Thailand. Leed aan de deur brengt je in het Land of Tears

Klein leed, zo benoemd omdat het particulier is, over ‘gewone’ mensen gaat en alleen groot is voor de direct betrokkenen, haalt maar zelden de media. Uitlichten van klein leed gebeurt vaak pas als de optelsom van individuele gevallen een trend aangeeft, een maatschappelijk probleem signaleert. Het leed van mijn Thaise kennis Sukumpol* en zijn gezin – echtgenote Fa, twee tiener-jongens – is groot, hun verhaal een alledaags.

Hans Geleijnse, Leed, Schuldenlast, Huis

Ik leerde beroepsmilitair Sukumpol en familie acht jaar geleden kennen, op de drempel van oud en nieuw. Feest. De vrouwen werkten zich in de keuken een slag in de rondte en sleepten lekkernijen aan, de mannen dronken en zongen veel, de grote schaar kinderen krioelde kraaiend van plezier tussen alles door.

Voor dat plezier zorgde Sukumpol. Hij was voortdurend en enthousiast met de kinderen bezig, verzon spelletjes, hing de clown uit. Af en toe schoof hij tussen de mannen aan tafel om een neut achterover te slaan. Zijn schaterlach maakte iedereen vrolijk. Ik mocht deze rijzige, knappe en extroverte man meteen en dat gevoel bleek wederzijds.

De weg naar de hel

Nadien kwamen we vaak bij elkaar over de vloer. Dat wil zeggen, Suk kwam geregeld bij mij mij een biertje of iets sterkers drinken, Fa bleef bij de kinderen. Zijn Thinglish was goed genoeg voor onze gesprekstof, zijn luide lach bracht extra gezelligheid die geen tijd kent. Al snel ontdekten we een gemeenschappelijk probleem: onze Werdegang op de weg geplaveid met goede voornemens. Er zat te veel licht tussen het besef dat we een ongezonde levensstijl drastisch moesten wijzigen en de praktisch toepassing van die kennis.

Met het verstrijken van de tijd kwam een beetje de klad in onze relatie. Hij werd vaak overgeplaatst, verbleef soms maandenlang in het roerige Zuiden, wat trouwens zijn eigen wens was want verblijf daar leverde gevarentoelage op. Ook viel het hem moeilijk dat ik wél ernst maakte met bestrijding van ongezonde gezelligheid. Een glaasje water aanbieden als hij weer eens met dubbele tong en waggelend aan de deur kwam had voldoende effect. Tot vreugde van Fa die zijn uitstapjes vreselijk vond,  Suk liet zich niet meer zien.

Twee maanden geleden stond hij plots weer voor de deur. Broodnuchter. Of we het chanot (het eigendomsdocument) van zijn huis) wilden overnemen tegen betaling van 1,5 miljoen baht, ongeveer €40.000. Hij had geld nodig en wel meteen.  Hij zou ter compensatie huur gaan betalen en het chanot over tig jaar weer terugkopen. Ik had geen enkele behoefte aan de status van huisjesmelker én dat geld niet paraat, dus bedankte beleefd voor de eer. Zal ik ook bij de buren (eveneens een thai-farangduo) proberen, vroeg hij. Weinig kans, zei ik, mijn buren goed kennende. Ok, zei hij, en sjokte weg. De schaterlach had hij al thuis gelaten.

Slokje en gokje

Erik Kuijpers, Geldboom, Belastingdienst, PensioenRecentelijk troffen we Fa bij haar stalletje met Som Tam Pala (papaja salade met bedorven vis). Tranen met tuiten. Wanhoop. Het gezin moet over een week het huis waar ze twintig jaar hebben gewoond verlaten. Ik wist al dat Suk niet alleen van een slokje maar ook van een gokje hield. Hij had me nooit verteld dat het chanot van zijn huis was overgedaan aan een geldschieter. Anderhalf miljoen had deze Thaise variant van het goed-nederlandse ‘je huis opeten’ opgeleverd,  geld dat Suk had gebruikt voor exploitatie van zijn eigen zwarte loterij. De geldschieter had hem al tijden terug gewaarschuwd, ik wil dat chanot kwijt en m’n geld terug. Suk kon niet betalen, zat aan de grond en bleef doorgokken in de hoop op een wonder. Wat uitbleef.

Het gezin vertrekt nu naar een benepen huurkot. De oudste zoon gaat naar bekenden in Bangkok, studeren. De jongste moet naar een (gratis) tempelschool. Klein leed voor je deur leert hoe groot het voor de slachtoffers kan uitpakken. Thailand zit in de top van Asean voor ‘rood staanders’. De Bangkok Post berichtte dat de schuldenlast van Thaise huishoudens gemiddeld boven de 130.000 baht uitstijgt. Het geleende geld wordt gestoken in aankoop van huis of auto. Dikke kans dat Suk en Fa veel lotgenoten hebben in hun Land of Tears.

 

*de namen van de betrokkenen zijn gefingeerd

Hans Geleijnse
Over Hans Geleijnse 302 Artikelen
Hans Geleijnse (1944, Zaandam). Voormalig beroepsmilitair en dienstweigeraar. Passie voor reizen, schrijven en muziek. Belandde in journalistiek, leerde het vak in de praktijk. Werkte twee decennia als buitenlands correspondent voor persbureau GPD en div. andere Nederlandse media. Woont sinds 2010 met partner en dochter in Thailand.

4 Comments

  1. Beste Tino,
    Je kunt toch, in plaats van iemand vaag uit te dagen, zelf iets schrijven, naar eigen inzicht?
    En een evtl link met culturele identiteit uitwerken, ook al is het resultaat negatief?
    Het is toch, een gangbare marxistische frase misbruikend, “niet toevallig” dat twee bloglezers de ondergang van een persoon en hun omgeving van dichtbij in Thailand hebben meegemaakt…

    • Alex,
      Ik heb al veel geschreven over het verband tussen cultuur en gedrag. Culturele identiteit is iets wat ik over mezelf kan vertellen, niet wat een ander aan mij toeschrijft. Ik heb jarenlang (3-4 jaar?) in een tempel de Boeddha begroet met driemaal een diepe wai. Niet omdat ik een vrome boeddhist was maar omdat ik geen aanstoot wilde geven, met de zwerm mee wilde gaan en indruk wilde maken op mijn Thaise partner. Je mag daarover oordelen maar noem het geen culturele identiteit. Hetzelfde geldt voor gokgedrag. Mijn culturele identiteit is voor een groot deel Nederlands (ik mag dat bepalen) maar in Thailand praat ik het liefst Thais.
      De zeer nare ervaringen die ik met gokken heb gehad in Thailand hadden alleen te maken met huiselijke en familieomstandigheden, en wat met karakter, en niets met cultuur.

  2. Triest verhaal. Ik heb dit ook van zeer dichtbij meegemaakt. De goktenten, hun uitbaters,beschermd door de politie, de pandjesbazen, de verdwenen chanoot’s en andere eigendomsbewijzen, de radeloosheid en het verdriet, en de zelfmoorden.
    Ik heb me altijd afgevraagd wat het met ‘culturele identiteit’ te maken heeft. Misschien moet Andre iets gaan schrijven over het pas ontdekte ‘gokgen’ bij Aziatische mensen.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*