De kleinste bar van Bangkok (3, slot)

De Vespa en het klapstuk

 

Het was wachten op het klapstuk, de climax, op het apogeum!
Vier uur net gepasseerd – Maria gaat naar huis! Haar dienst is voorbij.
Dat is wat er gewoonweg plaatsvindt.

Alphonse Wijnants, Kleinste bar Bangkok, Shots, Maria

‘Kom maar achter me aan,’ zegt ze uitdagend in het voorbijgaan tegen ons alle vijf. Het terras van de Shots Bar blinkt als een paleisvloer en haar lach schatert door de hele soi en komt terug tot ons.
Ze zegt het voor de grap. Haar vrolijke helm zwaait en slingert in haar wijsvinger gehaakt en bonkt tegen mijn barkruk. ‘Kom maar achter me aan als je kunt!’ Op dit tijdstip is de hemel een diepe mand vol sterren. Het zijn er zoveel en zelfs bij benadering kan een geleerde ze niet schatten.
Stukje bij beetje manoeuvreert ze haar scooter. In korte rukjes duwt ze hem vooruit-achteruit en vooruit-achteruit. Tot het voorwiel richting straatzijde wijst. Een echte Vespa, gehavende Touring 150, incluis krassen, schuurstrepen, schrammen in de lak. Met die Vespa is Maria des duivels, op gegeven tijdstip gaat ze er als gek tussenuit en de straat stinkt nog een poos.

Alphonse Wijnants, Shots Bar, Klapstuk, Vespa

Met dartele branie rijdt ze de honderd meter van Soi 7/1 uit, neemt rechts de Sukhumvit omhoog, naar Phloen Chit, schiet tussen al de taxi’s en pick-ups door, vliegt verderop rechtsaf Thanon Phaya Thai. De grote boulevards van Bangkok. Helemaal voluit tot aan het Victory Monument. Daar verblijft ze ergens in een goedkope flat. Getuigenissen vertellen hoe krankjorum ze rijdt. Niemand waagt het achter haar aan te gaan.
Ze is me een vedette!

Wij kijken en volgen als vastgeklonken iedere beweging. Van de andere kant van het scooterframe kijkt Maria ons met haar grote wijde schuldeloze ogen aan, trekt die roze helm van Hello Kitty over haar hoofd. Een customhelm net tot over haar oren en daaronder steken wilde zwarte lokken in het rond. Die helm, die waaier haren, die koolzwarte priemende ogen: zo lijkt ze heel vrijgevochten.
‘Kom maar op!’ Ze wenkt veelbetekenend met haar hoofd naar de straat en sub finem naar de Sukhumvit. Van de grote boulevard komt het licht, het rumoer en de geuren. Daar is het leven. Het hangt in de trillende nacht. Een farang kruist met een fijnbesneden deerne het terras van de Shots Bar voor een short time.
De helm van Maria zakt scheef weg, koddig, snaaks en wij doen alle vijf lacherig. Dat heeft ze niet voorzien. Pruilend met een dikke lip klikt ze het riempje aan, klapt met een lel het vizier van de custom neer. Wat is ze schattig. Immer vurige ogen, immer curvy, immer lach.
‘Kom maar achter me aan!’ Voor de laatste keer zegt Maria het met een zwaai en een wenk en een beetje uitdaging. Quasi boos. Ze start en geeft vol gas, wat een blauwe rook als een aura om haar verschijning blaast. Ze stuift weg, zet Soi 7/1 in vuur en vlam.

Maar verdomd, je moet me niet stangen! Ik wil wel weten, meisje, of ik je niet te pakken kan krijgen… Met grote passen ren ik achter haar de straat uit, richting Sukhumvit, door de plassen, scheuten water kletsen tot op mijn dijen. Altijd ga ik erop in, als ik word uitgedaagd, ik kan het niet laten.
Ik storm naar een motorsai-driver op de hoek. ‘Volgen!’ roep ik ademloos, punt met mijn wijsvinger naar het vurig oplichtende achterlicht van de Vespa daarginds bij Soi 5. ‘Volgen! Hurry up! Faster!’ Ik gooi mijn been over de duozit, omklem zijn oranje hesje. Hij gaat er met mij als een kogel vandoor.
Meisje Meisje Maria, allemaal aanbidden we je!

Alphonse Wijnants, Shots Bar, Klapstuk, Vespa

Het staat bekend dat de motorsai-mannen en -vrouwen van Bangkok halsbrekende toeren kunnen uithalen. Ze zijn de beste van Bangkok, van Thailand, ja, van de hele wereld. Ja, meer! Soms stellen ze bovenmenselijke daden. Soms hoor ik dat ze tijdens bovenproportionele opstoppingen in de stad over de auto’s heenrijden. Over kofferdeksels, daken en motorkappen hotsebotsend. Dan vertelt men dat ze zich op kruispunten met rood licht kunnen verheffen, door de lucht naar de overkant vliegen. Het komt, ze zijn allemaal uit de Isaan, die drivers. In die regio bestaat er nog toverkunst.
Ik weet het niet, maar het gaat snel, razendsnel. In mijn hoofd geldt er niets meer behalve voorbijsteken en inhalen. Zalig, die drift.

Oh, Maria, allemaal houden we van jou – maar ik wil de eerste zijn!
Verdomd… waarom zou ik Bangkok verlaten? We zullen eens zien!

Bangkok, mei 2017

Alphonse Wijnants
Over Alphonse Wijnants 26 Artikelen
Alphonse Wijnants is gewezen leraar en directeur van middelbare scholen. Voormalig copywriter. Heden: Ronddwalen in Zuidoost-Azië en kortverhalen schrijven over mensen en voorvallen aldaar.