Opinie. ‘Leiders Thaise studentenprotest missen een samenhangende strategie’. (Geactualiseerd)


Door Atith Keating*

Opinie, studentenprotest, Redactie

Voor de meerderheid van de Thaise bevolking en voor internationale waarnemers is de recente ontwikkeling van het studentenprotest een fascinerend en verfrissend fenomeen. Sinds de coup in 2014 was het maar zielig gesteld met het politieke protest want dat trok slechts mondjesmaat betogers aan.

In een gesprek kort geleden met een vriend werkzaam voor een in Londen gevestigde mensenrechtenorganisatie noemde hij dit fenomeen een grondwettelijke politieke beweging die het koninkrijk in jaren niet had gezien. Ik volg deze visie doch zeg liever dat Thailand eerder in tientallen jaren geen dergelijke door jongeren geleide beweging heeft gezien.

Het studentenprotest in Thailand

Het vorige door studenten geleide initiatief van deze aard was in 2006 toen studenten te hoop liepen tegen de regering van Thaksin Shinawatra over mensenrechten en duidelijke politieke agenda’s. Wie de politiek toen volgde weet nog dat meer dan 2.800 mensen zonder vorm van proces werden gedood in Thaksins ‘war on drugs’ en dat in 2004 85 moslims stierven in de infame Tak Bai slachting. Aangevoerd door de Thammasat University Student Union werden op campussen door het hele land handtekeningen verzameld voor een terechtwijzing in het parlement maar zij werden achterhaald door de coup in 2006.

Daarmee weken de studenten af van de politieke lijn van de People’s Alliance for Democracy die een conservatieve en nationalistische agenda had. Maar in aantal waren de studenten lang niet te vergelijken met vandaag.

Misschien waren de laatste demonstraties op dit niveau en geheel geleid door studenten in de jaren 1973 tot 1976, voorafgaand aan de 6 oktober moordpartij (redactie: de Thammasat Universiteit, zie hier. ). Een van de leiders ten tijde van Black May was de heer Prinya Thaewanarumitkul, thans professor, terwijl de andere leiders zich aansloten bij de Confederation for Democracy.

Adviezen

Een prominent redshirt activist, Sombat Boonngam-anong, gaf een interview aan BBC-Thai over de recente protesten. Hij stelde de vraag waar weinigen een antwoord op hebben: Hoe gaat dit verder?

Deze bijdrage wil kritische maar goed bedoelde visies geven op het studentenprotest. Niet om ze te ondermijnen of buiten de wet te noemen want juist deze protesten hebben alles in zich om een keerpunt te worden in de hedendaagse Thaise politiek. De auteur wil ook ideeën aandragen voor de studenten-organisatoren en -leiders.

Op de eerste plaats, de studenten en de jongeren verdienen lof voor het kunnen koppelen van activisme online en offline. Ook analisten hebben altijd gezegd dat online actie op social media nooit navolging zou krijgen op straat in Thailand, zoals we zagen in andere landen. De cruciale vraag is of de demonstraties kunnen worden voortgezet? Kunnen de studenten dit  organiseren in de provincies komende maanden?

Maar het voornaamste gebrek van de huidige beweging is dat het de structuur mist van voorgangers in de zeventiger jaren (Student Centre of Thailand, de SCT) en in de jaren 1990-2000 (Student Federation of Thailand, de SFT) al bestaan beide niet meer. Zowel de SCT als de SFT hadden goed georganiseerde groepen van studentenorganisaties en andere groepen in het hele land. Wat ervaring betreft, de SFT werd geleid door een bureau in Bangkok met adjuncts in het hele land. Zij konden groepen verenigen over campagne en strategie.

Hebben de studenten een plan rond de plaats van de demonstraties? Protesten in de provincies zijn weliswaar opmerkelijk en nieuw voor Thailand maar ze oefenen weinig druk uit op de verantwoordelijken in Bangkok. Alle protesten moeten naar één punt leiden: Bangkok.

Vage structuren leiden tot een stuurloze beweging. In de ogen van politieke strategen heeft de beweging geen enkel plan. Meer nog, je kunt alleen veranderingen teweeg brengen als je een breed front vormt. Zoals Sombat zei in het BBC-interview: je moet geen andere fronten uitsluiten.

De ervaren progressieve journalist Pravit Rojanaphruk, die na de laatste coup werd gearresteerd, werd op zijn eigen Twitteraccount belasterd nadat hij vragen had gesteld bij de besteding van donaties gedurende de Thammasat demonstraties. Je zou juist blij moeten zijn met dit soort kritische en objectieve commentaren. De studenten zouden ook contact moeten houden met gelijkgestemde personen uit burgerij, vakbonden, burgerinitiatieven en andere deskundigen. Vrijheid van meningsuiting zou juist moeten worden verwelkomd.

Maar helaas, het studentenprotest faalde een brug te slaan met het publiek voor steun voordat ze hun bom lieten vallen. Nu gaan ze de oorlog in zonder een leger. Terwijl de breder wordende discussie over de rol van de monarchie tegenover de grondwettelijke democratie een peil bereikt ongekend voor Thailand moet je die discussie zo breed mogelijk maken.

Gaat het om samenwerking met andere politici kan de Move Forward Partij niet de enige bondgenoot van het studentenprotest zijn. Maak geen vijand van Pheu Thai. Hebben de studenten plannen tot contact met de oppositie of met ruimdenkende mensen in de regering? Hebben ze contact met de internationale gemeenschap, met diplomaten? En, veel belangrijker, hebben ze geleerd van straatdemonstraties in andere landen? Hong Kong is een voorbeeld dat straat- en studentenprotest soms geen resultaat hebben.

Opinie, studentenprotest, Redactie
Anon Nampha; weer vrijgelaten….

De laatste kritische vraag: trekt de regering zich echt terug? Netiwit Chotiphatpahisai, een student-activist van Chulalongkorn Universiteit, schreef laatst een erg teleurstellend commentaar waarin hij zei dat de arrestatie van activist/advocaat Anon Nampha getuigde van een ‘wanhopige regering’ die zich zorgen maakt. De regering en haar staatsorganen zijn erg rustig op het moment. Kan de beweging zich in stand houden als mensen voor lange tijd worden opgesloten? Wat gaat de beweging doen als de regering doet als in mei 2010?

Conclusie

De hierboven gestelde vragen gaan over kritieke onderwerpen en over de strategie van de studenten. De beweging kan veel effectiever zijn als ze die ter harte neemt. Vooral als de studenten hopen dat hun beweging kan leiden tot wijzigingen op weg naar een democratisch en op de wet gebaseerd Thailand.

Zonder heldere strategie, structuren en plannen doven de demonstraties uit. Gewoon ‘tijd’ is hier de beste partner van de regering.

Door redactie Trefpunt Azië vertaalde en bewerkte versie van ‘Studentprotest leaders lack a coherent strategy’, gepubliceerd door Khaosod English. 
*Noot van Khaosod English: Atith Keating is a pseudonym of a veteran human rights defender and former student activist who does not wish to disclose their identity due to the sensitivity of the issues discussed in this article.

Actualisering redactie:

Afgelopen vrijdag was er ondanks verbod en arrestaties opnieuw een manifestatie op de Thammasat-universiteit. Er waren rond de duizend mensen. Hier verslaggeving van AP/Khaosod

Pravit Rojanaphruk ziet in zijn column van zaterdag op Khaosod English twee Thailanden ontstaan: Parallet Thailands are headed for collision

Meer lezen?

Protesten in mei 1992; Black May.

Foto’s

Bangkok, protest in 2020. Wikimedia.
Mensenrechtenadvocaat Anon Nampha; wikimedia.

Eerder op Trefpunt: Demonstreren in Thailand gevaarlijk

 


Redactie
Over Redactie 640 Artikelen
De auteursnaam van de redactie van Trefpunt Azië. Wij publiceren onder deze naam berichten van de redactie en bijdragen die niet onder naam van de bron kunnen worden geplaatst.

9 Comments

  1. Die spandoeken vandaag op de Rachadamnoen zijn zo grappig. ‘I am so angry I don’t know what tot say’. ‘I am an introvert and still came’.

  2. Natuurlijk is de monarchie erbij betrekken riskant van wegens al de gevestigde belangen e.d., maar ook vanwege de traditionele aanhang die er ook nog steeds is en is te gebruiken om die belangen te verdedigen. Maar wil je een omwenteling tot stand brengen, moet je uiteindelijk een keer zeggen waar je voor staat. Voorheen kon het alleen maar gedacht worden. Het zal voor alle partijen wennen zijn dat het nu openlijk gesteld wordt. Maar alles went en het opent de mogelijk tot discussie (of erger)

  3. Ook ik ben niet weg van de vergelijking die de auteur(s) trekken met de organisatiestructuur van het verzet een halve eeuw terug. Het Thailand van destijds is niet dat van nu. Maar ik vind dat een ondergeschikt punt, dat de boodschap van Athit onverlet laat. Hij ziet dat de voorhoede een bom plaatst (het aan de kaak stellen van de macht van de monarchie) maar (nog) geen leger achter zich heeft. Je strategie baseren op de verwachting of hoop dat spontanistisch protest zal overslaan naar brede lagen van de bevolking is zeer riskant. Tenzij je strategie is de macht zo uit te dagen dat de bloedige geschiedenis van desgtijds zich gaat herhalen en er daardoor een omwenteling komt. De schrijver stelt niet voor niks de vraag: en hoe nu verder. Je kunt in elk geval al zien dat de monarchie op de korrel nemen zoals de zeer moedige 36-jarige anti-royalist Nampa niet tot meer eenheid leidt, maar verdeeldheid veroorzaakt binnen het kamp van tegenstanders van de huidige machthebbers. Dat verdienen de jeugdige scholieren en studenten van het straatprotest niet. Ik hoop dat het verzet slaagt, er een volksbeweging tegen de dictatuur komt, zoals thans in Wit-Rusland.

    • Anon Nampa heeft duidelijk gesteld dat hij de monarchie niet wil afschaffen maar wil hervormen dat wil zeggen onder de grondwet brengen. Ik lees op de sociale media dat groepen roodhemden morgen aan een protest op de Rachadamnoen willen deelnemen. De roodhemden slapen al 6 jaar en worden nu wakker. Interessante tijden.

      • Wat wordt gesignaleerd is dat binnen de oppositie tegen bewind/elite een stroming is die om tactische redenen wil vasthouden aan de oorspronkelijke drie eisen, waaronder een andere grondwet. De redenering is dan dat die tactiek op meer steun kan rekenen en als het tot nieuwe verkiezingen en grondwet komt de volgende stap kan worden gezet. Dat zou wel eens een verstandige tactiek kunnen zijn. Interessante tijden met ontwaakte roodhemden? Je kunt ook solidair met het verzet zijn en herhaling vrezen van het geweld en leed uit het nabije en verre verleden. Als niet-Thai en vanuit het veilige Nederland hoop ik dat Thailand en de Thai dat bespaard blijft.

  4. Ik kan niet meepraten over de jaren 1970 waarin de moordpartij op Thammasat plaatsvond; ik heb wel begrepen dat men ‘het volk’ heeft opgestookt en dat georganiseerde jeugdige paramilitaire eenheden erbij betrokken waren. Het was duidelijk in scene gezet volgens historici. Geen spontane actie van verontruste burgers…

    Wat me verontrust is dat men de monarchie er nu nadrukkelijk in meeneemt. Dat laat krachten los bij de elite die zich verplicht zou kunnen voelen tot het ‘beschermen’ van hun have en goed (lees: hun centen) en dan heiligt in Thailand het doel de middelen.

    Zoals ik elders al schreef, Thammasat kan zo maar herhaald worden. Giet zekere elementen vol drank en geef ze een paar flappen en ze moorden er lustig op los. Voor de ‘goede’ zaak.

  5. Dit is geen goed artikel. De National Student Center of Thailand, de NSCT (hier de SCT genoemd), werd opgezet in 1968 en ontwikkelde zich in de loop van de 5 jaren naar de demonstraties van oktober 1973. Er waren zeker verschillende visies binnen die groep. De eisen in 1973 waren overigens bijna gelijk aan die van nu: aftreden van de regering van de Drie Tirannen, een nieuwe grondwet en vrijlating van de gearresteerde studenten. In 1973 sloten andere maatschappelijke groepen zich aan bij de protesten van de studenten en dat leidde tot hun (tijdelijk) succes. Dat moet nu ook gebeuren.
    Ik zie nog een groot verschil met 1973. Nu wordt de rol van de monarchie ter discussie gesteld.

  6. De anonieme auteurs zijn vermoedelijk op leeftijd, gebrek aan structuur zoals een duidelijke landelijke organisatie? Volgens mij is dat juist onderdeel van de strategie, dat er niet 1 centrale organisatie achter zit. Als de autoriteiten die onthoofden kan dat de genade klap zijn. Terwijl bij een veel hoofdig wezen men door kan gaan ook als een aantal aanvoerders opgepakt wordt. Belangrijk is wel om door heel het land steun en protest te blijven vergaren. Dus het is goed te zien dat diverse partijen (Move Forward, Phua Thai), mogelijk ook vakbonden en bekenden figuren (oa Ubolratana) hun steun uiten aan de studenten.

    Dat men een verdere strategie moet uitstippel okay, dagelijks protesten en onze 3 kernpunten herhalen. En wat nog meer om de rest van de bevolking mee te krijgen zich te ontdoen van dit ondemocratische regime met schandalige grondwet?

    • Inderdaad, dat gaf veel ophef. Ze werd uitgescholden. De oudste dochter van wijlen koning Bhumibol, ‘prinses’ Ubolratana zei dat ze de roep om vrijheid ondersteunt want ‘het land behoort aan de bevolking’ en dus niet aan hem ‘die niet genoemd mag worden’

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*