Thailand. Mea Hong Son en de horrorgrottour

Mea Hong Son en de horrorgrottour

Thailand is sinds zaterdag in de ban van een zoekactie naar twaalf jonge voetballers en hun 25-jarige coach die vastzitten in een grot in de provincie Chiang Rai, meldt het dagblad The Nation. Ze waren het ondergrondse gewelf binnengegaan na de training. Waarschijnlijk kunnen ze niet meer terug omdat door overstromingen de weg is geblokkeerd. Hun fietsen tegen de reling zijn stille getuigen. Dit lezend komen herinneringen aan Mae Hong Son en een horrorgrot-tour in rap tempo naar boven.

Volgens de krant The Nation is het ondergrondse gewelf waar de dertien zitten zeven kilometer lang en de gang ongeveer 100 tot 150 centimeter hoog. Tussen de ingang en de andere delen kabbelt een beekje dat in de regentijd een woeste beek wordt dat minder kabbelt. Zo’n grot dus. Waarvan er vele zijn in dit deel van Noord-Thailand.

Mae Hong Son en de horrorgrottour

Omgeving Mae Hong-Son

Mae Hong Son

Ik ben als backpacker neergestreken in Mae Hong Son. Zes uur met de bus vanuit Chiang Mai over een weg door het woud vol haarspeldbochten of twintig minuten met een vliegtuig dat je de berg overtilt. Het geusthouse is goedkoop, het eten binnen te houden en het bed een matras op de grond.

 

Aan de stamtafel worden, tussen de flessen Chang-bier, plannen gesmeed. Volgens de Duitse Kathy is het leuk om een grot-tour te doen. Moet je eenmaal meegemaakt hebben. Want dat staat in de Lonely Planet Gids.

Teva-sandalen

Een songteaw brengt ons, een groepje van vijf, de volgende ochtend, na een ontbijt van twee tosti’s met jam, een glas sap en een mok slechte koffie, naar ergens nowhere in de natuur. ‘To visit the caves’, zoals het reisbureautje in het stadje adverteerde. Twee gidsen, man en vrouw, vergezellen ons. In hun karig Engels vertellen ze over de omgeving en de vele grotten die de omgeving rijk is. De Chang-kater ebt nog na en luisteren doet niemand. Ik heb een kakikleurige-blouse aan, met daaronder een lichte ritsbroek en een paar Teva-sandalen aan de voeten. En het ergste: ik ben even vergeten dat ik een evenwichtsstoornis heb én hoogtevrees.

Donker gat

De mei-hitte begint zich al op te dringen als we na een uur uit het voertuig stappen. ‘In cave is cool’, zegt de Mea Hong Son en de Horrorgrottourreisleider. Een gapend donker gat kijkt ons grijnzend aan. Brede groen uitgeslagen treden dalen af naar het binnenste van de aarde. Mijn sandalen slippen over het mos en ik zoek steun tegen de zijwand. Glibberend glij ik naar beneden waarbij ik een paar keer bijna onderuitga. Boven hoor ik gefladder van een vleermuis.

Klamme zweet

Het daglicht verdwijnt. Langs de looproute hangen vieze lampen vol dode insecten die slechts als dimlichten dienen. En ik heb nu al spijt. Net zoveel als toen ik in een opstijgende luchtballon nog voordat die de toppen van de bomen bereikte. Er is echter geen weg terug. De auto staat ons aan de andere kant van het gangenstelsel op te wachten. Mijn zintuigen slaan alarm, het klamme zweet breekt uit. Ik bibber op mijn benen en ben totaal gedesoriënteerd.

Touwtrap

De begeleidster die een looplamp draagt vraagt: ‘You okay?’ Ja hoor, knik ik en kijk een zwak verlichte gang in. Links en rechts van het pad gaat het stijl naar beneden, slechts een dik touw scheidt ons van leven en dood. Ik zwalk van de ene kant naar de andere. Kathy vertelt mij later dat ze de angst in mijn ogen zag en het zweet van mijn gezicht afdroop. Ik verman mij en ga krampachtig rechtuitlopen. Dat valt mee denk ik, maar de euforie duurt maar even. We moeten ineens een soort van touwtrap omhoog om een brug te bereiken. Mijn knieën knikken wanneer ik de eerste schreden zet en het touwwerk begint te zwaaien. Mijn reisgezellen klimmen vrolijk omhoog en hebben nergens last van. Het Thaise stel moedigt mij aan, ze klimmen achter mij en houden me vast.

Mae Hong Son en de horrorgrottourLijdensweg

Het is een voorbode van een tocht die ik beleef als het voorportaal van de hel. De brug geeft volgens de folder een magnifiek uitzicht op de grot. Ik sta doodsangsten uit en blijf wankelend op mijn benen in het midden staan. Dan gaat het weer een glibberige trap naar beneden en gang in gang uit.

Achter elke bocht verwacht ik het einde van de lijdensweg. En het lijkt alsof ik steeds meer dronken wordt. Alles in mij staat op high alert. Mijn blouse pakt tegen mijn rug, zweet druipt via mijn voorhoofd de oogkassen in en ik wil gaan liggen en nooit meer opstaan.

Kiezelstrand

De vrouw heeft mijn arm vast en spreekt mij sussend toe. Ze zet een fles water aan mijn mond. ‘You drink, yes?’ De wandeling met klimpartij duurt nog geen half uur. Maar voor mij is het een trip zonder einde. En dan is er ineens licht, stralend wit licht, de uitgang waar de zon het groen nog groener maakt. Ineens loop ik weer recht, alle angst verdwijnt en eenmaal buiten is er een kiezelstrand met een beekje die naar buiten meandert. Ik zijg neer en neem mij voor nooit meer een grot in te gaan. ‘And now there is a second one’, wijst de reisleider naar voren. Mijn blik zegt genoeg. ‘We see you in ten minutes’.

Rust

Ik strek mij uit en een weldadige rust maakt zich van mij meester. Ja, dat moet je toch een keer meegemaakt hebben, mijmer ik en laat een kwartier later het ijskoude blikje bier goed smaken.

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Eén reactie

  1. Inderdaad Bert, wij hadden een soortgelijke belevenis, zie http://www.Sifaa.nl/woensdag
    Eigenlijk waren we leip dat we het deden, maar ja unieke ervaring en meteen genezen!

    Berthy

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)