Reddingsactie grotjongens zeer gecompliceerd

Reddingsactie grotjongens zeer gecompliceerd

Dat de reddingsactie van de ‘grotjongens’ en hun coach in Thailand eerder deze week zeer gecompliceerd was, blijkt uit het verhaal van Derek Anderson, een 32-jarige reddings-specialist van de US Air force. Hij vertelde aan verslaggevers dat de kinderen en de coach een enorm doorzettingsvermogen hadden. “Het was echt belangrijk dat ze besloten hadden om sterk te blijven en de wil om te overleven.”

De voetballertjes van het voetbalteam The Wild Boars moesten zonder ervaring duiken in water zonder enig zicht, soms wel een half uur lang. Op sommige plekken kregen ze een tuig om en moesten ze door de grot heengetrokken worden, vertelt de leider van de groep Amerikaanse militairen die betrokken was bij de redding. “Zoiets maak je maar één keer in je leven mee.”

Reddingsactie

De gecompliceerde reddingsactie begon vorige week zondag, toen de eerste vier bevrijd werden. Op maandag werden er weer vier kinderen bevrijd. Een dag later volgde de rest. De groep ging op zaterdag 23 juni de grot binnen, als uitje. Ze werden verrast door zware regenval, en konden zich alleen in veiligheid brengen door dieper de grot in te gaan.

Hoe groot de reddingsoperatie moest worden ontdekten duikers uit België, Australië, Engeland, Thailand en andere landen toen ze naar binnen gingen. Een van de redders: “In eerste instantie was het droog. Een half uur later stond er al bijna een meter water in en het steeg nog steeds. Toen realiseerden we ons dat dit nog maar pas het begin was.”

Reddingsactie grotjongens zeer gecompliceerdZuurstof

De beslissing om de kinderen duikend te redden, ondanks hun verzwakte conditie en dat ze niet kunnen zwemmen, werd genomen omdat het weer tijdelijk beter was. Door pompen op vol vermogen te laten werken ontstonden er luchtbellen op belangrijke punten die de redding mogelijk maakten. Het zuurstofgehalte in het ondergrondse gewelf zakte daarbij ook nog eens. Het risico dat de kinderen ziek zouden worden of dat die door regen onder helemaal water zou komen te staan was te groot. Ze daar een lange tijd laten zitten was een mogelijkheid die eerst overwogen werd, maar werd als steeds gevaarlijker gezien.

Gelaatsmaskers

De duikers oefenden van tevoren met kinderen van gelijke lengte en gewicht als de Wilde Zwijntjes in een zwembad. Ze moesten dicht bij hun duiker blijven, zodat die ze onder controle kon houden en helpen bij doorgangen die heel erg krap waren. Het benodigde materiaal werd daarna met veel moeite bij de jongens in de grot gebracht.

Eerste pogingen om de jongens te bereiken mislukten door de krachtige stroming van het ijskoude water. Ook toen de duikers lijnen hadden aangelegd bleef het levensgevaarlijk. Voor iedere redding werden honderd mensen ingezet. De jonge knullen werden op verschillende punten door tientallen mensen begeleid op hun weg door de negen grotkamers en naar de vrijheid.

Tino Kuis, Grotten, Verleidelijk

Foto Thai Navy Seals

Ravijnen

Er zwommen steeds een of twee duikers mee. In grotten met luchtbellen werden de kinderen via de luchtbel verplaatst met hulp van vier redders. Andere stukken waren droog, maar gevaarlijk te belopen of te diep. De redders moesten daarom lijnen spannen over de ravijnen en de jongens met die lijnen naar de overkant brengen. De persluchtcilinders die op diverse plaatsen in de grot gezet waren om de jongens van  lucht te kunnen voorzien bevatten geen perslucht (met 20 % zuurstof) maar waren juist gevuld met zuurstof, (80 %.)

 

“De wereld moet weten wat je kan bereiken als je echt wilt. Ik denk dat deze redding nog nooit ergens gedaan is,” zegt Anderson. “We hebben enorm geluk gehad dat dit zo goed is afgelopen.”

Bron: Khaosod English

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)