Thailand, huidpijn en Nivea

Paul van der Hijden, Huidpijn, Nivea

Heeft het met leeftijd te maken dat ik vaker terugdenk aan gebeurtenissen uit mijn jeugd? Waarschijnlijk wel. Onlangs overkwam me iets dat me herinnerde aan pijn in mijn jeugd en aan warmte in meerdere betekenissen van het woord..

Ik was, naast verlegen, vroeger een blond jongetje met een weinig gepigmenteerde huid. Mijn ouders gingen met mij en later met de andere kinderen vaak vanuit Maastricht op vakantie bij familie in Noord Holland. In Santpoort-Noord om precies te zijn.

Bij een liefdevolle tante van mijn vader en haar kinderen waren wij vanaf de vijftiger jaren welkom om te komen logeren. Onze uitstapjes vandaar waren vaak naar de Kennemerduinen en het strand. Natuurlijk werd ik goed ingevet met Nivea tegen zonnebrand, maar gaandeweg de dag droogde dat goedje op en verbrandde ik desondanks behoorlijk wanneer ik me, op mijn rug, de armen gespreid als een Christus aan het kruis, ondersteboven naar beneden liet zakken vanaf een duintop, zorgvuldig met een oplettend oog het helmgras mijdend. Paul van der Hijden, Huidpijn, Nivea

Ik herinner me niet alleen de zandkorrels tussen de warme scholletjes die mijn vader kocht aan de rand van het strand, maar zeker ook de warme gloed op mijn lijfje en hoofd door de zon aan dat Nederlandse strand. Ik voel nog steeds dat zelfs slapen tussen de gladde lakens schuurde op mijn huid.

Op mijn vele vakanties naar Thailand gebruikte ik nog wel zonnecremes, maar sinds ik hier woon eigenlijk nooit meer, alle huidspecialistische waarschuwingen ten spijt.

Onlangs ging ik met een vriend naar mijn geliefde bedrijvige vissershaventje aan de rand van Maha Chai. Niet enkel voor de lunch in het blauwe restaurant, maar dit keer ook om een wandeling te maken op het schiereiland aan de overkant van de riviertak.

We liepen zeker een uur in een grote cirkel om de bebouwing heen, langs ondere andere hondekennels of -fokplaatsen(?) langs de lijn van de beroemde spoorlijn die ergens dat toeristische marktje aandoet, waarvan de kooplui hun markiezen moeten optrekken om de trein doorgang te verlenen. Die hotspot hebben we niet bezocht, want we laafden ons al voldoende aan goede gesprekken over het leven en zo.

Paul van der Hijden, Huidpijn, NiveaOndertussen brandde tijdens deze bijna schaduwloze tocht de zon onbarmhartig op mijn bolletje en nee ik droeg geen… Mijn hoofd werd steeds roder hetgeen mijn metgezel opmerkte en ik moet zeggen dat ik blij was toen we het veerpontje om terug te keren weer bereikt hadden: zo’n enorme wandelaar ben ik nooit geworden in al die jaren.

Na de uitstekende lunch keerden we welgemoed terug naar Bangkok en thuisgekomen greep ik naar de Nivea-pot waarvan de typische geur me in één klap terugvoerde naar de zorgzame handen van mijn moeder, die me daarmee in mijn jonge jaren royaal invette. Toen een plakboel voor een kind, nu een aangename herinnering aan de huidpijn in mijn jeugd.

 

Foto homepage: Kennemerduinen 1955. Ons Bloemendaal

 

 

Paul van der Hijden
Over Paul van der Hijden 27 Artikelen
Geboren Limburger Paul van der Hijden (1951) studeerde voor maatschappelijk werker en werkte jarenlang o.a in de crisisinterventie, psychiatrie, jeugdhulpverlening, ongehuwde moederzorg, zelfhulpondersteuning en buddyzorg. In 1992, bij toeval op vakantie in Thailand, besloot hij daar ooit zijn pensioenjaren door te gaan brengen. Na vervroegde uittreding maakte hij in oktober 2008 zijn droom waar. In Thailand is hij actief geweest in de Nederlandse Vereniging Thailand.