Thailand. Kinderarbeid in het uitgaansleven van Hua Hin

Het  harde leven van ‘bloemenkinderen’ 

 

Het is er. Je ergert je er dood aan. Het mag niet. En toch zijn ze er. Elk jaar weer. De bloemenkinderen in Thailand. Soms nog net de poepluiers ontgroeid die het uitgaansgeweld trotseren. Om hun kleurrijke waar te verkopen aan argeloze toeristen. Wennen kan ik er niet aan en moet ervoor waken om het normaal te gaan vinden. Als fervent tegenstander van kinderarbeid reageer ik altijd in hopelijk correct Thais, ‘moet je niet gaan slapen? Om als antwoord te krijgen, ‘Jij koopt eerst, dan kan ik naar huis. Om dan naar een volgende bar of volgend restaurantje te huppelen. Tot na twaalven zie je ze in de zwoele nacht op straat rondzwerven. Het blijft surrealistisch. En ik denk: Wat of wie zit hierachter, naast armoede en waarschijnlijk dwang en uitbuiting?

Mijn herinneringen gaan terug naar een van mijn eerdere reizen door Thailand. Ik zit op een barkruk voor mijn stamcafé in Hua Hin. Een fles koud Chang-bier in mijn rechterhand. De avondduisternis valt in. Een drukkende hitte is de voorbode voor een verfrissende stortbui. Mijn blik valt spontaan op een vrouw en kind voor een winkeltje. Geel shirtje, kort rokje en magere voetjes in viezige slippers, ik schat de kleine op zes jaar oud.

De vrouw streelt het kind over het lange zwarte haar en geeft haar snoepgoed. Ze lacht vriendelijk, het kind ook en kijkt omhoog. Dan verhardt het gezicht van de vrouw, ze zegt iets, wijst naar een zijstraat en duwt haar resoluut die kant op. Het kind zet een pruillip op, ze loopt de straat op, draait zich een paar keer om, kijkt de vrouw met grote bruine ogen vragend aan, aarzelt. Een ouder kind komt aangelopen, ze heeft een emmertje met rode rozen bij zich. Ze neemt het meisje aan de hand en samen verdwijnen ze om de hoek. De dame maakt zich uit de voeten en gaat op in het uitgaanspubliek

Bloemenkinderen ThailandKinderarbeid Thailand

Volgens de Thaise wet op kinderarbeid mogen kinderen onder de twaalf niet werken. Tussen de twaalf en de vijftien jaar oud gelden speciale arbeidsregels. Echter, ze worden niet gehandhaafd. Niet alleen in Hua Hin zie je ze. Overal waar een uitgaansgelegenheid is met bierbarren, restaurants en veel westerse toeristen. In onder meer Bangkok, Phuket, Pattaya en Chiang Mai. Totaal onbeschermd en een prooi voor iemand die kwaad wil.

Een bareigenaresse vertelt dat het vaak om Cambodjaanse kinderen gaat die in handen vallen van bendes. Maar ook Thaise, gestuurd door hun arme familie, boeren uit het noordoosten van Thailand waar het leven hard is en vol uitzichtloze armoede. Ze vallen dan in handen van een ‘MamaSan’ die voor hen ‘zorgt’. Het lijkt een onuitroeibaar probleem, want zolang mensen bloemen blijven kopen, en dat doen ze, blijven de bloemenkinderen komen. Elke avond weer, zeven dagen in de week, zonder het recht om kind te zijn.

BloemenkinderenBloemenkinderen Thailand

Dus mijn advies. Koop geen bloemen van een kind, maar trakteer ze op een maaltijd. Want waar geen markt voor is, daar is geen aanbod. Er is nog een lange weg te gaan denk ik, terwijl ik mijn flesje bier leeg.

Ik loop met een bedrukt gevoel naar mijn guesthouse, terwijl de eerste zware regendruppels naar beneden vallen. Voor de bloemenkinderen is het nog geen bedtijd.

 

(aangepaste versie van in 2016 voor website Aziatische Tijger geschreven column)

Foto homepage: Vice.com

 

Bert Vos
Over Bert Vos 75 Artikelen
Bert Vos is journalist, publicist en ZZP'er in Amersfoort. Hij is ook een enthousiast Thailand-reiziger.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*