Si Quey, de kannibaal van Thailand.

Thailand, kannibaal, Erik Kuijpers

Het verhaal van de menseneter Si Quey

Kannibalisme is het opeten van je eigen soort. Mens eet mens, hond eet hond. Het is zo oud als de mensheid. En het is ooit aanvaard!

In de prehistorie komt het al voor; het is ook ooit een ‘goed’ gebruik bij stammen in Zuid-Amerika, Afrika, Nieuw-Guinea en op Fiji. Uit de 16e eeuw stammen geschriften over de kannibaal in Zuid-Amerika waar men, na oorlog tussen stammen, gevangenen meeneemt die eerst worden vetgemest en daarna feestelijk opgegeten.

Tijdens hongersnood komt het voor onder meer in oorlogen, op een vlot op zee, op de bergen in de Andes (de vliegramp in 1972) en dan is er de rare gewoonte van het eten van albino’s in Afrika. Tenslotte zijn er idioten als seriemoordenaars die hun eetlust botvieren op hun slachtoffers.

Thailand, kannibaal, Erik Kuijpers

Het verhaal van Si Quey Sae Oeng

Zijn naam wordt ook geschreven als See Uey Sae-Ung. Geboren in 1927 in de regio Shantou in China, gelegen tegenover het huidige Taiwan, in een boerengezin.

In 1945 vecht hij tegen de Japanners; zijn groep wordt wekenlang omsingeld en het voedsel raakt op. Terwijl anderen gras eten proeft Si Quey voor het eerst mensenvlees van zijn gevallen kameraden……

Na de oorlog komt hij naar Thailand en vindt na omzwervingen werk als tuinman in Prachuap Khiri Khan.

Waarheidsgetrouw of in de opschudding opgeklopt?

Het is 60 jaar geleden; forensisch onderzoek in Thailand staat dan in de kinderschoenen. Het zoeken van een zondebok komt ook dan al voor onder druk van de publieke opinie (men heeft geprobeerd een slager alles in de schoenen te schuiven…….) en verslaglegging is dan niet zoals nu. Maar de overlevering vertelt het als volgt:

In april 1954 grijpt de kannibaal een 8-jarig meisje maar dat kan zich losrukken. Dan volgt een meisje van 11; hij snijdt haar keel door en haalt hart, lever en nieren uit het lijkje. In Bangkok doodt hij een 6-jarige en daarna, weer in Prachuap Khiri Khan, een 7- en een 10-jarige. Dan houdt hij zich koest tot hij in 1957 een kind doodt in Nakhon Pathom.

In 1958 wordt hij gepakt in Rayong na de moord op een jongen van 8 jaar oud. Justitie vindt behalve het lijkje ook de ingewanden van de dode.

Hij bekent alles ronduit; ook dat menselijke organen best wel goed smaken….. Si Quey wordt in eerste instantie veroordeeld tot levenslang maar na beroep krijgt hij de doodstraf. Hij sterft voor het vuurpeloton al zeggen andere bronnen door ophanging.

Thailand, kannibaal, Erik Kuijpers

En daarna de kannibaal als museumstuk……..

Het Siriraj ziekenhuis in Bangkok heeft een klein museum waar Si Quey gebalsemd te kijk staat tussen andere geconserveerde dode mensen en skeletten. En nu ineens, 60 jaar na zijn dood, wil het ziekenhuis gegevens bekend maken uit de rechtsgang en uit de autopsie die destijds heeft plaatsgevonden.

Maar een tegenbeweging is op gang gekomen die de man in zijn waarde wil laten en het bordje ‘menseneter’ weg wil uit het museum. Hij zou een nette tempeldienst moeten krijgen want er wordt getwijfeld of hij wel een menseneter is. Moordenaar, ja, dat staat vast, maar voor kannibalisme is hij nooit veroordeeld.

En als boeman…..

De schrik zit er goed in in de jaren 50 als Si Quey zijn misdadig werk uitvoert. Thaise ouders gebruiken daarom nog steeds zijn naam als de kinderen stout zijn. ‘Pas maar op, Si Quey komt je halen….’.

Bron:

Bangkok Post en Khaosod.

Foto’s en prenten

Si Quey; foto mummipedia.

Beeld van ivoor, de kannibaal, Leonhard Kern, ongeveer 1650; wikimedia, 19048743.

De mummie tentoongesteld in het Siriraj ziekenhuis, Bangkok; wikimedia, 3627951.

Erik Kuijpers
Over Erik Kuijpers 687 Artikelen
Erik Kuijpers (1946) werkte 36 jaar als aangiftemedewerker inkomsten- en vennootschapsbelasting. In 2002 emigreerde hij naar Nongkhai in Thailand waar ook zijn partner en pleegzoon wonen. Erik pendelt nu afhankelijk van de seizoenen tussen Thailand en Nederland

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*