? Ze begon te verlangen naar een leven zonder verveling, naar iets wat haar meer plezier zou kunnen geven. Ze dacht dat ze dat in Bangkok kon vinden maar dat bleek niet zo te zijn.

Het leven in Bangkok was net zo saai als thuis. Thongproi had te weinig levenservaring om te weten dat geluk en lijden altijd betrekkelijk zijn. Overmatig geluk, onbegrensde toegeeflijkheid en constante voldoening van alle wensen ontnamen alle betekenis aan haar leven.

De armen en de ongelukkigen kunnen hopen op de mogelijkheid van voldoening maar de diep zittende onbehaaglijkheid van de persoon die alles al heeft is veel moeilijker te genezen. Thongproi besloot naar huis terug te keren nadat ze de hoop om iets nieuws te vinden had opgegeven. Ze pakte haar koffers, zei haar familie en vrienden vaarwel en nam de boot naar huis. Ze wist niet dat haar familieleden al bij haar ouders hadden geklaagd over haar egoïsme en weigering te luisteren naar het advies van ouderen. Haar ouders verweten haar niets gewend te zijn maar zij waren altijd bereid haar maar haar zin te geven……

(Wordt vervolgd)

Bron:

Een kort verhaal van M.R. Kukrit Pramoj (คึกฤทธิ์ ปราโมช) uit de verhalenbundel ‘Een aantal levens’ (1954). Vertaling: Tino Kuis. Bewerking: Erik Kuijpers. In verband met de lengte wordt dit verhaal in twee delen gepresenteerd.

Auteur: MR Kukrit Pramoj. De MR staat voor Mom Ratchawong (หม่อมราชวงศ์ ) en dat is de titel voor een achterkleinkind van een Koning, in dit geval van koning Rama III.

Kukrit Pramoj leefde van 1911 tot 1995 en is één van de meest beroemde Thaise intellectuelen. Hij was premier van Thailand in 1975-76, bestierde een krant Siam Rath (Sayǎam Rath), speelde in de film The Ugly American en bevorderde de Thaise dans, khoon genaamd. Maar hij is het meest bekend om zijn schrijverschap. Twee boeken van hem worden nog steeds veel gelezen, namelijk ‘Vier Koningen’ (Four Reigns, 1953), het leven van Mae Phloy ten tijde van vier koningen (Rama V-Rama VIII), en de verhalenbundel ‘Een Aantal Levens’ (Many Lives, 1954).

Meer lezen?

Over Kukrit Pramoj.

Eerder geplaatst op Trefpunt: De dochter.

Foto’s en prenten

Armband met parels en saffieren; wikimedia.
Mooie Keetje uit de Camera Obscura; beeld in Oosterhout. Wikimedia.
Zegel van de provincie Bangkok, gemaakt in 1947 door Prins Narisara Nuvadtivongs (1863-1947). Wikimedia.

Tino Kuis
Over Tino Kuis 132 Artikelen
Tino Kuis. gepensioneerde huisarts, woont in Zutphen. Na zijn opleiding werkte hij drie jaar als tropenarts in Tanzania en daarna vijfentwintig jaar als huisarts in Vlaardingen. Hij heeft in Nederland drie volwassen kinderen. Tino verbleef van 1999 tot 2017 in Thailand. Zijn 18-jarige Thaise zoon studeert in Chiang Mai. Tino heeft zich gespecialiseerd in Thaise taal, cultuur en geschiedenis.

1 Comment

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*