Thailand. Een kwestie van ….. opvoeding?

Avondje op visite bij schoonzus, samen met mijn vrouw Oy. Gezeten aan de zware houten buitentafel, samen met een Thaise vriendin van schoonzus.

Ik krijg van de dame in kwestie meteen een tot aan de rand gevuld glas overhandigd. Johnnie Walker Red label, verdund met sodawater. Ooit de favoriete dagdoorkomer van de grote Winston Churchill. Terwijl hij besnorde en zwaar foute Duitse kunstschilders weghield van de Engelse kusten, dronk hij hele kelders aan ‘papa cocktail’ leeg.

Dat feit is de gulle Thaise geefster waarschijnlijk onbekend. Ze is even onwetend wat betreft de verhoudingen van een goede whisky-soda, want tijdens het drinken moet er bijna een elektronenmicroscoop aan te pas komen om wat alcohol te ontdekken tussen de stuwmeren bubbelwater. Ik hou het maar voor me, want ze is druk doende met het corrigeren van haar vijfjarig zoontje.

Laatstgenoemde staat wat verderop te snikken. Hij heeft net een oplawaai gekregen van zijn nichtje, een dametje van zijn leeftijd dat zich niets laat aanleunen. Dus ook geen ongevraagde jongenshandjes in haar zakje chips. Snotterend in zijn hoekje krijgt de veroorzaker van het aardappel-oproer te horen dat hij wel een meisje lijkt met zijn gejammer. Wil hij soms verder als kathoey door het leven? Onbegrepen door zijn eigen ma, snift hij nog even verder. Daarbij geïnteresseerd gadegeslagen door de chipsetende mepster. Zij krijgt, zoals ik later zal vernemen, sinds kort boksles van haar vader.

Lieven Kattestaart, Boksles, MeToo, Opvoeding

Lieven’s Johnny Waterwalker

Kort na het lays-incident geeft de kleine meid aan tevens te beschikken over de pijngrens van een beetwortel. Iets wat ook goed van pas kan komen in het latere leven. Tijdens het verstoppertje spelen met intussen opgedroogd neefje komt ze iets te snel overeind en stoot haar kinderkopje loeihard tegen de zware tafel. Ik voel de klap zelfs doortrillen aan de andere kant van het massieve ding en zie kringen verschijnen in mijn glas levenswater.

Ik vrees dat we nu een tweede huilbui tegemoet kunnen zien, ditmaal van de schone wreekster. Ze komt met een beduusd gezicht boven tafel, en kijkt naar schoonzus. Die, het kantelpunt tussen huilen en verder spelen haarfijn aanvoelend, snel zegt: ‘doet geen pijn he’ ?. Even is er die twijfel, maar dan gaat het zwakke geslacht weer gewoon door met stoeien en ravotten. Crisis afgewend.

Lieven Kattestaart, Boksles, MeToo, Opvoeding

Vele, vele slokjes Red Label homeopathie verder, heb ik het ineens. Dé oplossing voor het hele #MeToo gebeuren. Hét medicijn tegen de zieke Harvey Weinstein’s, Kevin Spacey’s en Bill Cosby’s van deze wereld, die ongevraagd in anderman’s chips willen graaien. Iets dat Strauss-Kahn, die op zijn hotelkamer het verschil niet meer wist tussen stofzuigen en fellatio, had kunnen redden. Een panacee dat @Potus Trump, die stiekem vindt dat je vrouwen vrijelijk bij hun edele delen moet kunnen grijpen, zijn dwalingen had kunnen doen inzien. Wat rijke en machtige bullebakken met de moraal van een viagra-konijn zo node missen onder die dure maatpakken. Iets dat de sigaarkauwende Britse groot-afnemer van Red Label wèl had, ondanks zijn vele fouten.

Opvoeding?
Nee.
Beschaving.

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

4 Reacties

  1. Mooie observaties zonder dronkenschap. Heel grappig, Lieven, en met je anekdote over de ‘mepster’ geef je de werkelijke maar onderhuidse verhoudingen in de Thaise maatschappij weer. Heel gevat. Ik heb gegniffeld.
    Als ik een of ander probleem heb in Thailand (ivm documenten, een bagage claim, een gevangenisbezoek enz) heb ik liever te bekvechten met een vrouwelijke bediende/chef… dan komt er tenminste een duidelijk omlijnde oplossing van het probleem uit de bus.
    En ja, raar, er zijn wel meer papa’s-militairen die hun dochters thaiboksen laten volgen. Ben het al vaak tegengekomen. Ik weet ook niet waarom.

    @metoo: Je somt een aantal mannetjesputters van de laatste generatie op. Maar er was al 1995! Nu tweeëntwintig jaar geleden. Toen pafte Monica Lewinsky op de sigaar van Bill Clinton. En die bink is er achteraf gezien wel heel voordelig uitgekomen. Is nog wel andere kost dan de losse handjes van Trump. Monica is aan de kant geschoven alsof zij het uitgelokt had, hoewel zij volgens hedendaagse visies perfect in het MeToo-plaatje past. Een stagiaire die in een machtspositie met haar baas komt te staan, die daar misbruik van maakt. Clinton heeft zijn ambtstermijn wel uit kunnen zitten. En de impeachmentprocedure tegen hem n.a.v. zijn meineed over deze rookartikelen is er nooit doorgeraakt. Nu knippen ze zelfs de Kevin uit zijn laatste film.
    Conclusie (voor de Trump-schreeuwers inbegrepen): de Amerikaanse democratie is sterker dan zijn presidenten. Dat vergeten we al te vaak.

    Alphonse
    • Beste Alphonse,
      je hebt gelijk als je zegt dat er daarvoor ook al dit soort ‘incidenten’ waren. Maar dan had ik waarschijnlijk terug gemoeten naar nog voor onze jaartelling. Ook lieden als Roman Polanski, Woody Allen en de door jou al genoemde Bill Clinton waren gewoon fout bezig, en had ik zeker kunnen vermelden. Van Clinton was al bekend dat hij er niet vies van was, maar als president van de USA heb je in mijn ogen toch een voorbeeldrol. ( al verbleekt hij wat mij betreft bij Trump ) Nadat bekend was geworden dat hij Monica een sigaar uit eigen doos had aangeboden kon hij wat mij betreft op nul-komma-nul respect meer rekenen.
      Zeker niet na zijn halfslachtige gelieg en gedraai, zijn ambt onwaardig.
      Zoals Kevin Spacey het op dronkenschap gooide, en maar meteen uit de kast kwam als homosexueel zijnde. Daarmee meteen alle homo’s als grijpgrage verkrachters in de dop wegzettend. Ze zullen hem vast dankbaar zijn.
      Dank voor je reactie Alphonse.

      Lieven Kattestaart
  2. Het laatste wat je Churchill kunt verwijten is het beoefenen van beschaving. Integendeel!
    Of je moet het drankje bedoelen, dan geef ik je gelijk maar de anderen die je noemde hebben dat drankje ook …

    • Beste JustHarry.

      Ik heb Churchill nergens heilig verklaard, en geschreven dat hij vele fouten had. Hij heeft dingen gedaan die duizenden het leven hebben gekost, en daar ga ik niet aan voorbij.
      Iedereen die dit stukje leest zou nu Churchill kunnen Googelen, en van alles boven water krijgen wat er mis was met de oude Bulldog.
      Maar er is in mijn optiek een groot verschil tussen iemand die in oorlogstijd gruwelijk zware beslissingen moest nemen, daarbij grote fouten maakte, maar wel stond voor wat hij deed. De huidige betrapte gladjanussen met teveel geld en macht die zich opdringen aan anderen (man/vrouw) die van hen afhankelijk zijn, voor een filmrol, baantje, of wat dan ook, en daar heerlijk misbruik van maken, kan ik niet betrappen op die hand in eigen boezem.
      Dank voor je reactie.

      Lieven Kattestaart

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)