Thailand. De loopgravenoorlog tegen geschiedvervalsing (2, slot)

De belofte van generaal Prayuth Chan 0-cha destijds als chef van de militaire junta om het geschiedenisonderwijs te reorganiseren, lost hij nu als premier in. Voor hem betekent dat het collectieve geheugen bijstellen, zodat ‘het ten goede komt aan het land’. Als militair is hij hierin volkomen te goeder trouw. Oorlogen zijn niet te winnen zonder dat er slachtoffers vallen. Dat mogen wat hem betreft ook best historische feiten zijn. Hij is er vanuit zijn commandopost ijverig mee bezig.

Een paar voorbeelden uit de activiteiten. In 2017 verdween een bronzen gedenkplaat aangebracht in het plaveisel op Royal Plaza op mysterieuze wijze. Het was de plaats waar in 1932 leden van de People’s Party, bestaande uit ambtenaren en laaggeplaatste militairen, een declaratie voorlazen waardoor Thailand na eeuwen van absoluut koningschap een constitutionele monarchie werd.

De oorspronkelijke gedenkplaat

Die gedenkplaat had als inscriptie: ‘Bij het aanbreken van de dag op 24 juni 1932 werd hier door de People’s Party de grondwet van kracht voor de voorspoed van het land’. Deze gedenkplaat die nu spoorloos is, werd op geheimzinnige vervangen door een andere, waarop te lezen is: “Dat Siam voor altijd gezegend zal zijn met voorspoed. Dat de mensen gelukkig en opgewekt mogen zijn en de kracht van het land worden’.

Op gevaar af sarcastisch  te worden, denk je onwillekeurig : alsof ze dat niet al zijn. Voor Prayuth kennelijk nog niet, want dat is pas het geval als het historisch besef naar behoren is aangepast. Bovendien is er rond de rand van de plaat nog een toevoegsel dat luidt: ‘Respect voor Phra Ratanattaya (een aanduiding voor Boeddha, de Dhamma en de Sangha), de Staat, de eigen familie en trouw aan de koning,  zullen alle bijdragen aan het welzijn van het land’. Er is geen enkele verwijzing meer naar de gebeurtenissen rond de afschaffing van de absolute monarchie.

Het absolute koningschap herstellen

De oorspronkelijke gedenkplaat, een ontmoetingsplaats om de revolutie van 1932 te vieren, was al eens eerder verdwenen. Dat gebeurde tijdens het bewind van veldmaarschalk Sarit Thanarat (1908-1963) die het parlement naar huis stuurde en het land jarenlang in een ijzeren greep hield. Na zijn dood werd de plaat opnieuw aangebracht.

Royalistisch revisionisme is de Thaise geschiedschrijving trouwens überhaupt niet vreemd. Zo leren kinderen op school dat democratie door koning Rama VII aan het volk ‘welwillend werd verleend’, wat bij gebruik van het woord in Thailand vaak in één adem genoemd wordt.

koning Rama VII

In werkelijkheid vond hij de omwenteling van 1932 zo moeilijk te verteren, dat hij in 1935 troonsafstand deed en naar Engeland vertrok, waar hij in 1941 overleed. Tijdens zijn bewind probeerden prins Bovoradej, een familielid van hem, samen met Phraya Si Sitthisongkhram, eveneens een aristocratische royalist, het koningschap zoals zij zelf verklaarden, te ‘herstellen in haar voormalige glorie’.

Die contrarevolutie mislukte, waarbij Phraya Si Sitthisongkhram het leven liet en prins Prince Bovoradej de benen nam naar wat toen nog Frans Indochina was. Die overwinning van het volk tijdens die mislukte staatsgreep, die bekend staat als de Bovoradej Rebellie, kreeg haar eigen monument in Noord Bangkok, dat een symbool is voor de constitutionele monarchie. Eind 2018 zonder enige uitleg van regeringszijde werd het eveneens ontmanteld.

Zal het het Democracy Monument ook verdwijnen?

Nog een verbijsterende gebeurtenis. Enige weken geleden bij de inauguratie van een pas gerenoveerd museum werd door Prayuth daarin bijgestaan door opperbevelhebber generaal Apirat Kongsompong, twee expositiehallen vernoemd naar deze twee leiders die de absolute monarchie weer hadden willen invoeren.

Een persbericht van het leger verklaarde dat het de bedoeling was de twee mannen ‘te eren voor hun trouw aan het koningshuis’. In reacties uit het pro-democratische kamp op de sociale media werd het leger daarop beschuldigd ultra-royalistische rebellen, die gepoogd hadden Thailands democratische regiem omver te werpen, nu te willen verheerlijken.

Prayuth en Apirat tijdens de inauguratie van de twee nieuwe zalen

In het licht van deze ontwikkelingen vraagt men zich in deze kringen nu ook af of het Democracy Monument, een van bekendste boegbeelden in Bangkok gelegen op de prestigieuze Rachadamnoen Avenue, nu aan de beurt komt. Dat was trouwens altijd al een doorn in het oog van de royalisten en als er plannen in die richting zijn, dan zou het niet de eerste keer zijn.

Op symbolische wijze refereert dit monument aan de revolutie van 1932. Al in 1952 werd door ultraroyalisten al een plan gelanceerd het af te breken en te vervangen door een standbeeld van Rama VII. Het project werd indertijd goedgekeurd door het parlement, maar op het laatste ogenblik verijdeld door Thailands toenmalige premier.

Het werkte op de zenuwen van de coupeleiders

In 1969 werd het plan opnieuw uit de la gehaald door de royalistische dictators, die toe aan de macht waren. Maar enkele jaren later werd door straatprotesten, veelal rond het Democracy Monument, dit regime ten val gebracht. Daarmee was het plan weer van de baan.

Ook voor de studenten die deelnamen aan de protesten in 1975, die door het leger en paramilitaire milities bloedig werden neergeslagen, heeft het monument een bijzondere betekenis. Tijdens een bijeenkomst hesen ze het stoffelijk overschot van het eerste slachtoffer dat tijdens dat bloedbad gevallen was, naar de top.

Zoals het Democracy Monument er uit zou kunnen zien…

Aangezien het Democracy Monument bij een groot deel van de Thaise bevolking een bijzondere plaats inneemt, ziet er vooralsnog niet naar uit dat het huidige bewind zomaar zou wegkomen met ontmanteling. Al weet je dat natuurlijk nooit zeker.

Het is in dit verband tekenend dat een aantal jaren terug enkele studenten als stil protest (samenscholing mocht niet) demonstratief Orwells 1984 gingen zitten lezen in de publieke ruimte. De overeenkomst tussen het verhaal uit dat boek en recente gebeurtenissen in Thailand is maar al te duidelijk en dat werkte kennelijk op de zenuwen van de coupeleiders. Het boek staat op de index en de studenten werden opgepakt.

Het lijkt holle retoriek

Ook boeken zoals The king never smiles van Paul M. Handley en Kingdom in crises van Andrew Marshall Mc Gregor zijn in Thailand uit den boze. Beide auteurs zijn verklaard tot personae non grata. Mc Gregor was bovendien de eerste journalist die wees op de betrokkenheid van het Thaise leger bij de slavernij in de visindustrie en bij mensensmokkel.

Antonin Cee, junta, standaardisering
Peloton, Rrrrrsechts uit de flank, Marssss!
Foto van Business Insider

Prayuth heeft enkele jaren terug al gewaarschuwd dat eenieder die met die boeken wordt aangetroffen onmiddellijk wordt gearresteerd. Aangezien beide boeken gemakkelijk kunnen worden gedownload van het internet lijkt dit een wat holle retoriek.

Ondertussen rijst wel de vraag waarom een boek als Saying the Unsayable (Het Onzegbare zeggen) in Thailand vrijelijk te krijgen is. Het levert immers ongezouten kritiek op de zogeheten sufficiency economy geïnitieerd door wijlen koning Bhummibol. Maar het kan natuurlijk zijn dat het door het toeziend oog van de beoordelingscommissie geslipt is.

Er moet een sturende hand zijn

Opvallend was ook dat er tijdens een recente Kamerzitting door de fractievoorzitter van de royalistische Thai Civilized Party een voorstel werd gedaan het Thaise volkslied te wijzigen. Het was voor deze man onacceptabel dat daarin de koningen, die zoals hij zei ‘hun bloed en leven offerden om het land te verdedigen’ niet genoemd worden.

In de tekst van het volkslied wordt inderdaad geen gewag gemaakt van het vorstenhuis, maar uitsluitend het volk bezongen als bereid haar leven te offeren voor de vrijheid en voorspoed van de natie. Het kwam tot stand in 1939 en wordt gezien als een legaat van de mensen die de absolute monarchie ten val brachten.

De betreffende fractievoorzitter werd door Kamervoorzitter Chuan Leekpai, voormalig premier uit de stal van de Democrats, weliswaar tot de orde geroepen, omdat hij het ‘koningshuis ter sprake bracht in een Kamerzitting’. Maar het is weinig aannemelijk dat een dergelijk voorstel en al die bovengenoemde voorvallen zonder een sturende hand zomaar uit de lucht komen vallen.Antonin Cee, Democracy Monument, Geschiedvervalsing

Ook het militaristische trainingsprogramma Volunteer Spirit 904, waarover Trefpunt Azië eerder rapporteerde moet worden gezien als onderdeel van een groter project, dat veel weg heeft van de Culturele Revolutie onder Mao Zedong.

Is er een Thaise versie van het Rode Boekje op komst?

Aan dit programma nemen duizenden burgers deel om lessen over de geschiedenis van Thaise koningen te krijgen. Het wachten is nu alleen nog maar op een Thaise versie van het Rode Boekje. Enkele jaren terug gaf Prayuth al een aanzetje met de tien gedragsregels waaraan iedereen zich zou moeten houden en die dagelijks op scholen gereciteerd zouden moeten worden.

Een dergelijk boekje zou gezien Thailands historische aversie tegen het communisme, waarschijnlijk een vreselijk inconsistent schrijfsel worden. Maar coherentie is zoals we een maand geleden konden opmaken uit een toespraak van legerleider generaal Apirat Khongsomphong niet een van de sterkste kanten van de huidige machthebbers.

Ook als het Democracy Monument wordt ‘weggetoverd’ blijft te bezien of het Prayuth en de zijnen gaat lukken de geschiedenis in een nieuw pak te steken. In het boek van Orwell worden mensen, geschriften en monumenten volkomen verpulverd, zodat er niets meer is dat aan ze kan herinneren. Dat is in deze tijd van digitale opslag en sociale media niet gemakkelijk uitvoerbaar. Ook niet door halfgoden.

Eerder op Trefpunt: Loopgravenoorlog om geschiedvervalsing (1)
Pravit Rojanaphruk/Khaosod English  over ijzervreter Apirat

 

Antonin Cee
Over Antonin Cee 146 Artikelen
Antonin Cee woont sinds eind jaren tachtig in Chiangmai en voerde themareizen uit. Hij studeerde filosofie aan de Universiteit van Montpellier in Frankrijk en werkte enige tijd als redacteur bij The Nation in Bangkok. Ook schreef hij artikelen voor verschillende Nederlandse, Belgische en Engelstalige magazines. Met zijn achttienjarige dochter vormt hij een eenoudergezin en brengt elk jaar enige tijd door in Zuid-Frankrijk. Hij publiceerde een verhalenbundel getiteld 'Inheems Kruid'. Onlangs bracht hij zijn tweede boek 'Thailand tegen het Licht' uit. Beide boeken zijn zonder verzendkosten te bestellen bij www.amazon.de.

10 Comments

  1. ‘ Democracy Monument, een van bekendste boegbeelden in Bangkok gelegen op de prestigieuze Rajadamri Avenue’

    Rajadamri Avenue moet natuurlijk Rachadamnoen Avenue zijn (‘Koninklijke Weg’). Maar goed, het is allebei ‘raja, racha’ en dus koninklijk.

  2. Citaat:
    ‘Een paar voorbeelden uit de activiteiten. In 2017 verdween een bronzen gedenkplaat aangebracht in het plaveisel op Royal Plaza op mysterieuze wijze. Het was de plaats waar in 1932 leden van de People’s Party, bestaande uit ambtenaren en laaggeplaatste militairen, een declaratie voorlazen waardoor Thailand na eeuwen van absoluut koningschap een constitutionele monarchie werd.’

    Dit is het begin van die declaratie op 24 juni 1932:

    When this king succeeded his elder brother, people at first hoped that he would govern protectively. But matters have not turned out as they hoped. The king maintains his power above the law as before. He appoints court relatives and toadies without merit or knowledge to important positions, without listening to the voice of the people. He allows officials to use the power of their office dishonestly, taking bribes in government construction and purchasing, and seeking profits from changes in the price of money, which squanders the wealth of the country. He elevates those of royal blood (phuak chao) to have special rights more than the people. He governs without principle. The country’s affairs are left to the mercy of fate, as can be seen from the depression of the economy and the hardships of making a living – something the people know all about already.
    The government of the king above the law is unable to find solutions and bring about recovery. This inability is because the government of the king has not governed the country for the people, as other governments have done. The government of the king has treated the people as slaves (some called phrai, some kha) and as animals. It has not considered them as human beings. Therefore, instead of helping the people, rather it farms on the backs of the people. It can be seen that from the taxes that are squeezed from the people, the king carries off many millions for personal use each year. As for the people, they have to sweat blood in order to find just a little money. At the time for paying government tax or personal tax, if they have no money, the government seizes their property or puts them on public works. But those of royal blood are still sleeping and eating happily. There is no country in the world that gives its royalty so much money as this, except the Tsar and the German Kaiser, in nations that have now overthrown their thrones……..You, all of the people, should know that our country belongs to the people – not to the king, as has been deceitfully claimed………

  3. Een uitstekend verhaal, Antonin! Je hebt alle aspecten prima en volledig verwoord. Het is dan vervolgens de vraag, zoals je die ook stelt in de laatste alinea, of deze geschiedvervalsing gaat lukken. Persoonlijk denk ik van niet. Er zijn te veel mensen in alle geledingen van de Thaise maatschappij die de ware geschiedenis wel kennen. De meesten zwijgen in het openbaar, en wanneer sommigen spreken worden ze vervolgd, aangevallen, opgesloten of vermoord. Ik vraag me af hoe het zal aflopen. Ooit zal de spanning toch te veel worden en moet er iets breken.

      • Nee, Hans, 1932 was geen ‘paleisrevolutie’ want dat is een revolutie binnen een paleis: zoon tegen vader, broer tegen broer of zus etc. Kwam in het vreedzame Siam/Thailand veel voor; een derde van alle vorsten kwamen om door intern geweld. 1932 was een revolutie van burgers tegen de royalisten. Wat een cyberputch is weet ik niet.

        • Cyberputsch? Internetputsch? Waarom dan tanks en manschappen in de straten van Bangkok? Geloof ik niet in; er moet altijd uiterlijk vertoon zijn en iemand die daadwerkelijk iemand anders afzet. 1932 Acht ik ook geen paleisrevolutie, meer een ‘Volksempfinden’ dat eindelijk steun vindt bij mensen hoger in de structuur. In 1932 werd de vorst daar slachtoffer van, wenst zich er niet bij neer te leggen en vertrok. Paleismoord kan ook en dat zagen we in Nepal waar een lid van de familie de hele koninklijke familie vermoordde; de laatste koning is daar nu ambteloos burger. Maar hiermee laat ik het onderwerp van Antonin los. Goed dat we nu iets meer weten en de achtergrond begrijpen als de slopershamer komt……

      • Dit verhaal gaat over geschiedvervalsing. Om historische gebeurtenissen recht te doen is het van belang de juiste terminologie te gebruiken. Paleisrevolutie betekent volgens Van Dale 1: revolutie die zich binnen de regeringsgebouwen voltrekt; 2: ingrijpende verandering in het bestuur van een grote organisatie. Een andere uitleg luidt: ‘omwenteling binnen de top van een regering, bedrijf waarbij één persoon wordt vervangen maar de machtsstructuren in essentie dezelfde blijven.’ Die past ook naadloos bij wat in Thailand gebeurde na de overgang van absolute naar constitutionele monarchie.

        • Het was dan toch wel een revolutie, Hans? Zo noemt Antonin het ook. Het is wel zo dat al snel na de revolutie van 1932 een nieuwe dictatuur werd geboren: een militaire dictatuur onder de rokken van de monarchie. Gebruik ik de juiste terminologie?

  4. Negentig jaar na 1932 happen de hoogste ambtsdragers nog stof. Ligt ‘Das Dampfschiff Die Demokratie’ zo stevig aan de ketting in Duitsland? Maar dan zal de situatie rond ‘Wie de koek krijgt en wie de gard’ de eerste decennia wel niet veranderen….

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*