Takels veranderen van kleur. Waanzin!

April 2012. Samen met mijn vrouw Ooy logerend bij zwager Oth en zijn familie in Bangkok.

Hardwerkende zwager heeft een klein bedrijfje, dat zich bezighoudt met de opbouw van podiums voor evenementen. Zoals party’s en huwelijksfeesten. Sinds kort heeft hij daarvoor nieuw materieel tot zijn beschikking. Een viertal behoorlijk prijzige elektrische takels, waarmee men zware attributen tot in de nok van een zaal kan hijsen. Een bijna onmisbaar iets in zijn branche.

Lieven Kattestaart, gele takelsToen deze nieuwe machinerie bij hem thuis werd afgeleverd, stond ik er dan ook bovenop met mijn grote nieuwsgierige farangneus. Vier splinternieuwe, en felgeel gekleurde takels kwamen tevoorschijn uit houten kratten. Regelrecht uit Japan. Zo vers geimporteerd dat de Thaise douanier er bij wijze van spreken nog vanaf geschud moest worden. Normaal gesproken ben ik niet echt geinteresseerd in Japanse takels, maar deze keer beslist wel. Want de aanschaf was grotendeels door mijn vrouw bekostigd, en dat was bepaald geen kattenpis. Haar bijdrage aan het welzijn van de familie, en een steuntje in de rug voor de toekomst.

Diezelfde week vergezelde ik, na wat getolk via vrouwlief, zwager naar een opdracht die hij onlangs verkregen had. Ergens bovenin het Bangkok Convention Center werd een festival gehouden, en hij mocht voor sommige onderdelen zorgdragen. Zijn nieuwe takels zouden daarbij goede diensten bewijzen. Dus stapte ik s’ochtends welgemoed in zijn pick-up, om eens met eigen ogen te zien wat zwager’s werk nu eigenlijk inhield, en meteen het nieuwe spul in werking te zien. Zijn crew was de dag daarvoor al op pad gegaan, om voorwerk te doen. Bij mijn aankomst waren in de grote zaal danseresjes bezig al hoepelgooiend en pomponzwaaiend te oefenen voor hun aanstaande uitvoering. Achter hen, hoog tegen het plafond, ontwaarde ik enkele van de takels.

Ik ontdekte meteen ik iets vreemds. Ze waren namelijk pikzwart!  Ik miste de fel gele kleur. Mijn nek bijna verrekkend tuurde ik heel lang naar de takels, maar ze bleven zwart. Toen ik mijn met truss-onderdelen rondrennende zwager er naar vroeg, in mijn verre van vlekkeloze Thais, kreeg ik als antwoord een stralende glimlach. Gevolgd door “No Pom-plem” in zijn minstens zo vlekkeloze Engels.

Wat een prutswerk aan die takels!

Ik vond het echter allesbehalve No Pom-plem. Wat was dit nou weer voor waanzin? Je ging nagelnieuwe en klauwen met geld kostende takels toch niet zomaar zwart verven? Als ze blijkbaar tijd over hadden voor dit soort nonsens, dan mocht het een wonder heten dat het zaakje nog zo goed liep. Men miste hier duidelijk een zakelijke Westerse aanpak.

Daar kwam bij dat het spuiten van de takels ook nog eens met de Thaise slag was gedaan. Ik ontdekte een exemplaar dat gereed lag op de podiumvloer, en het leek nog het meest op een in olie gedompelde goudklomp. Hier en daar piekte op hoeken nog het felle geel door de zwarte lak heen.

Prutswerk!

Eenmaal weer thuis bracht ik eega ontstemd het nieuws. Over haar dure Japanse takels die als een kameleon van kleur verschoten. En nog bedroevend slecht ook. Ze bleef er opmerkelijk kalm onder en begon toen te lachen. Ik begreep niet wat er zo lollig aan was. Men was duidelijk in de weer met onzinnige zaken, die niets toevoegden. Sterker nog, de nieuwe takels zagen er nu al niet meer uit. Koud een week uit het krat.

Een geamuseerde eega vertelde me dat zwager twee dagen daarvoor een andere klus had gehad. Een groot huwelijksfeest van welgestelde Thais. Deze poenies waren van een bepaalde kleur politieke overtuiging. En men had te kennen gegeven uiterst allergisch te zijn voor de kleur geel. Ze betaalden goed, dus nam Oth, de Thaise harmonie indachtig, een spuitbus met zwarte lak ter hand. Resultaat: No Pom-plem!

Gelukkig is Bangkok groot. Geen gebrek aan hoekjes waarin ik me stilletjes kon gaan zitten schamen.

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)