De Leo smaakt niet meer

Het jaar 2018 – weet: 2561 in de boeddha – is in afroep. Het is al december… maar ik ben in alle staten. Thailand is in grote nood. Het bier der bieren – de Leo smaakt niet meer!
Ik heb het net ontdekt in de Hanrahans, de enige bar in Soi 4 waar meisjes niet toegelaten zijn. Hij smaakt niet meer als vroeger. Hij smaakt niet meer zoals hij moet smaken.
Hij is brak als schotelwater.
Het is een ramp. Cuvee najaar 2561 is mislukt.
Weinig goeds voor cuvee 2562 beloofd!

Twee weken geleden arriveerde ik in Bangkok. Ik kwam al vroeg op de dag toe.
Eerst ging ik mijn jetlag uitslapen. Ik vind, dat het makkelijker van Bangkok naar Brussel vliegen is, dan omgekeerd. In het eerste geval lijkt het of je al een hele nacht geslapen hebt, maar helaas, omgekeerd is dat niet zo. Naar Thailand toe vlieg je altijd de dag tegemoet.
Hoe ik dat weet?

Soms klapt een onverlaat in het snurkend schemervol vliegtuig zijn raampje open, hoewel de stewardessen daar helemaal niet om kunnen lachen en met vermanende vinger toeschieten. Overigens de diep verborgen natte droom van iedere gepensioneerde in een vliegtuig: een standje van de pittige stewardess. De kapitein had het toch gezegd: niet zelf openen! Meneer Oud, meneer Oud, wat ben je toch stout! En het is ook een ongeschreven code dat je de kunstmatig gecreëerde nacht van de passagierscabine niet verstoort.

Alphonse Wijnants, De Leo smaakt niet meer1

Maar soms is er zo’n opa-toerist uit Toulouse, tweeënzeventig geworden, en met Voyages Léonard en zijn vrouw zijn eerste droomreis Thailand geboekt. De zwakheden van de Europese bejaarden… Nu willen ze plots genieten en de wereld zien.
Was Palavas-les-Flots toch niet beter? Of Kijkduin? Of Blankenberge? Zoals vroeger? Waarom zoveel moeite? Uuu-rén in het vliegtuig gewurmd, enkele dagen rondhossen in bussen, wolken zwarte rook uitblazend over de locals, geloven dat je Thailand hebt gezien, ervaren en doorleefd… Toeristisch Thailand – een ramp.

Wat een immens buitensporige ecologische voetstap voor iemand die tweeënzeventig is mogen worden. Maar daar hebben bejaarden lak aan, onze dagen zijn toch al geteld. Voor onze kleinkinderen? Kom nou, mijn kleinkinderen zijn superintelligent, die zullen wel wat bedenken tegen die tijd. De reisbureaus hebben een onuitputtelijke markt aangeboord, althans toch voor de eerste vijftien jaar. Wereldwijd genieten. Dan is de bron uitgedroogd wegens crematie of dergelijke.

Ik ken niet één kennis die me niet tijdens de eerste dag van mijn aangebroken pensioen het zeikerige stroopcliché ‘En nu maar genieten’ toestuurde. Op het einde van die dag ben ik in een hoek gaan overgeven, het was een dag in juli. Eénentachtig likes die in koor kwelen: ‘En nu maar genieten.’ Met mijn joy-stick zeker.

Wat is dat toch met onze gedegenereerde westerse beschaving? Met onze decadente babyboomgeneratie? Of ze een vreselijk bestaan gehad hebben en hun hele leven in een persoonlijke guerilla tegen racisme, voor mondiale mentaliteiten en schofferingen, voor universele menselijke wetten, dierengelijkheid en minderheidsgelijkheid hebben moeten opofferen.

Vechten en vechten voor borderline-idealen. En daarbij vreselijk geleden, gemarteld door het leven, die westerse mens, die maar moest accepteren dat gratis gezondheidszorg, en onderwijs, en werkloosheidsuitkering en riant pensioen over hem – uitverkorene  – werd uitgegoten. En een zesendertigurige werkweek ook nog. Dankbaarheid? Dat is lijden, hoor. En nu maar genieten!

Het zijn allemaal mensen in de slachtofferrol. Ontmasker ze, en je ziet: het is nooit genoeg voor ze en ze willen de hele wereld naar hun beeld en gelijkenis kneden. En vooral uitmelken. En hun dwangideetjes laten domineren. Democratie, democratie en intussen roofbouw op de economische systemen van de arme landen, op de lage lonen en de goedkope grondstoffen. In naam tegen de plaatselijke dictator, dat staat goed.

Alphonse Wijnants, De Leo smaakt niet meer2

Toch chique dat we geen jeans van Zeeman voor 8.99 euro meer willen dragen maar een Armani van 299 euro. Want dat zie je, daar zit geen kinderarbeid meer achter, bekijk dat stofje maar, niet uitgebleekt door de zoute tranen van een uitgebuite achtjarige in barre hygiënische omstandigheden en krap bemeten naaihoekje in Bangladesh.
Waar is het feest van het leven gebleven?

Wat heeft dat nog met de brakke cuvee Leo te maken, hoor ik u zeggen. Wel, de quote: ‘En nu maar genieten.’
Ik – ik geniet van een koude Leo met ijs.
Ik ben tot mijn vijfenzestigste naar school gegaan. Wat denk je dat ik in die eerste 65 jaar deed? Huilen om mijn vreselijke jeugd? Door de paters misbruikt, niet aan een lekkere stoot aan de universiteit geraakt, altijd maar op een kamertje en dan jarenlang dwangarbeid in loondienst kloppen, door mijn baas uitgebuit? Je komt van die types tegen, of ze hun hele leven aan de brug over de River Kwai-aan-de-Maas moesten sjouwen. Sisyphus!
Nooit tevreden!

Ok, ik begrijp het, Jean-Jacques Louis en Marie-Jeanne uit Toulouse zijn voor de verkooppraatjes gevallen. Hij is voor de Thai Smiles gevallen die de reisagent hem op een druilerige herfstmiddag als stroop rond de mond smeerde. En zijn dochter Annick had eraan toegevoegd: ‘Voor ons moet je je geld niet opsparen, hoor, opa. Ga maar! Notre petit Cédric kan je wel twee weken missen.’

En zo kom je in een situatie dat Jean-Jacques ongeroutineerd zijn raampje openschuift en een hartstilstand bij de meeste aanwezigen veroorzaakt. De cabine explodeert in ochtendlicht van 11 000 m hoog. Dat slaat als een hamer op je netvlies en binnen in je brein is het plat.
Misschien dat ik mijn vlucht richting Bangkok op de verkeerde tijd boek.

Tot nog toe heb ik altijd van mijn eerste – en laatste Leo genoten.
Een Leo met ijs. Thai met de Thaise mensen.
Neen, geen Chang, daar krijg ik hoofdpijn van; neen, geen Tiger, daar krijg ik het plat schijt van na twee slokjes, test zelf; neen, geen omhooggevallen al te bittere Singha, internationale pils voor nobodies in dure hotels. En zeker geen pispils Ainekèn!
Alleen Leo, zoals de meeste Thai, die eens een nacht goed door willen drinken, of een hele week.

Toen ik dan vijf uur later in het Atlas-hotel met fris hoofd wakker werd, dacht ik dat het uur gekomen was om even de beentjes te strekken. Op naar de Hanrahans en dan naar Hillary 2 via achterstraten van de Sukhumvit.
Loop je Soi 8 binnen en zigzag je door enkele smalle verborgen soi’s, kronkelende stegen met blowjob-bars om de hoek en meisjes die verveeld zonder klanten zitten, blijf je dan nog rechtdoor gaan via enkele hotels van naam, SM Grande, Phachara Suites, dan kom je midden in Soi 4 uit. Soi See, de meest familiaire steeg van Bangkok. Iedereen kent iedereen.
Je loopt bijna recht de Hanrahans binnen, recht ertegenover is de Hillary 2. Twee van mijn favoriete plekjes. De eerste zonder meisjes, de tweede met geen bargirls maar gewone madammen die willen dansen en uit de bol gaan!

Alphonse Wijnants, De Leo smaakt niet meer3

Ik bestelde een grote Leo, 666 ml, nam grote slokken en wat was dat? Het flipte helemaal in mijn mond. Brak rivierwater. Ik proefde opnieuw en dacht, misschien het ijs dat neutraliseert. Ik proefde helemaal geen smaak. Ik bekeek achterdochtig het flesje, vond de wikkel om de fles qua vormgeving en kleur wel amateuristisch. Is dat de beruchte tweede botteling in een of andere illegale brouwerij, dacht ik. Ik hoor er soms over praten.

Maar nee, de eigenaar van de Hanrahans kan zich dit helemaal niet permitteren… En vervolgens bij de overstap naar de Hillary 2 klotste datzelfde onsmakelijke Leo-brouwsel weer naar binnen.
Begot, en ook al zo’n amateuristisch flesje, vond ik. Ik werd helemaal achterdochtig. Sprak een dienster aan met wit polohemdje, van die hyperactieve meisjes die je normaal de kans niet laten twee slokken te nemen, of ze komen bij je staan en pushen je emotioneel om alras een nieuwe fles te laten aanrukken.

Zij wist van niets, stelde voor het flesje mee te nemen en me een ander te laten betalen. Ho maar! Ik wil de baas spreken. ‘De bazin,’ corrigeerde ze.
Ik ken de bazin. Het is een goddelijk mooi Thais meisje van zevenentwintig, je ziet het helemaal niet aan haar en je kunt je dik vergissen… Klasse! Ze komt altijd binnenspringen met haar falangvriend.

Tafeltje gereserveerd vlak naast het orkest, iedereen vliegt om haar ter wille te zijn, ik zat al enkele keren bij toeval aan haar tafel. Leuke meid, keihard en niet op haar mondje gevallen. Die Duitse vriend is ouder dan ik, zeker weten. Ze zit niet bij hem voor zijn geld, laat dat duidelijk wezen. Ze heeft het Hillary Imperium in handen. Een wreed succesvolle zakenlady. Uniek in het falang-uitgangsleven van Bangkok waar iedereen iedereen, mannen dus, uit de rij wil jassen om een plaats op te schuiven, richting top.
Maar de bazin was al weg.

Tot nog toe heb ik altijd van mijn eerste – en laatste Leo genoten.
Een Leo met ijs.
En nu? De Leo smaakt niet meer. Nu zit ik ermee en vraag me af of ik zinsbegoochelingen heb. Of mijn smaakpapillen op hol zijn geslagen, of ik te weinig slaap, of ik teveel bejaardenmedicatie neem. Ik vraag het me af en blijf elke dag maar proeven en hopen.

Terwijl test ik maar uit, nu eens op mijn nuchtere maag drinken, dan weer na een copieus Thais buffet, dan in gezelschap van een leuke Thaise meid die haar best wil doen, dan solitair aan een tafeltje, nu eens aan een straatbar, dan in de lounge van een chique hotel… Tot nu weinig resultaat.
De Leo smaakt niet meer.
De Leo smaakt niet meer als vroeger, zeker weten. Help, Thailand is in nood, maar weet het nog niet. Waar kan ik de klok luiden?
Hoeveel moet ik er nog drinken voor ik de smaak weer te pakken krijg?

Bangkok, november 2018

Voetnoot:

Welcome to Hillary Group. Hillary Group has a number of Bars throughout Lower Sukhumvit. With Great Beers on Draft, Top Live Bands, Live Sport on Big Screen Projectors and regular events throughout the year.

 

Alphonse Wijnants
Over Alphonse Wijnants 25 Artikelen
Alphonse Wijnants is gewezen leraar en directeur van middelbare scholen. Voormalig copywriter. Heden: Ronddwalen in Zuidoost-Azië en kortverhalen schrijven over mensen en voorvallen aldaar.

5 Comments

  1. Geweldige beeldspraak zoals steeds… deze keer moeten lachen omwille van de herkenbaarheid 🙂
    De Leo werd bijna een persoonlijkheid op zich… HIJ is veranderd, hij is niet meer zoals vroeger! Wat nu gedaan!? Pure slachtofferrol die je zo mooi beschreef! Geweldig die verwijzingen naar de psychologie van de mens. Enneuhhh verder… geniet nog met volle teugen van je pensioen! 5555

  2. Alphonse is terug en hoe! Een staccato van zinnen die beklijven. Een bord vol woorden voor fijnproevers. Niet te snel lezen, niet te schokkerig anders krijg je de hik. Ook voor degenenen die net gepensioneerd zijn. Geniet ervan! Ik ga hem alleszins nog een keertje of twintig herlezen en herkauwen wachtend op nog van dat.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*