Thailand. Protestbeweging van gisteren

Sinds een aantal jaren is het rustig in Thailand’s openbare ruimte zodat pensionado’s, expats en toeristen volop kunnen genieten van het mooie land. Dat was nog niet zo lang geleden wel anders toen bewegingen van drie kanten van het politieke spectrum, rood, geel en groen, voor veel onrust zorgden hoewel die vooral plaats vond in een klein maar rijk en belangrijk deel van Bangkok. Dit verhaal vertelt over een meer sociaaleconomische grass-root beweging, The Assembly of the Poor, De Vergadering van de Armen.

 

Tino Kuis, protestbeweging, Rasi Salai, Assembly of the Poor

The Assembly of the Poor

 

The Assembly of the Poor, de Vergadering van Armen, hierna te noemen AOP, was een brede beweging die wilde opkomen voor de belangen van alle armen maar vooral voor de bewoners van het platteland die aan de kant werden geschoven door economische ontwikkelingen die geen rekening hielden met hun levenssituatie.

De Vergadering werd opgezet op de Thammasaat Universiteit in 1995 waar krachten werden gebundeld om de strijd aan te gaan voor het behoud van natuurlijke hulpbronnen: water, grond, bos, visserij en tegen mijnbouw om het levensonderhoud van de lokale bevolking te verzekeren.

De aanleiding tot deze beweging waren de protesten tegen de aanleg van de Pak Mun Dam. (noot 1). Deze dam werd gebouwd door het staatselektriciteitsbedrijf Egat (met hulp van de Wereldbank) voor het opwekken van elektriciteit en werd geopend in 1994. De verwachte capaciteit van 136 MW werd bij lange na niet gehaald. Ook de verwachte mogelijkheden voor irrigatie bleven onvervuld.

Tino Kuis, protestbeweging, Rasi Salai, Assembly of the PoorDaarnaast leed de visserij, die erg belangrijk was voor het levensonderhoud van de dorpsbewoners in dat gebied, ernstige schade. Vijftig van de tweehonderdvijftig soorten vis verdwenen en de visvangst daalde met 60 tot soms 100 procent. Veranderingen in de waterhuishouding leverden verlies op van grote stukken land en bos. Zeker 25.000 dorpsbewoners verloren een groot deel van hun levensonderhoud. In 1995 ontvingen zij een eenmalige compensatie van 90.000 baht. De milieu beoordelingen voorafgaande aan de bouw van de dam hebben de schadelijke effecten in grote mate onderschat. Dat geldt bv ook voor Rasi Salai dam in Sisaket die aangelegd was op een zoutlaag en vele rijstvelden vergiftigde. Die dam is niet meer in werking.

De eerste protesten

De protesten begonnen al tijdens het planningsstadium van de dam in 1990 maar verhevigden na de opening van de dam in 1994 en bereikten hun hoogtepunt in 2000-2001 toen steeds meer duidelijk werd hoe veel schade de dam toebracht aan het milieu en de autoriteiten weigerden naar hen te luisteren. De eis van de protesteerders was de opening van de dam gedurende het gehele jaar, stoppen met meer dammen en een redelijke compensatie voor geleden verliezen.

Thailand heeft een lange historie van opstanden en protesten vooral in het Noorden en Noordoosten en geleid door boeren. Hun voornaamste grief was dat de plattelandsbewoners de prijs betaalden voor een exportgerichte en door de staat bevorderde industrialisatie.

De aanvankelijke protesten vonden plaats bij de dam zelf waar een dorpje werd gebouwd. De bedoeling van demonstraties is natuurlijk altijd bekendheid te geven aan de problemen en aan de voorgestelde oplossingen en proberen die te verwerkelijken. Sympathie opwekken is een eerste vereiste en de media spelen daarbij een grote rol. Dat lukte aardig tot de economische crisis van 1997 toen de aandacht verschoof naar de grote problemen in die tijd: een bijna 20 procent daling van de economie en toenemende werkeloosheid.

De media hadden daar ook onder te lijden en verloren hun belangstelling voor deze protesten. De nieuwe regering van Chuan Leekpai (november 1997) ontwikkelde in tegenstelling tot de vorige premier Chavalit een openlijk vijandige houding tegenover de AOP. De regering beschuldigde de beweging van provocerend optreden, slechte bedoelingen en lopend aan de hand van ‘buitenlandse’ NGO’s, het beschadigen van Thailand’s imago en zij schroefde concessies van de vorige regering terug.

De AOP begreep dat een demonstratie zonder media belangstelling een afknapper was en besloot campagne te gaan voeren in Bangkok.

De demonstraties in Bangkok april-augustus 2000

De AOP was ondertussen uitgegroeid tot een veel bredere beweging dan die tegen de Pak Mun Dam alleen. Ze vertegenwoordigde nu ook andere dan damproblemen zoals land en bos groepen, gezondheidsproblemen op de werkvloer, de visserij en slum gemeenschappen in Bangkok.

De demonstranten sloegen tenten op bij het regeringsgebouw, Government House, en bestormden en bezetten het huis enige tijd. Dat gebeurde op 16 juli. 224 dorpelingen werden gearresteerd, vastgezet en wegens onwettig binnen dringen aangeklaagd. Eén van de leiders van de beweging, Wanida Tantiwithayaphithak, verklaarde dat dit de enige weg was om druk op de regering uit te oefenen. ‘We moesten het risico nemen’, zei ze.

De pers en tweehonderd Thaise wetenschappers veroordeelden het geweld van de kant van de staat. Desondanks waren de dorpelingen vaak wat kwaad op de pers en hun verslaggevers die ze beschuldigden van eenzijdige berichtgeving.

De Thaise media

De Thaise media concentreren zich in sterke mate op gebeurtenissen in Bangkok. In alle provincies zijn verslaggevers van de belangrijkste kranten, en zeker van de Thais-talige bladen, maar ze klagen dat ze te weinig aan bod komen hoewel er de laatste jaren een kentering is opgetreden.

Het lukte nu om de pers te activeren. Khaosod en de Bangkok Post schreven positieve verhalen. De voorpagina van de BP liet een grote meerval (catfish) zien en schreef dat de dorpelingen baden om terugkeer van deze vis. Phuchatkaan, een zakenblad, was minder sympathiek en veroordeelde de demonstraties.

Redactie, Opmerkelijk Media, Watchdog,

Sommige andere bladen verwezen de protesten naar de achterpagina’s. De elektriciteitsmaatschappij Egat publiceerde een advertentie vermomd als nieuwsartikel om haar beleid te verdedigen. Premier Chuan stuurde politie af op de demonstranten. Ook ambtenaren lieten hun stem horen zoals de gouverneur van Ubon Ratchathani, Siwa Saengmani, die in mei 2000 het volgende zei:
‘We zullen onze wettelijke plicht doen maar ik zeg niet hoe….Wat er gebeurde is niet volgens de wet…Ambtenaren kunnen niet werkeloos toezien. Geweld zal niet komen van het gezag maar van het gedrag van de demonstranten’.

De media is een tweesnijdend zwaard want ook gewelddadigheden van de kant van de demonstranten worden getoond. De demonstranten waren zich daarvan bewust maar meenden geen keus te hebben.

Op 25 juli echter kwam er een besluit van de regering waarin aan een aantal eisen van de demonstranten werd tegemoet gekomen. Drie damprojecten werden geschorst, de Pak Mun Dam zou vier maanden per jaar worden geopend ter herstel van de visstand en er zou onderzoek worden gedaan naar landrechten. Meer compensatie voor de mensen die schade leden werd afgewezen.

Op 17 augustus was er een afsluitend forum voor alle belanghebbende op de Thammasaat Universiteit dat live werd uitgezonden.

In februari 2001 nam Thaksin Shinawatra het regeringsstokje over. Zijn eerste daad was een lunch met de Pak Mun demonstranten om zijn betrokkenheid met de grieven van de armen te laten zien. Na meer beloften van zijn regering werden de protesten van de AOP toen beëindigd. Pas in 2003 echter opende de Egat de sluizen van de Pak Mun Dam voor 4 maanden per jaar. Alle politici zijn goed in het doen van beloftes.

Conclusie

De snelle industrialisatie van Thailand in de afgelopen decennia heeft naast de economische voordelen een behoorlijke negatieve invloed gehad op het leven vooral de plattelandsbevolking. Met hun belangen werd nauwelijks rekening gehouden. Het politieke bestel luisterde niet naar hen.

Langdurige demonstraties in het hart van het land, soms wat gewelddadig, echter zonder gewonden of doden, waren nodig om zowel de publieke mening als de staat wakker te schudden. Dat was hun enige weg naar een zekere tegemoetkoming.

De pers was daarbij een noodzakelijke bondgenoot maar liet het soms afweten. Het recht op demonstratie is een erg belangrijke voorwaarde om er voor te zorgen dat de staat de belangen van de bevolking begrijpt, erkent en er wat aan doet.

Foto homepage: International Rivers

 

Noot

1 de Pak Mun Dam (spreek uit pàak moe:n) ligt in de monding van de Mun rivier, vijf kilometer van de Mekong rivier in de provincie Ubon Ratchathani

Rungrawee Chalermsripinyorat, Politics of Representation, A Case Study of Thailand’s Assembly of the Poor, Critical Asian Studies, 36:4 (2004), 541-566

Bruce D. Missingham, The Assembly of the Poor in Thailand, from local struggles to national protest movement, Silkworm Books, 2003

Een artikel in de Bangkok Post (2014) over de strijd van Sompong Wiengjun tegen de Pak Mun Dam.

https://www.bangkokpost.com/print/402566/

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

4 Reacties

  1. Interessante geschiedenis. Die naar mijn mening goed weergeeft dat de armen in Thailand weinig of niets te verwachten hebben van oude én nieuwe elites. Het is zeker waar dat pensionado’s, expats en toeristen genieten van rust in de openbare ruimte na jarenlang gebikker en geweld tussen de voetsoldaten van rood en geel. Echter, niet alleen zij genieten hiervan. Ook het zakenleven, zowel internationaal als Thais, is hier dankbaar voor. Datzelfde geldt naar mijn waarneming voor een niet onaanzienlijk deel van de Thaise bevolking.

    Hans Geleijnse
    • Hans,

      Een klein vraagje. Ben jij persoonlijk blij met het al ruim 3 jaar bestaande verbod op demonstraties en andere kritische bijeenkomsten?
      Oh, en nog een vraagje. Hoeveel denk je dat jij te danken hebt aan demonstranten in deze en voorgaande generaties?

      Tino Kuis
      • Tino, vraag 1 is zo’n open deur dat het bijna beledigend is die mij te stellen. Nee, ik ben als groot voorstander van vrijheid van meningsuiting en persvrijheid totaal niet blij met dit verbod. Dat neemt niet weg dat ik, ook nog eens als vertegenwoordiger vna een minderheid in mijn woonland, oog heb voor het gegeven dat veel mensen daar anders over denken dan ik. Een tweede is dat ik in m’n eigen zeer kleinchalige activiteiten probeer mijn waarden te praktizeren. Je zult bijv.van mij niet meemaken dat ik een verhaal dat niet in m’n denkraam past verwijderd wil zien. Dat soort denken laat ik aan meneer de generaal over.
        Wij allemaal hebben veel te danken aan activisten uit het verleden die zich hebben ingezet voor bijv. sociale rechtvaardigheid en emancipatie. ik ben echter niet blind voor de fouten die daarbij zijn gemaakt. Van Weimar-republiek tot de dag van vandaag. De weigering van velen in zgn. links om massamoordenaars als Stalin en Mao en nog wat anderen op één lij te stellen met Hitler geeft die schizofreniteit ook aan (jaja, verblind door mijn idealen en daaraan gekoppeld denkraam was ik ook schuldig). Laat me je daarom deze vraag stellen: in het verhaal van Antonin over Messin staat dat h9j van twee geloven afviel. In jouw reactie prijs je hem alleen voor zijn moed om it de Islam te stappen en die te bekritiseren. Dat hij ook afrekende met het marxistisch-leninistische geloof noem je niet. Is dat een toevalligheid?

        Hans Geleijnse
        • Dank voor je antwoord, Hans. Ja, ik stel Hitler, Mao, Stalin en Pol Pot op een lijn. (Ik moet bekennen dat ik Mao in mijn jonge jaren bewonderde. Sinds mijn 25e ben ik van dat geloof, want dat was het, geheel bekeerd.) En ja, het is niet geheel toevallig dat ik Messin’s bekering wat het marxistisch-leninistisch geloof betreft niet noemde. Daar moet je verder niets achter zoeken. We hadden het over de islam. Ik ben een doorsnee liberale sociaaldemocraat, als je me toch in een hokje wilt plaatsen.

          Toevallig was er gisteren een demonstatie in Songkhla tegen de geplande kolencentrale in het district Thephpha. Ze wilden Prayut, die daar heel toevallig ook was, een petitie aanbieden. De politie verhinderde dat. Zestien actievoerders werden aangehouden en opgesloten.
          http://www.khaosodenglish.com/politics/2017/11/28/coal-protesters-face-prison-police-scuffle-photos/

          Tino Kuis

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)