Het morele en intellectuele bankroet van de Thaise middenklasse

Het morele en intellectuele bankroet van de Thaise middenklasse

Waarom is een groot deel van de Thaise middenklasse zo gehecht aan een autoritair systeem? De meest voor de hand liggende verklaring is het belang dat zij er zelf bij hebben, vooral waar het hoogopgeleiden, ambtenaren en zakenmensen betreft. Echter, een groot deel van de middenklasse is afgestompt, of niet geïnteresseerd in de schakeringen van de politiek op zich. Of, erger nog, ze willen niets begrijpen van democratie, globalisering en universele normen en waarden.

Sinds de democratische revolutie van 1932 kende Thailand vooral regimes met een wisselend autoritair karakter en zij hebben in het gedachtegoed van de Thai een tolerantie veroorzaakt  voor willeküeurig militair bestuur en een zekere minachting voor de rechtsstaat.

Staatsgreep

Amper een jaar na de revolutie van 1932 was het Phraya Phahol die een staatsgreep pleegde om Thailand terug te brengen op het democratisch pad. Het was een ‘staatsgreep om alle staatsgrepen te beëindigen’. Dat mocht niet zo zijn. De militairen waren daarna verantwoordelijk voor nog eens 20 staatsgrepen, waarvan 14 succesvol, om hun wurggreep op het staatsbestel van Thailand met wapens te handhaven.

Het morele en intellectuele bankroet van de Thaise middenklasseOp dit moment lijkt de unieke verdraagzaamheid van de stedelijke middenklasse in Thailand voor autoritaire regimes hen te hebben aangezet de militaire coup van 2014 te omarmen en te steunen zonder veel verzet. Deze droevige toewijding aan een ouderwets middeleeuws politiek systeem hebben hen aangespoord het dictatoriale regime te verontschuldigen tegen alle internationaal aanvaarde normen in.

Middenklasse

De tolerantie van met name een groot deel van de middenklasse voor een dictatuur heeft hen paradoxaal genoeg juist intolerant gemaakt waar het vrijheid van spreken en het democratisch proces betreft.  Ze zijn doof en ongevoelig geworden voor onrecht en duidelijke schendingen van de grondrechten van hen die het regime uitdagen om hun grieven te uiten. Hun morele kern is zo kneedbaar dat ze omgebogen kan worden tot een werktuig voor demagogie en tirannie dat in tegenstelling staat tot moraliteit omdat het onverschilligheid laat zien voor onrecht, minachting voor landgenoten in de marge van de samenleving, neerkijken op het democratische proces, argwanend waar het vrijheden betreft, en ongegeneerde vreugde voor het onderdrukken van dissidenten die alleen maar opkomen voor hun onvervreemdbare rechten.

Een misplaatst patriotisme heeft de Thaise middenklasse achterdochtig gemaakt waar het verkiezingen en een Het morele en intellectuele bankroet van de Thaise middenklasserepresentatieve regering betreft die zij zien als een import van buiten, terwijl ze, even onterecht, autoritaire en militaire regeringen zien als belichaming van Thaise traditionele waarden. Daarnaast speelt de terughoudendheid van de Thaise media een rol bij het niet vertellen van de gehele waarheid.

Politieke chaos

De stedelijke Thaise middenklasse beschuldigt de vroegere democratische regering en prijst vervolgens het dictatoriale regime voor het herstellen van rust en stabiliteit na een lange periode van politieke chaos die delen van de hoofdstad lam legde. Het houdt vast aan de mantra ‘de staatsgreep om de corruptie te stoppen’ hoewel tegenstrijdig genoeg corruptie onder het huidige regime wijdverspreid is en zij daarvoor geen verantwoordelijkheid neemt. Bovendien negeert ze het feit dat de democratie altijd al door het leger is gesaboteerd en nooit werd toegestaan om zich volwaardig te ontwikkelen. Het sluit zijn ogen voor het feit dat de onrust in de jaren 2013-2014 door het leger zelf in samenwerking met zijn politieke bondgenoten werd veroorzaakt om een voorwensel te creëen voor een coup en om vervolgens het herstel van stabiliteit en rust voor zichzelf op te eisen.

Censuurcy

Maar stabiliteit opgelegd door misleiding, dubbele standaarden, censuur van de media, beperking van de vrijheid van meningsuiting, willekeurige arrestaties, intimidatie en detentie van burgers in geheime militaire voorzieningen, is onhoudbaar.

Een valse stabiliiteit is geen vervanging voor vooruitgang. Zij die stabiliteit belangrijker vinden verliezen meestal de bredere economische en politieke visie die nodig is om het land vooruit te helpen. Moet de voorkeur niet uitgaan naar de economie die sinds de coup weinig aantrekt waardoor het levensonderhoud van velen is verslechterd.

Zou een democratisch gekozen regering niet beter geschikt zijn om de eer en het prestige van het land op het internationale toneel terug te brengen, meer in harmonie met de globalisering? Zou het regime niet hun herhaalde beloftes aan de Verenigde Naties om de democratie te herstellen moeten nakomen?

Mensenrechten

Kon de Thaise middenklassen de tegenstrijdigheden niet zien waar het de zogenaamde ‘road map’ naar verkiezingen betreft die steeds werden uitgesteld? De pretentie de “Nationale Mensenrechten Agenda” te steunen terwijl de mensenrechten met voeten worden getreden? De bewering 99 procent democratisch te zijn terwijl de nieuwe en ondemocratische grondwet en de geheel benoemde Senaat  echte democratische processen zal verstikken en de rol van de politieke parijen zal verzwakken? Dat alles om een toekomstige dikke militaire vinger in de pap te houden? Verzoening claimen terwijl de polarisatie toeneemt?

Het bespreken van verzoening is zinloos zolang het regime de absolute macht uitoefent, zonder enig overzicht of het afleggen van verantwoording. Terwijl het kritiek  criminaliseert, de bedoelingen van studenten, academici en de media verkeerd beoordeelt, burgers gevangen neemt zonder enige waarborg tegen mishandeling en een dubbele standaard gebruikt  om de andere kant te vernietigen.

Het morele en intellectuele bankroet van de Thaise middenklasse


Foto Khaosod English

Dictatuur

Zo’n verbijsterende en tegenstrijdige tweedeling heeft het huidige regime uniek gemaakt vergeleken met de brute vorm van dictatuur in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw maar dit unieke karakter heeft het land en zijn bewoners niet goed gediend in de afgelopen vier jaar. Er is echter meer nodig dan deze verhandeling om de Thaise middenklassen van zijn waanideeën  te verlossen.

Tino vertaalde dit artikel over het morele en intellectuele bankroet van de Thaise middenklasse, dat op 1 mei was verschenen op de nieuwswebsite AsiaSentinel. De schrijver, Pithaya Pookaman, was ambassadeur in Thailand, Bangladesh, Bhutan, Chili en Ecuador en is nu woonachtig in Bangkok. Hij is tevens een prominent lid van de politieke partij Pheu Thai.

Bron: https://www.asiasentinel.com/opinion/moral-intellectual-bankruptcy-thailand-middle-class/

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

4 Reacties

  1. ‘Thailand raakte mede dankzij zijn partij tot op het bot verdeeld, een scheidslijn die naar mijn gevoel weinig met klassen of klassebewustzijn heeft te maken, maar dwars door de samenleving loopt. ‘

    Hans,
    Een vraagje. Waar heeft die scheidslijn (want tot op het bot verdeeld klopt zeker) wel mee te maken volgens jou, als het geen klassen of klassenbewustzijn betreft?

    Tino Kuis
    • Eigen belang, behoudzucht, religie, (regionaal) chauvinisme. Om maar een paar ingredienten te noemen die je in alle geledingen van deze standenmaatschappij aantreft. Het leidt ertoe dat De Macht kan rekenen op instemming van een deel van de bevokling. of dat nou verbaal, stilzwijgend of domweg uit onverschilligheid is. Met een versleten (marxistische) klassenanalyse kom je anno 2018 niet ver. Hoe terecht verder de kritiek op repressief optreden ook is.

      Hans Geleijnse
      • Hans,
        Marx onderscheidde slechts twee klassen: 1 de kapitalisten (die hij ook wel de bourgeoisie noemde) die alle middelen van productie bezaten en de arbeid van anderen kochten en 2 de arbeiders (die hij ook wel het proleteriaat noemde) die geen middelen van productie bezaten en geen arbeid konden kopen, zij verkochten hun eigen arbeid. Deze indeling heeft bijna geheel afgedaan.

        Ik verzeker je dat bijna alle niet-marxistische sociaal-economisch-politieke analyses één of ander begrip van klasse hanteren die echter behoorlijk van elkaar kunnen verschillen. Ze kunnen gebaseeerd zijn op inkomen (van alles tussen de 20 tot de 3 maal 20 percentiel in het midden), opleiding, opvattingen etc. , met meestal een combinatie van deze factoren. Alle denkers over Thailand zullen een ‘middenklasse’ kunnen identificeren die in grote lijnen overeenkomt, en doen dat ook. Er is eigenlijk geen enkele schrijver over Thailand die ontkent dat verschillen in inzicht waar het om politieke zaken gaat, als vrijheden, zeggenschap en een rechtsstaat, ook te maken hebben met die indeling in klassen. Dat daar een zekere mate van generalisatie aan te pas komt is ook weer waar. Zo stemde de helft van de Thais met een Masters-degree op de Pheu Thai Partij. Ook leeftijd en regionaliteit spelen een rol, om maar eens wat te noemen. Het zijn dan wel statische correlatie gegevens en is causaliteit moeilijk te bewijzen.

        Tino Kuis
  2. Met de laatste zin van zijn verhandeling slaat Pithaya Pookaman de spijker op de kop. Want daarmee geeft deze analist uit het Thaksin-Yingluckkamp precies aan dat waanideeën niet het privilege van de middenklasse zijn. Thailand raakte mede dankzij zijn partij tot op het bot verdeeld, een scheidslijn die naar mijn gevoel weinig met klassen of klassebewustzijn heeft te maken, maar dwars door de samenleving loopt. Maar goed, impliciet geeft de schrijver met zijn kritiek op ‘de middenklasse’ aan dat de junta totnogtoe steun van een deel van de bevolking heeft. Dat is al een vooruitgang vergeleken met de zienswijze dat in Thailand ‘het volk’ tegenover ‘de elite’ staat.

    Hans Geleijnse

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)