De liefde voor de moeder de vrouw

Hans Geleijnse, Moeder de vrouw, Rolstoel

Ze pakte de voeten van de oude vrouw en masseerde ze zacht. Stil maar moeder, zei ze. De vrouw, in de zestig zo te zien, had haar lange haar in een knotje en een zeer bezorgde blik. Haar moeder lag onder een krap bemeten dekentje te slapen in een rolstoel met ligstand. Af en toe snurkgeluiden. Een teken van leven van een fragiel, bewegingloos hoopje mens. Van haar hoofd waren door een mondbedekkend gezichtsmasker slechts dun grijs haar en de gesloten ogen zichtbaar. Onder het dekentje uit staken twee magere enkels en voeten.

Iets verderop, bij de lobby met verpleegsters, stond schoonzoon, een medisch dossier in de hand. Ook hij keek zorgelijk, vooral naar zijn echtgenote. Haar lichaamstaal drukte verzet tegen onafwendbaar afscheid uit. Ze gunde zich geen moment rust. Bevochtigde met een wit doekje om de paar minuten het voorhoofd en de polsen van haar moeder. Droeg echtgenoot op weer een bekertje fris water te halen. Sprong op als het grijze hoofd met gezichtsmasker opzij gleed richting leuning rolstoel, Schikte het kussentje weer in moeders nek, nam het hoofd voorzichtig in beide handen en zette moeder weer recht. En opnieuw, telkens weer.

Rolstoel met patiënt was door dochter een kwartier eerder geparkeerd bij het rijtje fauteuils waar ik al wachtte op een beschikbare arts. Zo nu en dan hoorde ik haar zuchten, kon bijna voelen hoe stress haar in de greep had. Ik bad dat de oude vrouw vóór mij aan de beurt zou zijn. Dat ik mij maar wat verbeeldde. Dat zij niet doodziek was, maar met wat medicijn tegen een hinderlijk griepje of zo nog jaren meekon.

Ik schrok op door het geluid van geschuif met een stoel. Dochter zette die naast de rolstoel, nam de arm van haar moeder, drukte die tegen haar hoofd en liet dat op de deken rusten. Plots komt ook de andere arm van de oude vrouw tevoorschijn komen. Ze legt die in een omhelzingsgebaar om de nek van haar dochter, streelt met haar hand het knotje.

Wat zouden zij samen allemaal gedeeld hebben, meegemaakt? Ik voelde een brok in m’n keel schieten, raakte ontroerd over dit verstilde beeld van liefde en zorg tussen een bejaarde moeder en haar op leeftijd geraakte dochter.  En vruchteloos zocht ik buitenstaander, op dat moment maar ook nu, naar woorden waarin de intimiteit en verbondenheid van deze twee mensen gevangen zou kunnen worden.

Echtgenoot snelde toe, nam zijn vrouw bij de arm en bracht haar naar een van de fauteuils. Ze stribbelde niet tegen, ging zitten en viel ogenschijnlijk als een blok in slaap. Hij nam plaats naast schoonmoeder en pakte haar hand. Even keken we elkaar aan. We glimlachten, een flits van verstandhouding en begrip.

Mannen hebben dat soms.

 

Bangkok-Pattaya Hospital 17 juni 2018

opgedragen aan de schrijvers van het boekenweekgeschenk.

Afbeelding: Oude Waalbrug met tekstgedeelte uit gedicht De moeder de vrouw van Martinus Nijhoff

 

 

 

 

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 295 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.

3 Comments

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*