Thailand. Over de zwembadonderhouder en de bijen

Theo van der Schaaf, Zwembad, BijenAl eens eerder had ik willen schrijven over mijn aanstelling in de functie van zwembadonderhouder hier in Hua Hin enige jaren geleden en mijn aanvaring met een leger bijen.

‘Aanstelling? Functie?’, zult u zeggen, maar je bent toch gepensioneerd? Dat zit zo. Ik woon aan een pleintje met vijftien huizen die in een driekwart cirkel staan, zes, drie, zes. Er is een vervallen fontein in het midden en een zwembad aan het begin van het laatste huis. Dat ligt vrij onzichtbaar achter een muur eindigend met een afsluitbaar hek en is opgehoogd. Je gaat dus via een trappetje naar het zwembad. Maar, eerst dit.

Om zes uur in de ochtend werd ik wakker gemaakt in het Bangkok Hospital en wist even niet hoe en waardoor ik hier was terechtgekomen. Ik had geen pijn (meer) en dat was onbegrijpelijk. Des te meer omdat ik de avond ervoor eindelijk in slaap sukkelde bij het kijken naar voetbal toen mijn halve lichaam nog steeds in brand stond! Vriendin Nut is op de bank naast mijn bed blijven slapen, dat is normaal hier in Thailand, zei ze. ‘How you feel darling?’

Zwembad

Toen wij hier vier jaar geleden kwamen wonen was het zwembad in deplorabele staat en dreigde voorgoed gesloten te worden. Dat zit zo. Het hele complex hier is ongeveer tien jaar geleden gebouwd op initiatief van een Thaise mevrouw die eigenaar van de grond was. Was, want zij is niet meer want vermoord door een mede-investeerder in het project. Die daarna met de noorderzon verdween, zodat ie daarvoor niet gestraft kon worden. Sindsdien weet niemand van de eigenaren meer wie voor wat verantwoordelijk is. Op onder andere onze suggestie kwamen we overeen dat wij, als meest permanente bewoners, wel een centraal punt wilden worden om een maintenance fee verzamelen en daarmee het zwembad weer tot leven te brengen. Zonde anders, maar ook eigenbelang natuurlijk. En zo geschiede. Sindsdien verzamel ik het geld, zorg dat het zwembad altijd voldoende gevuld is en de maintenance fee aan de Zwembad Service op tijd betaald wordt. Ik veeg de vloer wekelijks schoon en haal met enige regelmaat het zeer snelgroeiende onkruid rondom de poel weg.

Theo van der Schaaf, Zwembad, BijenGezapig gedoe

De meeste eigenaren zijn Thai die daar niet wonen, met uitzondering van een die er wel permanent woont en een die er onregelmatig verblijft. Twee huizen zijn van Zweden die er ook niet altijd aanwezig zijn. De rest wordt af en toe verhuurd. Samengevat een gezapig en rustig gedoe hier op het pleintje. De kinderen van het enige permanent aanwezige Thaise gezin voetballen en fietsen en zwemmen af en toe. De kinderen van een Frans stel dat er een huis huurt willen wel graag het zwembad in.

De eigenaar van die woning heeft echter nog nimmer een bijdrage geleverd aan het onderhoud van plein en zwembad. Nu heeft iedere betalende bewoner een sleutel van het zwembadhek. Maar deze eigenaar en zijn huurders dus niet. Ik vind dat vervelend en iedereen vindt het eigenlijk ook wel zielig voor hen. Zij wonen bijna letterlijk naast het bad en met die dertig graden elke dag hier wil je er maar wat graag in en met je kroost een beetje speelse verkoeling opzoeken. Maar zij moeten praten met hun eigenaar, want dat is de enige manier om die te dwingen loyaal te zijn. Zij doen dat ook zeggen ze, maar tevergeefs klaarblijkelijk, al sinds maanden.

Open hekTheo van der Schaaf, Groeten, La douce France

Tot mijn verbazing staat op een dag het hek open en zijn zij opeens toch in het zwembad, de Franse vrouw met haar twee kinderen. Omdat ik me verantwoordelijk voel vraag ik aan haar van wie ze de sleutel heeft gekregen (ik vermoed dat een van de eigenaren de zieligheid niet langer aan kon zien) en ze mompelt geschrokken iets over de Real Estate. Onzin natuurlijk. Maar goed ik druip af, ben tenslotte geen eigenaar, ook maar een huurder.

Ik wil net een mailtje schrijven aan de betrokkenen over dit gebeuren als er een op afstand een, in lelijk Engels/Frans schreeuwende, met de vuisten gebalde Franse echtgenoot op mijn patio komt aanstormen. Een knalrood gezicht schreeuwt, ‘what you talk to my wife, you stay away from my wife, you ashole!’ Precies op dat moment komt Nut met de motorbike aanrijden, sprint de patio op en gaat voor hem staan met opgeheven gezicht. ‘What you do here on our property? You go outside now!’ De Fransman wijst op mij, ‘This guy is talking bad to my wife and he swims naked in the pool. I will call the police now, I have photographs of this.” Nut zegt, “you call the police and I will also because you cannot be here on our property, you just move away, NOW!” Deze stemhoogte en sterkte kende ik nog niet van Nut!

Tourist Police

Even later verschijnen er twee gemotoriseerde wetshandhavers en een auto met twee man van de Tourist Police. Je belt eens met ze maar dan heb je ook wat! Nou zwem ik inderdaad af en toe graag naakt en weet dat dit natuurlijk eigenlijk niet kan, maar ik ben dan alleen. De enige die met veel moeite mijn exorbitante overtreding zou kunnen zien is de Franse familie, maar dan wel vanaf de tweede verdieping. Je moet er nogal wat voor doen, bedoel ik. De Fransman moet nog even door. “It is very bad for my children to see you like that, you know?” “I can call you also easily ‘vous c’est un voyeur’ you know?” zeg ik dan. “And if you show my naked swimming to your children, which aren’t even big enough to look out of your windows into the pool, there must be something wrong with YOU and not with my nakedness.”

Naaktheid

Theo van der Schaaf, Zwembad, Bijen
Het Pleintje

De politie laat dit alles volkomen onbegrepen langs zich heen gaan en gaat aan de slag met Nut en andere, inmiddels toegetreden Thaise omstanders. Ondertussen is iedereen van onze patio af en speelt het drama zich verder af op het plein. De Fransman wil graag een klacht indienen over mijn naaktheid en Nut over zijn ongeautoriseerde toetreding op ons erf. Dat dit alles begon met mijn vraag hoe de mevrouw aan de sleutel van het zwembad kwam komt op zeker moment ook ter sprake.

En daar begint het te wringen, want ook die betreding is illegaal stelt iedereen vast. De politie heeft nu ook begrepen hoe het zit en raad iedereen, vooral de Fransman aan, op huis aan te gaan. En zo geschiede, de rust keerde weer. Twee weken later betaalde de familie uit eigen zak de achterstallige onderhoudskosten. Ze zwemmen zich een ongeluk.

Hua-Hin

Ondertussen gaan Nut en ik zes weken in Nederland op vakantie. Bij mijn terugkomst in Hua Hin heb ik natuurlijk meteen plichtplegingen ten aanzien van de pool. Want niemand doet iets, behalve zwemmen. En dat gedoe met de Fransen ligt alweer even achter ons.

Ik had een schoonmaakaanval en ging gewapend met trap en tuinschaar het onkruid te lijf. Boven de douche groeide een enorme berg klimop, de rest van het onkruid en wilde planten groeit vanaf de zijkant van nummer vijftien naar de pool toe. Daar kan ik dus zo bij. De schaar gaat in de inmiddels veel te lange, uitstekende takken van een ongewilde plant. Ze veroorzaken bladeren die in het water terecht komen.

Bijen

Auw, auw, godver, wat gebeurt er? Van het ene op het ander moment staan mijn rug, armen, schouders, polsen in brand, lijkt het. Geen idee in de eerste seconden, bijen, in de seconden daarna, overal! Zonder na te denken spring ik in het zwembad. Een joekel van een bij, tho noemen ze deze in Thailand, achtervolgt mij. Ik duik weer onder. Het voelt alsof er dolken en messen in mijn rug en schouders staan, ook in mijn linker pols en op drie plekken op mijn achterhoofd, door mijn, toch niet geringe haar heen.

Uiteindelijk durf ik aan de ander kant, ver van de begroeiing, uit het zwembad te klimmen en bel met natte handen Nut, die gelukkig in haar massageshop is, niet al te ver hier vandaan. “I am in the swimming pool, you have to come, NOW!” Zij: “What happened?” Ik: “A million bees bite me everywhere, I am burning, have to go hospital NOW!” Zij: “What you do again, I told you not to do anything.” Ik: “Come now please, I maybe die.” Zo voelde ik me echt, nog nooit zulk een pijn gevoeld.

Behandelkamer

Nut is er in vijf minuten, we springen in de auto, ze rijdt als een dolle en dropt mij bij de emergency van het BH. Ik stuif meteen door naar de behandelkamers, word tegengehouden en roep alleen maar dat bijen mij te grazen hebben genomen in grote getale. Ze laten me door en ik trek meteen mijn shirt uit zodat men de ernst van de zaak kan zien. Die ernst zien ze wel, maar eerst; bloeddruk, hartslag, wie bent u (ik geef mijn membership kaartje), heeft u allergie? en meer van die dingen die ik nu niet belangrijk vind.

Ik sterf van de pijn, zeg ik nogmaals, moet echt mijn tranen bedwingen. Ik ben door mijn shirt heen op 19 plaatsen geprikt. Gebeten? Ze willen dat ik op mijn rug ga liggen maar daar voel ik niets voor, te pijnlijk. Dan komt er een plan. Er gaat een infuusnaald in mijn hand en daar gaan vervolgens, antibiotica, anti-allergie en morfine doorheen. Ondertussen krijg ik een kruisverhoor over de precieze gebeurtenissen.

Theo van der Schaaf, Zwembad, Bijen
De palm met bijennest

Pijn

De morfine doet niets en ik krijg nog een lading. Na een half uur komt men checken of de pijn al verminderd, nee dus. Ik krijg er nog een. We eindigen een uur later met een derde shot. Ondertussen ben ik naar kamer 524 gebracht, met zoveel morfine in je body mag je niet naar huis. Niets helpt tot nu toe. Ik heb wel tv en zet een snookermatch op die wat afleidt. Eten wordt aangeboden, ik hoef niets, heb geen honger. Het komt toch en Nut eet alles op. Ik drink alleen wat water en vind het alles prima, als die pijn maar vermindert. Ik krijg een pil en na een half uur wordt het iets minder. Ik moet alsmaar op een schaal van nul tot tien aangeven hoe erg de pijn is. En kan nu van tien naar acht. De voetbal start, ik kan niet terughalen welke wedstrijd en sukkel in slaap.

Overlijden

Ik weet niet of dit laatste verhaal over de tho, goed is overgekomen. Maar bij het opruimen door de accuraat reagerende Thaise overheid, gebeld door Nut, zeiden de mannen die dit uitvoerden dat zij niet konden geloven dat ik negentien beten had overleefd. Zij zagen mensen overlijden na vier of vijf van die beten. Ik weet wel dat het een behoorlijk traumatische en shocking ervaring was.

Palmboom

Overigens werd mij ook nu pas duidelijk waarom ik in eerste instantie geen bij heb gezien. Het nest zat niet in de plant die ik aan het kaalknippen was, maar in een kleine palmboom net boven mij, vanwaar ze massaal aanvielen. De mannen kwamen in de middag kijken en besloten tot het donker te wachten met opruimen. Dat bestaat uit het in de brand steken en daarna meenemen van het akelige geval.

VliegenmepperTheo van der Schaaf, Zwembad, Bijen

Tijdens het schrijven hier op mijn terras waagt zo’n joekel van een tho het om zich ermee te bemoeien. Ik raak hem met de vliegenmepper vol in de lucht en hij stort neer net onder het hek. Ik geef hem de genadeklap en voelde nimmer zo’n voldoening. Nut is trots op me.

Over Theo van der Schaaf 44 Artikelen
Theo van der Schaaf woont sinds tien jaar de meeste tijd in Hua Hin in Thailand, maar in de zomer ook wel in Aalsmeer. Hoewel ooit begonnen als timmerman bracht hij het grootste deel van zijn werkzame leven door met het exploiteren van muziek en film. Tegenwoordig is Theo van der Schaaf als columnist verbonden aan Trefpunt Azie, een blogsite voor Nederlanders en Belgen met een Aziatische connectie. Theo is auteur van Thaise Perikelen, een boek over zijn huidige leven in Thailand. Ook schreef hij De Herniafabriek, een onweerstaanbaar ziekenhuis verhaal. Thaise Perikelen is ook verkrijgbaar als e-book in de Engelse taal onder de titel: Love Is Here To Stay But Gone Tomorrow and Other Stories From Thailand – Kindle edition on Amazon