Thaise columnist: verwijt niet alleen de junta repressie, we verdienen niet beter

De bekende Thaise columnist en junta-criticus Pravit Rojanaphruk heeft een appeltje te schillen met de Thaise media en de Thai in het algemeen.Vier jaar na de coup wagen de media het niet de junta het predikaat ‘onwettig’ te geven. Ze berichten over het regime alsof het een ‘normale’ regering is zoals alle andere, schrijft Pravit in zijn wekelijke column voor persagentschap Khaosod English. ‘Ze uiten zelfs geen twijfel aan die legaliteit’.

Columnist, kritisch journalist Pravit, open brief, royalisten
Pravit, direct na staatsgreep, demonstreert tegen junta

Na een opsomming van gebrek aan democratische rechten en beperking van persvrijheid en vrijheid van meningsuiting stelt hij vast dat niet alleen de junta daarvan de schuld moet krijgen. Als media en publiek vrijheid niet op waarde weten te schatten, wordt het moeilijk die te handhaven. Het heeft er de schijn van dat we de samenleving  krijgen die we verdienen. Als het om vrijheden gaat verdienen we wellicht niet veel omdat ze ons weinig kunnen schelen,’ schrijft hij.

Aanleiding voor Pravit’s uitval is dat de Future Forward partij door het bewind beschuldigd is van overtreding van de Wet op Computer Misdaad. De autoriteiten vonden dat deze nieuwe politieke partij, geleid door miljardair Thanathorn Juangroongruangkit, nepinformatie had verspreid op twee Facebook-pagina’s, een persoonlijke van de partijleider en een groepspagina ‘De toekomst die wij willen’. De FFP wil bij de voor volgend jaar beloofde verkiezingen als brede progressieve volkspartij de strijd aanbinden tegen conservatieve en aan de junta gelieerde groeperingen. Thanathorn wil dat Thailand een streep zet onder een geschiedenis van de ene militaire staatsgreep na de andere.

In een reactie op de beschuldiging verklaarde de partij dat de junta vier jaar geleden de macht uit handen van het volk heeft gestolen. Rojanaphruk: ‘Maar de meerderheid van de media durft dat niet als  onwettig te benoemen.’

 

Foto homepage Khaosod English: Prayuth op recent werkbezoek in Ubon

Bron: Khaosod English: We are all to blame when freedom slips away

 

 

 

 

Redactie
Over Redactie 427 Artikelen
De auteursnaam van de redactie van Trefpunt Azië. Wij publiceren onder deze naam berichten van de redactie en bijdragen die niet onder naam van de bron kunnen worden geplaatst.

8 Comments

  1. Opmerkelijk dat artikelen over de repressie in Thailand zo veel reacties uitlokken. Terwijl bijvoorbeeld een artikel over de repressie in China geen enkele reactie te weeg brengt. Waar zou dat aan liggen?

  2. Vergelijkingen tussen Thaise en Nederlandse situaties gaan meestal mank. Ook in dit geval. Helaas beschik ik niet over een tovertelraam dat aantallen pro- en contra Thai precies registreert.

    Pravit is niet uit onwetendheid (‘desondanks’) een aantal malen op- en aangepakt. Hij weigert zelfcensuur toe te passen om persoonlijk aan de veilige kant te blijven. Vanuit zijn visie vermaant hij media en landgenoten, die het huidige bewnd als voldongen feit of normaliteit beschouwen. HIj verliest zich niet in interpretaties over motieven, een voorbeeld dat zeker buitenlandse bewonderaars zouden kunnen volgen.

  3. Onderstaande reactie is ingekort. Graag bij het onderwerp blijven in het vervolg

    Ik draag Pravit een warm hart toe, hij is een goeie en dappere journalist. ik geloof echter dat alleen de junta (en andere instanties als het Thaise gerechtelijke apparaat) daarvan de schuld draagt en wel voor het volle pond.

    Laat ik een metafoor gebruiken. Is een man minder schuldig aan een verkrachting omdat het slachtoffer niet of nauwelijks protesteerde en niet heftig terug vocht? De man met ruwe doodsbedreigingen en met een mes of pistool?

    Dat het Thaise volk vrijheden weet te waarderen heeft ze door vele bloederig neergeslagen opstanden ruimschoots laten zien. Thanathorn vecht terug en hij wordt aangeklaagd. De mensen in Thailand leven in het Koninkrijk van Angst. Zij leveren alleen fluisterend en om zich heen kijkend kritiek. Zelfs nu ik in Nederland ben kijk ik eerst om me heen en daalt mijn stemvolume als ik kritische dingen zeg.

    • Ja en nee. Puntje bij paaltje is de junta en de autoriteiten (een politie apparaat dat braaf mensen op laat trommelen voor aanklachten ook als dit politiek gerelateerde maatregelen zijn) verantwoordelijk. Het volk is bang, en dat snap ik want niemamd wil de politie over de vloer hebben bij wijze van waarshuwing of naar een heropvoedings kamp worden gestuurd. Het valt me op al weinig likes krijg op mijn Facebook pagina als het een politiek bericht is, ook al weet ik van diverse vrienden dan ze niets anders dan vrijheid, verkiezingen, democratie, eerlijke rechtsstaat etc willen. Angst inderdaad. Maar er moet toch iets worden gedaan, anders dan blijft men keer op keer slachtoffer worden. Nadat minder angstige personen naar voren stappen is het te hopen dat deze de angstige medestanders mee kunnen laten bewegen en zo iets in gang kunnen zetten. Dat is in het verleden gebeurt, dat kan weer gebeuren. Ik hoop zonder bloedvergieten.

      Ik lees Prawit’s stukje dan ook als: willen we verandering dan moeten ook wij zelf daar wat aan doen en niet aan de leiband blijven lopen als makke lammetjes.

      • De kop boven de column in Khaosod spreekt boekdelen. De schrijver weet als geen ander wat in Thailand wel en niet mag worden geschreven of gezegd. Hij heeft het in zijn verhaal totaal niet over angst. Hij keert zich tegen de ‘normaliteit’ tov de junta in de media en onverschilligheid bij het publiek over beknotting van vrijheden.

        • Onverschilligheid speelt zeker ook mee, ik ken ook een boel Thai die niets met politiek, overheid, ambtenaren apparaat etc. bezighouden onder het mom van ‘boeit me niet’ (enkeling) of ‘ik kan er toch niks aan doen’ (meer). En ja dat horen we hier natuurlijk ook: ‘Den Haag en zo die doen wat ze willen, ik kan er toch niks aan veranderen’. Maar minstens zoveel Thai die ik ken zijn niet tevreden met de stand van zaken, zouden er wat aan willen veranderen maar durven zelf niet de mond open te trekken daar waar derden mee kunnen gluren, ‘ik wil geen problemen of ruzies’. Dat is angst.
          En nu hou ik ook even mijn mond, maar niet uit angst voor de liniaal. 😉

        • Hans,
          Pravit weet als geen ander wat je wel of niet in Thailand kan zeggen of schrijven, zeg je. Dat is ongetwijfeld waar. Desondanks moest hij al een paar maal voor ‘attitude adjustment’ bij de militairen verschijnen. Het punt is dat de wetten in Thailand wat dit betreft zo vaag zijn dat niemand precies weet wat wel en niet mag, en iedereen is dus (te) voorzichtig. Dat mag je niet het volk kwalijk nemen maar alleen de autoriteiten.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*