Thailand. Tegenstrijdige gevoelens bij bezoek Longnecks Mae Hong Son

Bert Vos.Thailand. Tegenstrijdige gevoelen bij bezoek Longnecks

Bij een van mijn eerste backpackreizen door Thailand belandde ik in het dorp Mea Hong Son. Met de bus een duizelingwekkende rit over kronkelwegen van zes uur vanuit Chiang Mai, of twintig minuten met een propellervliegtuig. Uitvalsbasis voor voor jungletrekking, raften en de hilltribes. Volgens mijn reisgenoot moeten we in ieder geval naar de longnecks als we een tour boeken. Een minderheid die tot het Karenvolk behoort. Ik houd niet van aapjes kijken, maar nieuwsgierig ben ik wel. Met tegenstrijdige gevoelens geef ik toe om deze ‘attractie’ te gaan bezoeken.

Een onbehaaglijk gevoel kruipt langs mijn bezwete rug omhoog als de minibus bij een bamboe-afscheiding met een poort parkeert. De weg waar we een uur lang overheen reden is zanderig, de zon meedogenloos. Achter een kassa zit een stuurs kijkende vrouw die zwijgend het entreegeld aanneemt en een ticket toeschuift. Onze reisgenoten zijn een Spaans stel en twee Duitse backpacksters. Net als wij hebben ze geboekt bij een van de vele reisbureautjes in het centrum van het schilderachtige plaatsje Mae Hong Son, omringd door bergen en jungle. Met als een van de hoogtepunten, als je de gids mag geloven, een bezoek aan de Longnecks.Bert Vos. Thailand. Tegenstrijdige gevoelen bij bezoek Longnecks

Longneck Village

Voor ongeveer zes euro krijgen we een toegangsjaartje met daarop twee wevende dames met ringen om hun nek. Welcome to Longneck Village. Eenmaal binnen zien we vrouwen en meisjes met bronzen ringen om hun nek op klanten te wachten achter marktkramen. Volgestouwd met tassen, kleden, poppetjes, houtsnijwerk, sieraden en natuurlijk de ringen die worden aangeprezen. Het is rustig, met hier en daar wat plukjes toeristen, een olifant aan een ketting en de verte een kerkje. Veel Karen zijn Christen geworden nadat missionarissen voet zetten in hun leefgebied. Er is verder niets te doen dan langs de kramen te slenteren, foto’s te maken en iets te kopen.

 

Bert Vos. Thailand. Tegenstrijdige gevoelen bij bezoek Longnecks

Karen

Het voelt inderdaad zoals verwacht als aapjes kijken. Maar dan zijn het mensen die elke dag worden aangegaapt om de vele ringen waardoor hun nek er onnatuurlijk lang uitziet. Een attractie die niets te maken heeft met het echte leven van deze Padaung zoals het Karen-volk in Thailand genoemd wordt. Dat maakt dat ik er een dubbel gevoel bij heb. Van de ene kant houd ik niet van deze ‘bezienswaardigheden’, van de ander kant is het voor hen een bron van inkomsten.

Paduang Longnecks

De Padaung Karenvrouwen dragen vanaf het vijfde jaar vijf koperen ringen om hun nek. Naarmate ze ouder worden, vertelt de gids, komen er steeds meer koperen ringen bij. Het lijkt daardoor alsof de nek steeds langer wordt, vandaar de naam Longnecks of ook wel giraffevrouwen. Maar het is niet de nek die wordt uitgerekt. Het zijn juist de schouders die naar beneden gedrukt worden. De ringen zijn een traditioneel onderdeel van het leven van de vrouwen, beweren ze, en worden nooit afgedaan.

Bert Vos. Thailand. Tegenstrijdige gevoelen bij bezoek Longnecks

Schoonheidsideaal

Het is niet duidelijk waarom de ze de ringen eigenlijk dragen. Maar dat weten ze volgens mijn gids zelf ook niet. Vermoedelijk is het een schoonheidsideaal. De vrouw met de meeste ringen wordt gezien als de grootste schoonheid. Een ander verhaal vertelt dat de mannen hun vrouwen op deze manier wilden beschermen voor aanvallen van tijgers. In vroegere tijden in grote getale aanwezig in Birma en Thailand. Die konden zo niet bij de nek, voor dit roofdier dé plek om zijn prooi zo snel mogelijk te doden. Verder dragen ze de ringen ook om armen en benen.

Bert Vos. Thailand. Tegenstrijdige gevoelen bij bezoek Longnecks

Karen

De Karen in Thailand wonen zowel in de laagvlaktes als in de bergen van de provincies Chiang Mai, Mae Hong Son en Chiang Rai. Het is een onderdrukt volk, dat zijn oorsprong vindt in Myanmar. Veel van hen zijn stateloos en worden door Thailand niet als staatsburger erkend. Niet iedereen houdt zich aan de traditie, maar vrouwen die de ringen wel dragen krijgen een vergoeding van de overheid. Dit om het toerisme in dit gebied in stand te houden. Ik maak een paar foto’s, het Spaanse stel laat zich een ring aansmeren en dan snel terug naar de bus.

 

Bert Vos. Thailand. Tegenstrijdige gevoelen bij bezoek Longnecks

Normen en waarden

Ik voel mij behoorlijk bekocht. Alsof ik naar een slechte toneelvoorstelling ben geweest. Heb het idee dat ik iets gedaan heb dat tegen mijn ethische normen en waarden indruist. Maar er is geen weg terug. Gelukkig mogen we weer verder. Er volgen nog een paar grotten, waar ik wegens een eerdere ervaring niet inga, een ‘traditioneel’ dorpje, de eeuwige waterval en enkele warmwaterbronnen verderop in de bergen.  Een paar uur later worden we bij ons pension afgezet. Ik verwerk wat ik gezien heb met een koude Chang-bier op een terras en verval in overpeinzingen.

Bert Vos
Over Bert Vos 75 Artikelen
Bert Vos is journalist, publicist en ZZP'er in Amersfoort. Hij is ook een enthousiast Thailand-reiziger.

1 Comment

  1. Wat een aardig artikel wat mij herinnert aan een soortgelijk bezoek zo’n 17 jaar geleden en waar ik toen ongeveer dezelfde gevoelens aan overhield. Een hele tijd later zag ik echter een documentaire over deze “attractie” en een Padaung-dame vertelde dat ze zich kostelijk vermaakte; de hele dag trok er een bonte stoet van mensen aan haar voorbij, de meest vreemdsoortige mensen zag zij; zeer dik, of juist dun, vooral veel lange mensen, allerlei kleuren haar, rare grote neuzen en veel tatoeages…. En zo blijkt maar weer dat het allemaal om perspectief gaat 😉 want zij hoefde hiervoor niet te reizen of entree te betalen!
    Wie graag Nederlandstalig meer wilt lezen over Padaung kan ik het boek “Het land van de groene geesten” van Pascal Khoo Thwe van harte aanbevelen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*