Thailand. Het ‘Berufsverbot’ in plaats van 15 jaar cel


Thailand, vorst, Erik Kuijpers

Op 24 juni a.s. wordt gevierd dat op 24 juni 1932 Thailand een constitutionele monarchie werd. Officieel althans, in de grondwet en de vele grondwetten die er op volgden. In een dergelijke monarchie heeft de vorst zeer beperkte grondwettelijke functies, te vergelijken met de taken van westerse vorsten. Maar de Thaise vorst was en is tot op heden een zo hoog in aanzien staand persoon voor de hele burgerij dat commentaar op zijn handelen streng verboden is en bestraft kan worden middels het beruchte artikel 112: de lese majeste wetgeving. Daar staat 15 jaar cel voor, per overtreding.

De vorige vorst, Koning Bhumibol, Rama IX, heeft daarentegen in 2005 in een speech uitgenodigd om zijn handelen te bekritiseren. Een tot dan toe ongekende stap. Zijn woorden:

“Actually, I must also be criticised. I am not afraid if the criticism concerns what I do wrong, because then I know. Because if you say the king cannot be criticised, it means that the king is not human”, he claimed. “If the king can do no wrong, it is akin to looking down upon him because the king is not being treated as a human being. But the king can do wrong.”

Klaarblijkelijk is in regerings- en legerkringen nooit doorgedrongen welke waarde daaraan moet worden gehecht. Internationaal wel; er is stevige kritiek gekomen op de draconische straffen die werden opgelegd bij commentaar op het Huis en de vorst. Toch is iedere grondwet weer gekozen voor een buitengewoon zware aanpak van ieder commentaar op het handelen van vorst en Huis.

De recente wijziging op aangeven van de vorst

Maandag 15 juni is in een verklaring van zowel eerste minister Prayuth als van vicepremier Prawit een wijziging van beleid aangekondigd. De persberichten geven aan ‘the King has instructed’ en dan weer ‘the King has asked’ om het artikel 112 niet meer toe te passen bij smaad, eerroof en dergelijke acties ten aanzien van het Huis.

Niet duidelijk wordt of de huidige koning kritiek op zijn eigen functioneren bedoelt of de kritiek op het Huis in zijn algemeenheid door de eeuwen heen. De eerste minister geeft aan dat het artikel feitelijk al twee jaar niet meer wordt ingezet en dat is tijdens de periode dat de huidige vorst het Huis leidt.

Maar hij geeft ook aan dat je nu niet ineens vrij bent commentaar te geven. ‘Everyone who loves the nation, religion and monarchy must come together. Thailand is not the same as other countries that have gone through violent revolutions.’ Zijn opmerking is de standaardkreet: land en volk, boeddhisme en het Huis/de vorst zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden.

Waarom de eerste minister nu naar buiten komt met al twee jaar bestaand nieuw beleid laat zich raden. De recente verdwijning van een activist uit Cambodja en de pittige commentaren op de vakantie van de vorst in Garmisch-Partenkirchen (met tussendoor een snel dineetje met de eerste minister in Bangkok) terwijl het land zuchtte onder het coronavirus hebben geleid tot een internetactie onder de naam ‘why-do-we-need-a-king’. Binnen 24 uur waren er meer dan een miljoen reacties.

Er is nog wetgeving zat om commentaar aan te pakken

De wetgeving biedt voldoende ruimte om felle reacties over de vorst aan te pakken. Alles wat je op internetmedia plaatst valt te berechten als Computer Crime en kan ook nog als oproer zaaien worden aangepakt. Maar de eerste minister wil de ‘booswichten’ graag buiten de cel houden en dreigt met iets dat veel dieper zal ingrijpen.

De eerste minister: ‘Nu artikel 112 niet meer zal worden ingezet kun je wel eens problemen krijgen in the job market. Mensen met dat soort gedrag zouden het wel eens heel moeilijk kunnen krijgen werk te vinden. Ondernemingen willen niet ‘dat dit soort mensen’ voor hen werkt en hoe willen die mensen dan in hun onderhoud voorzien?’

Het heeft er alles van dat wat met de ene hand barmhartig wordt vergeven nu gaat leiden tot een levenslang Berufsverbot.

Bron:

Khaosod English, NY Times, Facebook, Bangkok Post e.a.

Meer lezen?

Over koning Rama IX. Op Wikipedia.
Over Lese Majeste. Op Wikipedia.
De gevaren van een ‘like’ op facebook.

Foto’s en prenten

Koninklijk Paleis, Bangkok. Wikimedia.


Erik Kuijpers
Over Erik Kuijpers 862 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland

16 Comments

  1. Het is voor mij onbegrijpelijk dat de kritikasters van de lese majeste wet niet ontzettend blij zijn dat artikel 112 wordt ‘kaltgestellt’. Het is blijkbaar nooit goed. Dan begrijp je ook niet dat die wet niet werd gebruikt om beledigingen van het vorstenhuis te bestraffen maar als stok achter de deur voor iedereen die kritiek had op de machthebbers en de elite. Die stok staat er niet meer. Een stap in de goede richting als het gaat om vrije meningsuiting. Prayut is er overduidelijk niet blij mee. Dat zegt genoeg, ijkt me.

    • “Een stap in de goede richting als het gaat om vrije meningsuiting” zegt Chris. Zeker! Geen 15 jaar gevangenis meer maar levenslang op de zwarte lijst van de machthebbers. “Commentaar burger? Dan heb je geen recht op werk. Pak je bakfiets, zet er een houtskooloventje op en ga bananen bakken voor je living….”. De paria is geboren en kom maar eens van dat beeld af. Dan kun je nog beter als Dalit in India leven; die kunnen tenminste nog putjesschepper worden.

      Een wat kritischer blik zou menigeen sieren.

    • ‘Een stap in de goede richting als het gaat om vrije meningsuiting’, zegt Chris.
      Geloof je dat echt? Mag ik nu in Thailand of op een blog de volle waarheid vertellen over koningen en het koningshuis? Ben je niet bang dat ik verdwijn of dat ze mijn zoon gaan lastig vallen? Eerst zien en dan geloven. En wie bepaalt nu eigenlijk wat wettelijk is geregeld en wat niet? Misschien dat een bepaald persoon nu een 50-tal lieden (niemand kent het aantal precies want de rechtsgang was vaak geheim) veroordeeld op grond van artikel 112 kan pardonneren? Dat zou pas goed zijn!

      • Ja, dat geloof ik echt. Lees mijn stukje eens beter. Artikel 112 mag dan over belediging van het koningshuis gaan maar was vooral een intimidatiemiddel voor de elite, gesteund door het leger. Die intimidatiemogelijkheid is verdwenen.

        • Ja, je hebt gelijk, Chris. Het ging zelden om belediging of kritiek op leden van het koninklijk huis. Artikel 112 wordt al een paar jaar niet meer toegepast maar de intimidatie blijft. In de afgelopen 2-3 jaar is de vrije meningsuiting niet echt verbeterd.

          • Is dat zo? Wat dan van al die beledigingen op sociale netwerken die niet of nauwelijks worden bestraft? Zijn er sinds 2-3 jaar niet minder maar meer geworden.

        • 112 is slechts in de koelkast gezet, niet aa gepast of afgeschaft. Ze kunnen het zo weer tevoorschijn haken. Daar is echter weinig reden toe omdat met de Computer Crimes act mensen op vergelijkbare wijze en met dezelfde straffen (3-15 jaar per delict ) gestraft kunnen worden. De intimidatie middelen binnen en buiten de wet om zien we nog geen verschil. Dus ik begrijp je enthousiasme niet Chris.

          • Als je mijn enthousiasme niet begrijp, begrijp ik jouw kritiek op artikel 112 niet. Het is een beetje als een Thaise alcoholist die weken fulmineert tegen het verbod om alcohol te verkopen, en als dat verbod is opgeheven zegt dat het nog steeds niet mogelijk is om alcohol te kopen tussen 2 en 5. Je verhaal van de Computer Crimes Act mag dan waar zijn waar het de strafmaat betreft, bij artikel 112 was je bij voorbaat al veroordeeld. Bij de CCA niet.

    • Tenzij ik deze reactie verkeerd lees is de pointe ervan dat de huidige monarch en zijn voorganger ook verantwoordelijk zijn voor eerdere vervolging en veroordeling op basis van art 112

      • Zover ik weet heeft de vorige vorst zich niet actief bemoeid met de inhoud van de grondwet. De huidige vorst wel, zeker waar het betreft de positie van de regent bij afwezigheid van de vorst. Maar VERANTWOORDELIJK voor vervolging en veroordeling? Ik vind: beiden niet.

          • Het gaat om jouw woord verantwoordelijk. De vorst tekent de wet die het parlement aanneemt. Dat is geen verantwoordelijkheid; straks noemt iemand het ook nog medeplichtigheid? Verantwoordelijk voor de wet is het parlement, voor het vonnis de rechter. Strikt genomen mag de eerste minister niet eens dat artikel buiten werking stellen, ook niet op vraag van de vorst, zonder parlementaire toestemming achteraf.

            Sinds 1932 heeft de vorst die macht gewoon niet meer. Maar je ziet nu heel mooi hoe in dit land de verhoudingen liggen………..

  2. Goed dat je hier over schrijft, Erik. Laat ik er één ding aan toevoegen. Uit de hele wetgeving rond majesteitsschennis en de rechterlijke praktijk blijkt dat het niet zozeer kritiek of zelfs commentaar is dat gestraft wordt maar het simpel vertellen van de niet te ontkennen waarheid. Hét boek daarover heeft dan ook als titel: ‘Truth on Trial, defamation, treason and lese-majeste’ van David Streckfuss (2011). Dat geldt ook voor aanklachten wegens smaad. Aantonen dat het waar is wat je zegt helpt niet om veroordeling te voorkomen.

    • Inderdaad prima beschreven door Erik. Het is inderdaad zelfs niet (gefundeerde) kritiek maar simpelweg feiten niet mogen benoemen. Niet alleen omtrent het huis maar ook jegens bedrijven en personen. Ik moet denken aan een recent voorbeeld waarbij een vrouw (?) in problemen kwam met een bedrijf, niet omdat haar berichten onwaar waren (wat ze schreef online 2as 100% correct) maar omdat het imago van het bedrijf was aangetast. Imagoschade is strafbaar… Er zijn dus particulieren, ambtenaren en instanties hoog in de boom die er baat bij hebben als kritiek of zelfs de waarheid niet zomaar openbaar gemaakt kan worden.

      Je ziet het deels al terug in de media, kranten die Somchai en Anoerak, Ploy en Mali citeren. Niks geen samenvatting of uitleg van de woorden. Lappen tekst, als je iemand letterlijk citeert heb jij het tenminste niet gedaan als er ophef ontstaat…

      112 mag dan in de ijskast staan, maar niet uit de boeken, en als andere wetten gebruikt worden om mensen de anders denken hard te straffen schieten we er nog weinig mee op.

  3. Dit is geen “Berufsverbod” tussen aanhalingstekens – tegen zo’n wet kun je je nog verzetten.
    De minister-president geeft in feite een vrijbrief aan allen om de democraten op eigen en onduidelijke manier dwars te zitten, buiten de wet om.
    Als er een vergelijking gemaakt moet worden, denk ik eerst aan: in de ban doen, een fatwa uitspreken.
    Verder alle lof voor dit goed getimede artikel

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*