Thailand. Voor de zekerheid liggen in een doodskist

Vorig jaar kwam een Amerikaanse film uit: ‘The Coffin’, de doodskist. Griezelfilm? Nee. Een verdichtsel van een bestaand ritueel in Thailand. In onze westerse ogen misschien bizar, maar voor de Thai blijkbaar een aanrader: voor een korte tijd in een kist liggen terwijl monniken dodenriten uitvoeren, gevolgd door ritueel bidden en gezang voor vernieuwd leven. Veel deelnemers voelen zich herboren als ze de kist weer uitklimmen. Het ritueel – Non Ling Hai Chok – in het Thais นอนโลงให้โชค , geniet een groeiende populariteit, en wordt in verschillende tempels, soms dagelijks, uitgevoerd.

Loes Modderman, Thailand, Liggen in een doodskist
Bron: Zimbio.com

 

Goed voor je karma

Zo’n doodskist is mooi versierd, een plezier om in te liggen. Mensen die dit ritueel beleven geven er een verschillende uitleg aan. Voor sommigen is het een manier om de in Thailand overal aanwezige geesten te misleiden: denkend dat je al gestorven bent, zullen ze je dan allicht niet meer dwarszitten. Geesten worden blijkbaar voor niet erg slim aangezien. Anderen zien het als een manier om van het slechte karma af te komen. Dat blijft achter in het ‘oude’ leven. Er zijn er ook die het als een middel zien om het leven te verlengen.

Prematuur in een doodskist gaan liggen wordt in veel culturen, en zeker in de onze, van oudsher als ‘bad luck’ gezien. De goden verzoeken. Je zou de geesten op een idee kunnen brengen. Sommige Thai voelen het ook zo en die wijzen het ritueel af. Maar er zijn er ook die er echt iets van maken. Zo worden er Bijna-Dood-Ervaringen gemeld en ontmoetingen met overleden familieleden.

Sommigen veranderen na het ritueel hun naam, want men gelooft dat de naam bepalend is voor iemands lot. Het is een oeroude gedachte dat de naam de persoonlijkheid in zich draagt, en het gebruik dat men van naam verandert als men een nieuw leven binnenstapt is universeel. Een voorbeeld is de kloosternaam die novicen aannemen wanneer ze intreden in een orde of congregatie. Nomen est Omen.

Loes Modderman, Thailand, Liggen in een doodskist
Bron: Bertrand Linet

In sommige Thaise tempels is de gift vrijwillig. In andere, zoals de Wat Prommanee, iets buiten Bangkok, kost de ceremonie 100 Baht, dat is ongeveer 5 Euro. Het wordt aangeraden het ritueel eens per jaar te ondergaan. Hoewel het eigenlijke ritueel in deze grote tempel maar 90 seconden duurt, gaan aan de dag een paar uren gebed vooraf. In de Wat Promanee doen de monniken niet anders, dus hun hart zal er wel niet meer helemaal bij zijn.

Niet achter de doodskist staan

Na het collectief gebed dat wordt bijgewoond door alle kandidaten worden de eerste negen mensen – negen is een heilig getal – naar hun doodskist geleid, waar een bosje orchideeën op ze wacht. Als ze allemaal liggen wordt een witte doek kort over alle kisten heengetrokken, twee maal. Dan is het voorbij. En men stapt dankend en buigend uit de doodskist en maakt plaats voor de volgende negen gegadigden. In andere tempels gaat het wat rustiger toe, en hebben de gelukszoekers wat meer tijd om naar de zingende monniken te luisteren en het ritueel tot zich door te laten dringen.

Een bord waarschuwt bezoekers om niet achter de doodskist te gaan staan, want daar kan het slechte karma van vorige klanten zijn blijven hangen. En Thailand zou Thailand niet zijn als er naast het liggen in de kist geen geluksamuletten werden verkocht. Verkopers verleiden de menigte met bijzondere aanbiedingen, de een nog gelukkiger dan de ander. Mocht het kistritueel niet helpen, dan is er altijd nog een heilige om op terug te vallen.

 

Loes Modderman
Over Loes Modderman 11 Artikelen
Loes Modderman is geboren en getogen in Amsterdam. De liefde voor boeken, taal en schrijven kreeg ze van huis uit mee. In haar tienerjaren raakte ze geïnteresseerd in wereldculturen, mythologie en religies. Loes werkte vele jaren in de gezondheidszorg en als zelfstandig micro-fotograaf, studeerde Engels en Hebreeuws. Ze schreef de boeken 'Dubbelklik' en 'Bergen stenen, korrels zand en publiceert tevens op haar eigen website scienceart.nl. Modderman is medewerkster van magazine Bres, dat het kompas richt op universele spiritualiteit.

3 Comments

  1. Mijn lief en ik hebben dit ritueel ook eens gedaan in een wat ergens in noordelijke Bangkok. Ik had er totaal geen moeite mee, waarom zou ik ook? Ik dacht een tel ‘huh? in de kist liggen? .. okay prima hoor’ . Naar ik me herinner was er geen vast prijskaartje maar stond er wel een mooie donatie pot (waar dan ook wat in ging).

  2. ‘Het ritueel – Non Ling Hai Chok – in het Thais นอนโลงให้โช..’

    Voor diegenen die dit ook eens willen proberen:

    De ‘officiële’ benaming is นอนโลงศพสะเดาะเคราะห์ non loong sop sadao khroh (tonen: midden, midden,laag, laag,laag, hoog) non ‘liggen’, loong ‘(dood)kist’, sop ‘lijk’ en sadao khroh betekent ‘je slechte karma verbeteren of verwijderen’. Het is bijna gelijk aan een duiveluitdrijving door een priester in het christendom, alleen noemen we het één een geloof en het ander een bijgeloof. Het is belangrijk om verschillende identiteiten uit elkaar te houden.

  3. 100 baht is niet ongeveer 5, maar ongeveer 3 euro. Dat is een niet onaanzienlijk verschil, zeker voor de gemiddelde Thai. Voor die 2 euro verschil (ruim 60 baht) kan zij of hij na afloop van de ceremonie zich bijvoorbeeld een eerste maaltijd in haar of zijn nieuwe leven veroorloven.
    Leuk artikel overigens. Ik lees de verhalen van Loes Modderman met plezier en interesse.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*