Volksverhaal. Manora, de kinnari

Volksverhaal, kinnari, Erik Kuijpers

De kinnari: half mens, half vogel of paard.

De koning van de ‘vogelmensen’ had zijn hoofdstad in Suwan Nakon stad, de stad van goud, midden in het woud van Himapun, het sneeuwwoud, aan de voet van de Himalaya’s. Hij had zeven dochters en al die prinsessen waren sierlijk en knap en altijd gekleed in schitterende zijden jurken. Manora was de jongste dochter en de knapste van het stel.

Bij iedere volle maan vlogen de zeven prinsessen naar een meer nabij de kluizenaarshut van een monnik. Daar deden ze hun vleugels en staarten af en zwommen in het meer tot de dageraad. Zodra ze de gouden bal van de opkomende zon zagen trokken ze hun vleugels en staarten weer aan en vlogen vrolijk naar huis.

Dit meer lag nabij het koninkrijk Pawankala. Boen, een onderdaan van de koning van Pawankala, was een goed jager. Hij had ooit het leven gered van de slangenkoning en die had Boen beloofd hem te helpen als hij het nodig had. Op een nacht was Boen bij de woning van de monnik en hoorde een zacht geluid van vleugels. Hij verstopte zich en zag de zeven prinsessen-vogel landen in een jolige bui. Hij zag ze hun vleugels en staart af doen en in het meer gaan. Boen was diep geraakt door hun schoonheid.

Prins Sutone

Erik Kuijpers

Boen vroeg de kluizenaar hoe hij een van die elfjes kon vangen en aanbieden aan de knappe prins Sutone. De monnik zei hem dat dit alleen kon met de lasso van de slangenkoning. Boen was opgetogen; hij vroeg en kreeg de lasso en leerde hoe die te gebruiken.

Boen wachtte tot de volgende volle maan. Hij verstopte zich achter een boom en hield de lasso klaar. Toen de prinsessen uit het water kwamen en terug wilden vliegen mikte Boen op de mooiste kinnari van hen en gooide de lasso. Het was Manora; ze zat vast! Ze probeerde los te komen maar dat lukte niet. De andere prinsessen vlogen bedroefd naar huis.

Volksverhaal, kinnari, Erik Kuijpers
De Menora-dans in Cambodja, 1924.

Boen raapte alle veren van Manora op en bracht haar naar prins Sutone. Sutone was ook jong en knap. Hij werd direct verliefd op Manora en ze trouwden. Maar Manora werd ongelukkig als ze dacht aan haar huis in de Himalaya’s en de hemelse familie daar. Doch op den duur werd ze hevig verliefd op Sutone en vergat zij dat ze eigenlijk een kinnari is, een prinses-vogel.

Toen werd Pawankala aangevallen door een sterk leger en prins Sutone ging als legeraanvoerder op weg. De koning en de koningin zouden voor Manora zorgen. Maar de prins had een vijand aan het hof: de invloedrijke minister van justitie. En die zag zijn kans nu schoon.

De koning had een sombere droom en vroeg die minister wat die betekende. Die deed net of hij er verstand van had en probeerde zogenaamd de droom te doorgronden. Hij had zijn plan snel klaar. ‘Sire, ik zie dood en verderf en u kunt er aan ontkomen door iemand te offeren. Dat moet Manora zijn. De geesten zijn boos. Een andere weg is er niet.’

Manora hoorde dat en zei dat ze wel geofferd wilde worden maar dan eerst een dans ter afscheid wilde doen. Dat mocht. Ze deed haar veren en haar staart aan en begon een prachtige dans. Ze zag er mooi uit en haar ogen glansden. Maar met iedere pas van die subtiele dans groeiden haar vleugels vaster en vaster en werden ze sterker. Plotseling steeg ze op en vloog weg naar haar paleis in de Himalaya’s.

Volksverhaal, kinnari, Erik Kuijpers
De Menora-dans in het Shangebied, Myanmar.

De reis naar zijn kinnari

Prins Sutone won de oorlog en raadpleegde de monnik bij het meer. De monnik adviseerde hem. ‘Neem een ring van Manora mee; ik geef je deze aap mee die je zal gidsen op de lange en gevaarlijke reis naar jouw bestemming. De reis duurt zeven jaar, zeven maanden en zeven dagen.’ En Sutone ging met de aap op pad en die gidste hem door de jungle en over de heuvels.

En na een gevaarlijke reis bereikte hij het land van de vogelmensen. Hij zat aan het meer waar vogelmeisjes water haalden voor de allerlaatste reinigingsceremonie van Manora om alle sporen van menselijk contact weg te wassen. De aap adviseerde hem stiekem de ring in een van de vazen te laten vallen en hij kon dat doen zonder dat de dames dat merkten.

Manora was Sutone nog niet vergeten en toen het water over haar heen werd gegooid herkende ze de ring. De vogelmeisjes vertelden haar dat er een knappe man, een buitenlander, bij het meer zat en hen had benaderd. Ze vertelde haar vader dat haar echtgenoot was gekomen na een gevaarlijke reis en vroeg hem haar man te willen ontvangen.

De koning was bedroefd over wat met zijn dochter was gebeurd en liet Sutone komen. Die maakte een diepe buiging voor de koning en wierp zich voor hem op de grond. Dat beval de koning maar hij wilde hem eerst testen.

Alle zeven prinsessen zaten in een cirkel; allemaal precies gelijk gekleed. Het duizelde Sutone; ze leken hem allemaal gelijk te zijn. En toen zag hij die kleine ring aan een pink. Het ontroerde hem en hij wees Manora aan……..

 

Bron: Folk Tales of Thailand (1976). Vertaling en bewerking Erik Kuijpers.

Manora (ook Manohara, in Thailand ook Nora, โนราห์ ) is een verhaal uit de mythologie en kent vele varianten. Dit is de versie van een Indiaas schrijver.
Wikipedia geeft de geschiedenis van Manora weer op deze pagina.
De Manora Thaise dans; zie hier een filmpje (4 minuten) met wat uitleg.
Kinnari/Kinnaree/Kinnara, Thais กินรี, is de naam voor een fabeldier uit de mythologie; van boven mens, van onderen paard of vogel, in dit geval een vrouw die ook zwaan is. De mannelijke pendant heet kinnon.

Foto’s

Beeld van een kinnari, Bangkok, Wat Phra Kaew. Wikimedia.
Lasso; wikimedia.
Kenorei-danseres, Cambodja, 1924. Wikimedia.
Scene uit de dans door het Shanvolk. Wikimedia.

Eerder op Trefpunt Azië: Mekhala
Erik Kuijpers
Over Erik Kuijpers 833 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland

2 Comments

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*