Thailand, een land van angst?

Open gesjoemel met de visaregels

 

Antonin Cee, Immigratiedienst, Visa, Gesjoemel

 

De willekeur van de macht. Soms dient ze zich aan op de meest onverwachte momenten. Ik zat in alle rust op mijn hotelkamer ergens langs de Thaise kust in de buurt van Petchaburi. A fortune teller told me van journalist Tiziano Terzani te lezen. Buiten kletterde de regen met tropische onstuimigheid neer op het land dat al lang niets meer kon opnemen en aan een opkomende springvloed werkte.

Ik was net in dat hoofdstuk waarin hij verhaalt illegaal in Cambodja te verblijven. Vanuit Thailand ging hij er met een langstaartboot over zee heen, zodoende de grenscontrole ontwijkend (dat gebeurt nu nog steeds).
Eenmaal in het land van Sihanouk, met wie hij verschillende malen een onderonsje zou hebben, reisde hij verder naar Phnom Penh.

Maar om op legale wijze terug te reizen naar Thailand moest hij een visum hebben. Als een echte Italiaanse levenskunstenaar wist hij er iets op te bedenken. Op de luchthaven van Phnom Penh slaagde hij erin zich te mengen tussen de rij bezoekers die net waren gearriveerd en op een visum bij aankomst wachtten (dat gaat nu niet meer).

Ze zijn er zeven man sterk op uit getrokken

Mijn gedachten glijden terug naar tientallen jaren geleden toen ik illegaal de Maleisische grens overglipte om de Thaise grenscontrole te vermijden, als er op mijn deur geklopt wordt. Of ik even naar beneden wil komen. De immigratiedienst voert een controle uit en is er zoals even later zou blijken, zeven man sterk op uit getrokken. Samen met de eigenaresse zitten ze in de hotellobby.

Antonin Cee, Immigratiedienst, Visa, Gesjoemel

Het is een piepklein hotel en ik ben de enige buitenlandse gast. Gezien bij mij alles in orde is maak ik me nergens zorgen over en ga bij hun zitten. De baas van de ploeg vraagt mijn paspoort en bladert er wat doorheen. Ik heb in Thailand een jaarvisum dat ik net verlengd heb tegelijkertijd met de verplichte 90-daagse kennisgeving van mijn adres in Chiangmai. Als dat laatste niet wordt nageleefd levert het zoals elke expat weet, een boete van 1600 Bath op.

‘Hij heeft zich niet aangemeld bij de lokale immigratiedienst’, zegt de chef tegen de eigenaresse zonder me een moment aan te kijken.

Het is klinkklare onzin

Op mijn opmerking dat aangezien ik in een hotel verblijf dit niet hoeft, slaat hij totaal geen acht maar houdt de eigenaresse een foldertje voor met een Thaise tekst.

‘Kijk’, zegt hij, ‘hier staat het’. ‘Alle tang dao die in dit land verblijven moeten als ze hun woonplaats verlaten dat opgeven bij de immigratiedienst. En ze dienen binnen 24 uur te melden in de stad waar ze op dat moment verblijven’. Ik vermoed dat hij niet voor niets tang dao gebruikt. Dat is taal van uit ambtelijke documenten, maar in het dagelijks gebruik onder Thai is tang dao heel wat minder deftig ingeburgerd. Zo worden hier de ‘gastarbeiders’ uit Myanmar, Cambodja of Laos genoemd. Antonin Cee, Immigratiedienst, Visa, Gesjoemel

Misschien heeft zijn foldertje betrekking op deze tang dao, voor wie in Thailand zekere reisbeperkingen gelden. Voor ‘farang’ als ik, in het bezit van een jaarvisum is dit klinkklare onzin, maar de eigenaresse weet dat blijkbaar niet. Wel zegt de wet dat een hotel haar buitenlandse gasten binnen 24 uur moet opgeven bij de autoriteiten. Blijkbaar is dit niet gebeurd, maar dat kan mij onmogelijk verweten worden.

‘We zullen hem moeten beboeten’, zegt de chef tegen de eigenaresse mij nog altijd als lucht beschouwend. ‘Kan jij het hem uitleggen?’. Hij spreekt kennelijk geen Engels.

Voor haar was het moment gekomen om in te grijpen

Ik begin dit gesprek goed zat te worden en wil terug naar mijn boek. Normaal gesproken spreek ik met de autoriteiten liever geen Thais maar nu moet er van de nood een deugd gemaakt worden.  ‘Hoor eens’, zeg ik tegen de chef, ‘zo zit het niet helemaal’. ‘Ik hoef me hier bij de immigratie niet te registreren. Ik moet alleen bij terugkomst in mijn woonplaats melden dat ik er weer ben’.

Voor de eerste keer richt de chef zijn blik op mij. ‘Ah, je spreekt Thai? Des te beter. Maar laat me je wat zeggen. Als je zo begint ga je meteen mee naar het politiebureau’.

Voor de eigenaresse is het nu een moment om in te grijpen. Ze excuseert zich naar de chef en neemt me apart.
‘Als ze je meenemen naar het politiebureau, gaat het nog meer geld kosten. Laat mij het hier regelen en ga jij maar even terug naar je kamer’. ‘Maar ik ben echt niet in overtreding’, probeer ik nog. ‘Wat die man zegt is gewoon lariekoek. Ik kan je de visaregels zo laten zien als je me even tijd geeft te internetten’.

‘Ik ben van deze mensen afhankelijk’

‘Daar gaat het niet om. Je moet begrijpen…’Ze zegt het haast smekend. ‘Ik run hier dit hotelletje hier en ben van deze mensen afhankelijk. Het is weliswaar de eerste keer dat ze hier zijn maar ze kunnen me maken en breken. Toe, alsjeblief, laat mij die zaak verder afhandelen. Ik betaal die boete wel. Begrijp mijn situatie. Ga even naar je kamer en bemoei je er niet meer mee’.

Als ik de angst in haar ogen zie is mijn besluit genomen en zoek ik mijn kamer weer op.

Antonin Cee, Immigratiedienst, Visa, Gesjoemel

Vijf minuten later opnieuw een klop op de deur. De affaire is geregeld en of ik nog even beneden wil komen. Hoewel hij zijn ogen geen moment mijn kant op dwalen legt de chef het nog even uit. Ík krijg een boete van 4000 Baht (ruim €100) en daarmee is de kous af. Hij overhandigt de eigenaresse de kwitantie, die op mijn naam is uitgeschreven. Ik krijg mijn paspoort terug, waarin een nieuwe adresregistratie, (de z.g. TM 30) blijkt te zitten, uitgeschreven op dit hotel. Daarna kan ik weer afnokken.

Ik zet mijn onschuldige gezicht

Enkele dagen later ben ik terug in mijn woonplaats Chiang Mai en vervoeg me bij de immigratiedienst om me weer aan te melden. ‘Waar is je TM 30 uit Chiang Mai?’, vraagt de beambte als hij mijn paspoort bekijkt.
Ik leg hem uit me overkomen is en hoe deze adreswijziging tot stand kwam. Hij zegt niet precies te snappen wat er gebeurd is, maar schrijft een nieuw TM 30 formulier voor me uit.

‘Wat ik graag wil weten’, zeg ik als hij me mijn paspoort overhandigt ‘moeten wij tang dao ons aanmelden bij de immigratiedienst als we in een hotel verblijven?’ Ik zet mijn onschuldigste gezicht, maar gebruik met opzet de denigrerende term voor buitenlanders die de chef van het immigratie-commando in het hotelletje een paar dagen terug hanteerde.

Een rood hoofd van schaamte

Er verschijnt een blos op de wangen van de beambte. Thai kunnen blijkbaar niet zonder schaamte aanhoren dat een farang aan zichzelf refereert als gastarbeider uit de buurstaten.

 

Antonin Cee, Immigratiedienst, Visa, Gesjoemel

Gouden regels voor de bad guys
Afb. van Travelpost

‘Nee, u hoeft zich dan niet aan te melden’, stamelt de man. ‘Dat wordt door de hotels gedaan’. Ik vertel hem dat me door zijn collega van hem verteld werd dat dit wel moest. En dat ik een boete kreeg van 4000 Baht. ‘Kreeg u een boete?, vraagt hij grote ogen opzettend.  Ik laat hem de kwitantie zien en zijn gezicht wordt nog roder.

Elk land zijn eigen deugden. Want schaamte is hier soms een uiting van sociaal besef of zoals een Nederlandse antropoloog het noemt, het equivalent van het westerse schuldgevoel.

Deze pagina delen

  • Delen op Facebook
  • Delen op Twitter
  • Delen op LinkedIn
  • Delen op Google+
 

Lees ookgerelateerde berichten

5 Reacties

  1. Jaarlijks ga ik naar Thailand en dit vooral om de prachtige tempels te bezoeken, gewoonlijk boek ik online via booking.com of Expedia.com een hotel. Tot nu toe geen problemen gehad.
    Dit jaar was het echter anders, een goede vriendin liet me weten dat ik gratis gebruik kon maken van de condo van haar zuster welke in Duitsland verbleef. Ik nam haar voorstel aan, op het vliegtuig vulde ik op het “Entry document” ook het adres in van deze condo, zonder enig probleem passeerde ik de Immigratie.
    Aangekomen in de condo moest ik me eerst wenden tot de administratie, ze hebben daar een kopie genomen van mijn paspoort en ik heb hun een zeker bedrag moeten betalen (ik denk ongeveer 2000 THB)
    Ik heb 1 maand lang in deze condo verbleven met uitzondering dat ik een hotel heb geboekt voor 5 nachten in een andere stad. (hotel nam eveneens een kopie van mijn paspoort)
    Vor alle duidelijkheid, ik heb geen schriftelijke uitnodiging ontvangen om in deze condo te verblijven, heb ook geen TM30 formulieren ingevuld (omdat ik niet op de hoogte was hiervan) maar dit alles is geen excuus.
    Ongeveer 2 weken na mijn terugkomst in Belgie liet die vriendin me weten dat de Thaise Politie op zoek was naar mij ! (achteraf ging het om een misverstand en ging het over verkopen van tombola voor het plaatselijk Polite bureau)…. ik was natuurlijk verwonderd en vroeg me af wat ik misdaan zou hebben …. heb gedurende heel mijn verblijf me geschikt naar de Thaise gebruiken, nooit in een bar of cafe geweest, nooit dronken geweest enz…
    Ik wou dus het fijne ervan weten en vond op internet TBC (Thai Blacklist Check) ,,,, ik gaf de opdracht aan dit bedrijf om een check uit te voeren (kosten hieraan verbonden +/- 450 Euro) … ik was verbaast over het resultaat !!!
    10 jaar blacklisted – criminal case – order to arrest etc….
    Ondertussen heb ik al veel gelezen over Thailand en hun gebruiken …. een simpele woordenwisseling kan al leiden tot een “Investigation” en een Blacklist ….
    Zou het niet invullen van een TM30 formulier deze gevolgen van blacklist kunnen zijn ? … of ben ik het slachtoffer van oplichters ?

    • Van zowel toeristen als buitenlanders in Thailand kun je verhalen als deze horen. Het zijn vaak niet de regels die het probleem zijn, maar degenen die geacht worden op naleving van die regels te controleren. Meest voorkomend is dat een wet of regel in de ene plaats heel anders wordt uitgelegd en toegepast dan in de andere. Een tweede euvel zijn de wetshandhavers die trachten bij te verdienen. In uw geval is wellicht aan te raden naar een Thaise ambassade of consulaat in uw land te gaan en opheldering te vragen. Als u tenminste van plan bent nogmaals naar Thailand af te reizen.

      Redactie
  2. Ach, die bureaucratie……die is ook overal ter wereld even arrogant.

    Goed, even over het woordje ‘tang dao’. Het is คนต่างด้าว khon tàang dâaw (midden, lage, dalende toon), letterlijk ‘mens ander land’ met als betekenis dus ‘buitenlander, vreemdeling’, in Thaise documenten vaak ‘alien’ genoemd. Maar het is absoluut geen pejoratieve of denigrerende uitdrukking. Het is juist deftig, ambtelijk taalgebruik voor alle soorten, ook Aziatische, buitenlanders en gebruikt in officiële documenten. Dit even om misverstanden, ergenis, schaamte-en schuldgevoelens te voorkomen. Ik vind het woord ‘farang’ denigrerend.

    Toen ik het woord voor het eerst hoorde dacht ik trouwens dat het ‘tàang daaw‘ was, daaw met een middentoon wat ‘ster’ betekent: ‘buitenaards wezen’ dus. Toen ik daar een dom grapje over maakte tikte de dame in het immigratiekantoor mij wat kortaf op de vingers. Ik kreeg er een westers schaamtegevoel van………

    Tino Kuis
    • Het verschil tussen ambtelijk taalgebruik en betekenis in spreektaal is ter vermijding van misverstanden nog eens extra onderstreept.

      Redactie
      • ‘…….een foldertje voor met een Thaise tekst. ‘Kijk’, zegt hij, ‘hier staat het’. ‘Alle tang dao die in …..’

        Het klopt wel dat ‘tang dao’ in documenten en de spreektaal vaker verwijst naar Aziatische werkmigranten maar zeker niet uitsluitend. Zoals gezegd ben ik ook eens als zodanig aangesproken hoewel ik toen dus de toon verkeerd hoorde. Maar ik blijf erbij dat die term in de mond van een Thai geen denigrerende of pejoratieve bijbetekenissen heeft. De eerste beambte las het voor uit een folder. Die negatieve klank zit wat dit woord betreft hier alleen in het gehoor van de luisteraar. Hoe mensen los van dit woord denken over werkmigranten uit Birma etc. is een ander verhaal. ‘Farangs’ hebben natuurlijk een hogere status en worden ook wel aangeduid als ‘expats’ terwijl dat eigenlijk de term moet zijn voor die Birmese etc. werkmigranten.

        Tino Kuis

Reageer

E-mail (wordt niet gepubliceerd)