Thailand. Genieten van de vrije natuur van Khao Yai

Sereen tussen deernes, haringen en makaken

Lieven Kattestaart, Vrije Natuur, Khao Yai
Een TATtertje van rust

Tegen nieuwjaar stelde mijn vrouw Oy voor de komende jaarwisseling eens helemaal ‘anders’ te beleven. Niet het gebruikelijke gedoe van feest, rotjes en kleffe klapzoenen na twaalven, of, in dit geval, het moeten bijwonen van oeverloze zuippartijen door Thaise familieleden gezegend met een bodemloze lever.

Nee, niets van dat alles. Omringd door de uitbundige natuur van nationaal park Khao Yai zouden wij het nieuwe jaar begroeten. De genoemde natuur aldaar zou de geestelijk en lichamelijk uitgeputte accu’s van 2017 weer opladen. Met als bijkomend voordeel: het was ook meteen een heerlijk rustig begin van 2018. Ik sputterde heel even tegen, omdat dit mijn eerste jaarwisseling ooit in Thailand zou zijn, maar de gedachte aan ruisend bos en sereen lommer gaf de doorslag. Wij vertrokken daarop spoorslags teneinde deze rust en sereniteit te bekomen.

Na achterlating van het tienvoudige aan entreeprijs, als farang zijnde, wierp ik een eerste blik op de campingsite. Die veegde meteen iedere kans op de al genoemde rust van tafel. Het was er drukker dan op een zomerse dag aan het strand van Scheveningen. Na het aanspoelen van containers met bier. Oy vond het wel gezellig, ikzelf had zo mijn bedenkingen. Die vrees bleek niet geheel ongegrond.

Lieven Kattestaart, Vrije Natuur, Khao Yai
toen het nog rustig was
Foto ©Lieven

Twee Thaise deernes, naast ons hun tentje opzettend, gaven de aftrap. Hun pop-up tentje (letterlijk een uur voor het afreizen naar de eeuwig zingende bossen aangeschaft, zo begreep ik later) popte prima, maar het verankeren van het onderkomen was een andere zaak. Bijgelicht door een halfdood mobieltje werden giechelend de bijgeleverde haringen (ter dikte van injectienaald ) met een gympie de grond in geslagen. Dit ging vrij vlot. Wat me verbaasde, gezien mijn eigen ervaring met de bepaald niet boterzachte Thaise grond ter plaatse. En gebeuk met overmaats stuk rots.

Om te voorkomen dat ik die avond in het pikkedonker gevraagd zou worden om de tent van de buurtjes opnieuw te verankeren, liet ik ze zien dat het verstandiger is de haringen met de lange kant de grond in te meppen. Mijn eerste indruk van de dames, namelijk dat ze niet vooraan hadden gestaan bij het uitdelen van grijze cellen, werd wat later bevestigd toen ik een van hen aantrof in de herentoiletten. Ietwat onzeker naar de pisbakken starend. Het mannetjes-symbool op de buitenmuur is dan ook maar een meter hoog, en je kunt niet alles weten.

Diezelfde toiletgebouwen, bij eerdere bezoeken vergelijkbaar met een stiltecentrum waar je goed moest zoeken naar een andere bezoeker, waren nu veranderd in een natte onderafdeling van de hel van Dante. De drukke Thaise variant. Waar een ochtendlijke orgie van fluimen, gerochel, overstromende plee’s en resten tandpasta je tegemoet vlogen. Langer blijven dan noodzakelijk was dan ook waanzin. Om je badder-tijden kort te houden dien je echter wel op te blijven letten.

Zo kwam ik op dag twee, alreeds in adamskostuum, tot de ontdekking dat iemand een betere bestemming had gevonden voor de knop van de douchekraan. De jonge onderzoeker had geen briefje achtergelaten met zijn nummer, waardoor ik hem niet heb kunnen bedanken.

Lieven Kattestaart, Vrije Natuur, Khao Yai

Ook is het aan te raden na gedane zaken aldaar, en buitenstappend, op je qui vive te blijven. Nu liep ik rakelings en op ooghoogte langs een moeder-makaak met jong, daarmee de spontane bewondering van enkele Thaise fotografen oogstend. Zij waren zelf op eerbiedige afstand gebleven, teneinde geen lichaamsdelen kwijt te raken aan apenmoeders die hun grut willen verdedigen. Het houdt je wakker.

Tegenover ons was een al wat oudere man neergestreken, in het bezit van vele flessen Leo bier en zeer naargeestig blafhoestje. Toen hij s’nachts bezoek kreeg van enkele Rangers in uniform verbaasde me dat dan ook niet. Gezien de algehele drooglegging van deze nationale parken dient men de geestverruimende middelen enigszins uit zicht te houden, en niet zoals overbuur de bierdoppen als confetti om je heen te strooien. De buren zouden wel geklaagd hebben. De volgend ochtend bleek hij al zeer vroeg weer vertrokken. De buren hadden inderdaad geklaagd. Over zijn hoestje.

Ik maakte me intussen ook geen enkele illusie meer over het ‘een met de natuur ‘ willen zijn van de medekampeerders. Sommigen hadden zelfs de auto-accu en de kerstverlichting van stal gehaald om hen tijdens het fonduen bij te lichten. Met een reserve-tent voor alle dozen en flessen. Met lede ogen zag ik het aan, en had alle hoop opgegeven hier nog een glimp op te vangen van wildlife in deze autoshow met doorlopend buffet. De aanblik van de campsite die avond, met alle kookvuurtjes, had nog het meest weg van een bontgekleurd leger dat zojuist zijn tentenkamp heeft opgeslagen. Na een glorieuze overwinning op de plaatselijke supermarkt.

Dag twee gaf even een korte adempauze door het vertrek van sommige happy campers. Maar deze kleine exodus werd compleet teniet gedaan door een stortvloed aan nieuw vierwielig blik met haringhappers. Werkelijk ieder centimeter van de campsite was nu bezet door tentzeil, en ik begon het somber in te zien. Weg nog aanwezige snippers rust en sereniteit.

Lieven Kattestaart, Vrije Natuur, Khao Yai
foto ©Lieven

Daarvoor in de plaats kwamen gelukkig wel andere dingen. Zoals hordes met kleverig snoepgoed besmeurde drein-kinderen in pinguïn en spiderman-kostuum, jankende auto-alarms op ieder uur van dag of nacht, en een keur aan stompzinnige lieden die het nog niet weggelopen wild wilden aaien voor een selfie. Deze stuitende geestelijke armoede bleek achteraf nog goed voor een boeddhistische levensles, want een hert dat er vandoor gaat met de zak dorito’s van de fotograaf, heet dat niet karma?

Tot diep in de nacht zaklantaarns gebruikt als laser-gun, lallende lieden, luidkeels besproken familiezaken op anderhalve meter van diegenen die wel willen slapen, en een uiterst irritant wekkertje. Dat op vijf uur werd gezet, en vervolgens tegen dat genoemde tijdstip iedereen wakker maakte, behalve de eigenaar.

‘Oy’, zei ik, na twee dagen onderdompeling in deze gezelligheid: ‘ik begin je familie te missen’. Ze vertrouwde het niet helemaal, maar ik heb het gered. We hebben alsnog de jaarwisseling doorgebracht temidden van de bodemloze levers.

Maar niet nadat we kans zagen allebei in de laatste uren van het oude jaar nog een Thaise buikgriep op te lopen. Het meeste vuurwerk werd door ons dan ook afgeschoten op het toilet. Met daarbij een eervolle vermelding voor beiden op het nummer wasbakhangen. Een heerlijk rustig begin van 2018.

 

Foto’s parkeerplaats en camping ©Lieven
Waterval en Makaken Wiki Commons

Lieven Kattestaart
Over Lieven Kattestaart 99 Artikelen
Lieven Kattestaart (1963) werd geboren in Middelharnis. Hij werkte van 1991 tot 2016 bij de Gemeente Goeree-Overflakkee. Sinds 1993 bezoekt hij Thailand en raakte zoals zovelen verslaafd aan het land en de bevolking. In Isaan, het noordoostelijk deel van Thailand, ontmoette hij zijn huidige vrouw Pranom (Ooy). In 2017 wil hij zich definitief in Thailand vestigen.

4 Comments

    • Dankjewel Andre.
      Wilde alleen dat ik zelf wat meer genoten had bij het opdoen van deze kampeer-ervaring. Maar er volgt beslist een herkansing, hopelijk met meer plezier. ( met als enig nadeel dat als alles perfect gaat er geen stukjes voor Trefpunt volgen 🙂

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*