Thailand. Schorpioenen

Ja, nee, het gaat even duren voor ik bij het onderwerp van deze column kom, schorpioenen bedoel ik. Maar hou vol lui, het komt goed, althans, meestal wel, toch? Na ruim zeven jaren realiseer ik me dat ik veel meer mensen in Hua Hin ken – maar die tegelijkertijd niet echt ken – dan voor de hand ligt. Voor de hand liggen je vrienden, kennissen, buren, je vaste tuk tuk bestuurder, golf- en poolmaatjes en allerhande Nederlandse en Belgische connecties.

Er is echter een categorie mensen, uitsluitend Thai, die ik sinds mijn vestiging in Hua Hin met enige regelmaat ontmoet. Hangt samen met mijn uitgaanspatroon, toch wel zo’n vier keer per week en meestal naar dezelfde bar.

Theo van der Schaaf, Schorpioen, Barverhalen
Nep of echt, kopen gaat niet gebeuren…

Vanaf eind 2010 probeert een valse horlogeverkoper, sorry, een verkoper van valse horloges, mij vier keer per week zo’n ding te verkopen, terwijl ik vanaf dag één tracht uit te leggen dat ik er geen wil, dat ik nog nooit een horloge heb bezeten en dat dit ook nooit gaat gebeuren. De verbeten vriendelijkheid waarmee hij mij elke keer benadert met zijn op een hand gedragen geopende box vol horloges is onvoorstelbaar. De andere hand is permanent gereed om een voorbeeldexemplaar uit de doos te halen. Wanneer ik hem op tijd zie aankomen kan ik hem op afstand houden door hem van verre weg te wuiven, maar bij drukte wurmt hij zich letterlijk tussen de in gesprek zijnde mensen om zijn waren aan te prijzen. In al de jaren dat ik hem ‘ken’ heb ik één keer een horloge verkocht zien worden.

Dan is er de bloemenvrouw. Los van alle kleine kinderen – die ik consequent naar bed verwens – die leuren met deze handel is ook zij wel een soort vaste waarde. Ik doe voor de liefste, Nut, aan Valentijn en haar jaardag in augustus. Dat weet de bloemenvrouw en ruim voor deze data informeert ze naar mijn wensen aangaande deze hoogtepunten. Op onnavolgbare wijze weet ze mij te overtuigen dat de marktprijs voor rozen alweer niet in mijn voordeel is en dat ik beter op tijd bestel want dat scheelt in ieder geval iets. Een keer werden we het niet eens, kocht ik de rozen elders, en heeft ze maandenlang niet naar me gelachen. Inmiddels zijn we weer on speaking terms en vallen de marktprijzen sindsdien ietsjes mee.

Theo van der Schaaf, Schorpioen, Barverhalen
Deze dan maar?  Je kunt er niet genoeg van hebben…
Foto Eyewear

Zonnebrillen, je kunt er niet genoeg van hebben zeg ik altijd. Twee dames schuimen hiermee sinds een paar jaar iedere avond de bars af. De dames hebben gemeen dat ze allebei vrij groot zijn en een niet erg aantrekkelijk figuur hebben. Een beetje groffig zijn ze, het tegenovergestelde van elegant, zeg maar. Ze vallen op, je kunt er niet gemakkelijk omheen en dat weten ze. Zouden ze elkaar kennen? Vast wel. Om hun nek hangen wel dertig verschillende brillen. Een bril hebben ze in de handen. De pootjes daarvan worden met beide handen evenwijdig aan de bril naar buiten gebogen zonder dat ze afknappen. Miraculeus! Ze tonen daarmee aan dat deze bril nagenoeg onverwoestbaar is… Een ‘must buy’ willen ze laten weten, aldus door de bar lopend.

Net als met horloges wil ik er geen, heb er nog nooit een bezeten, hetgeen ik bij de eerste aanbieding al duidelijk maakte. Het maakt niets uit want iedere avond komen ze vol goede moed en vrolijk glimlachend op me toe, gaan pal voor me staan, de pootjes alsmaar tot het uiterste verbuigend. We wisselen geen woord, maar we ‘kennen’ ons. Mijn onwil om te kopen is allang geabsorbeerd. Hoe een potentiële koper overigens zonder zonneschijn zo’n bril zou kunnen uitproberen..?

Zo is er een keur aan ondernemers die avond aan avond voorbijtrekken. Ze komen niet allemaal binnen. Poppenverkopers, verkopers van stenen hondjes met bewegende kopjes en poesjes met maar één zielig op en neer bewegend pootje, lotenverkopers, C & A of H & M op wielen en natuurlijk de onvermijdelijke mobiele barbecues. Maar nu komen we bij de aanleiding van al deze neergepende, verder niet ter zake doende observaties, schorpioenen.

Sinds een aantal jaren komt er ook ieder avond een man in de bar die vrolijk grijnzend een opengeslagen doos vol pikzwarte, levensechte, maar gelukkig overleden, schorpioenen aanbiedt. ‘You want?’ Ik kijk er elke keer weer vol afgrijzen naar en vervolgens naar hem, met in mijn ogen vol ongeloof, vooral de vraag, wat moet je hiermee? Mijn blik ontmoedigt hem nooit. Stoïcijns wendt hij zich naar een ander potentieel slachtoffer. Van de week vroeg ik aan Nut wat die man nou toch met die dingen zou willen? Ik kan me niet voorstellen dat iemand zoiets als een broche zou willen dragen, voegde ik er aan toe. En dan, hij heeft er ook nog eens zoveel, wel een stuk of dertig schat ik. Niet bepaald een exclusief sieraad, toch? Nut kijkt me meewarig aan, zichtbaar teleurgesteld over zoveel dommigheid. ‘They eat!’ is de uiterst compacte uitleg.

Theo van der Schaaf, Schorpioen, Barverhalen

 

Theo van der Schaaf
Over Theo van der Schaaf 20 Artikelen
Theo van der Schaaf woont sinds acht jaar de meeste tijd in Hua Hin in Thailand, maar in de zomer ook wel in Aalsmeer. Hoewel ooit begonnen als timmerman bracht hij het grootste deel van zijn werkzame leven door in het exploiteren van muziek en film. Tegenwoordig is Theo van der Schaaf als columnist verbonden aan Trefpunt Azie, een blogsite voor Nederlanders en Belgen met een Aziatische connectie. Theo is auteur van Thaise Perikelen, een boek over zijn huidige leven in Thailand. Ook schreef hij De Herniafabriek, een onweerstaanbaar ziekenhuis verhaal.

1 Comment

  1. Leuke column, uiteraard. Vraagje. Jaren geleden is er daar een eenarmige bloemenvrouwtje aangereden door een motorbike. Eerst ging ze nadien kreupel lopend de bars af en later met een, wat ik van Wesley Groenewegen begrijp, gedoneerde rolstoel. Is ze daar nog steeds? Vroeg ik me af. Hoor graag van je.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*