Gooi in Thailand niet met de pet naar je cap

 

Lieven Kttestaart, Cap, Pet,

Weg. Verdwenen. Compleet spoorloos zelfs. Mijn zwarte Oakley-baseballcap. Ooit nog in Nederland aangeschaft. De aankoop was een flinke rib uit mijn farang-lijf geweest, maar deze cap zag er cool uit, paste prima en de kwaliteit was vergeleken met de wegwerp-prullen die ik gewoonlijk droeg ook nog eens uitstekend.

En nu was het ding pleite. Sinds gisteren. Mezelf suf peinzend waar ik het kostbare kleinood gelaten kon hebben, liet ik de gebeurtenissen van de vorige dag voor de zoveelste maal de revue passeren.
S’ochtends had ik hem nog. Toen ik een kleine wandelronde maakte door de droge rijstvelden. Even kijkend bij de vijver verderop om te zien of er vis of slangen gespot konden worden. Maar daarna?

Had ik mijn hoofddeksel misschien achtergelaten in de auto van schoonzus, waarmee we die dag naar de Tesco waren gereden? Een zoektocht in het interieur levert niets op. Dan misschien bij het soepstalletje waar we wat noedel-water genuttigd hadden? Ook daar niets. Was het uit het mandje gewaaid toen ik, al helmdragend, met Oy naar de markt in Chakkarat was gebrommerd? Waar was ik die dag allemaal wel niet geweest. Denk, peins, pieker. Ik kreeg er een dusdanig punthoofd van dat die cap me sowieso niet meer ging passen, mocht het zoeken ernaar nog lang duren.

Oy opperde de mogelijkheid dat ik mijn prijzige zonwering ergens zou hebben laten slingeren. Ik, die zuiniger met mijn petje omga dan centenknijper Scrooge met zijn geld.

Dan borrelt er een minder mooie gedachte in me op. Was er op de markt soms iemand bezig geweest met les één van de cursus ‘proletarisch winkelen’ ? En had deze student de dagtrofee gescoord uit het brommermandje? Het doet rare dingen met mijn bloeddruk. Voor mijn geestesoog verschijnt het beeld van een vrolijk lachende Thai, die nu als een vorst met mijn zwarte kroon rondrijdt.

Waarom kunnen mensen niet gewoon gaan werken voor hun geld en van andermans spullen afblijven, denk ik. Inwendig smeulend van verontwaardiging.

Lieven Kttestaart, Cap, Pet, Oakley

Bijna twee weken later, iedere hoop het vermiste stuk textiel ooit nog te vinden reeds lang vervlogen, stappen we een plaatselijk kruidenierswinkeltje binnen. De oude dame die de zaak runt ziet ons binnenkomen, en haalt vervolgens van onder de toonbank een bekend voorwerp tevoorschijn. De verloren zoon. Mijn Oakley-pet!

Die had ik daar blijkbaar had laten liggen toen Oy wat spullen kocht en ik intussen met de huishond dolde.
Ze had de cap van tafel gehaald, uit zicht van andere klanten en zolang onder de toonbank bewaard. Er op rekenend dat we wel weer eens langs zouden komen. Oy geeft me een blik die zowel war als leeg-hoofd zou kunnen betekenen. Ik vraag niet nader en pak dankbaar mijn pet aan van het vrouwtje.

Zij werkt voor haar geld. En kan gelukkig niet met haar handen van andermans spullen afblijven.

 

Caps: amazon.com en www.spreadshirt.com

 

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 103 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn vrouw Pranom (Ooy).

6 Comments

  1. Zeker wel Bert.
    Maar ze wilde er niets van weten. Dat hebben we echter opgelost door haar schappen te ontdoen van flink wat overbodige boodschappen. En haar een flesje yaa -dong gegeven, wat ze als dagelijks hartversterkertje drinkt.

    • Ik meende al jouw stijl te herkennen, ondanks dat Hans Geleijnse als auteur staat vermeld………

      • Beste Cornelis, bedankt. ( Ook voor het herkennen van mijn stijl )
        De redactie voor de correctie. Kan gebeuren, zeker in deze redactioneel hectische periode.

        • Geen probleem hoor. Ik heb mezelf al ernstig vermanend toegesproken. En wat de hectische periode betreft: zeer zeker. Binnenkort een leuke column (dat leuke is een intentieverklaring) over omgaan met websiteproblemen en vooral cyberdeskundigen. Kop wordt iets als Het Gouden Spel van de Kruiswoordpuzzelaar….

Reacties zijn gesloten bij dit onderwerp.